Zaginieni z Księżycowa

Niebanalna. Nie mogłam się oderwać.

Niebanalna. Nie mogłam się oderwać.

Druga część serii Lustrzanna. Po przeczytaniu pierwszej części wiedziałem, że wkrótce pojawiają się kolejne, które pragnę poznać. Druga część staje się zupełną, ale pozytywną odmiennością od poprzedniczki. W pierwszej części poznajemy Ofelie i jej nowe życie na dworze obcej arki gdzie musi nauczyć się nowego życia i przetrwać. Pierwsza część więc przybliża nam obecny świat i postacie, ale głębsza zagadka pozostaje cały czas skryta. Nie dostajemy niemal żadnych informacji o tym jak świat się rozpadł na kawałki i jaki był przedtem. Mamy tylko niewielki zakres informacji zawarty w dwóch niewielkich tekstach.
Sytuacja zupełnie zmienia się nam więc w drugiej części. Początkowo jak poprzednio widzimy jak wygląda nowe życie Ofelii, ale to szybko zaczyna się zmieniać. W jej nowym domu pojawia się niespodziewana intryga, a zapomniany przez wszystkich Bóg zaczyna dawać o sobie znać i jak się okazuje jego możliwości znacznie przerastają możliwości duchów rodzin uważanych za najpotężniejsze istoty. Dostajemy coraz więcej informacji o poprzednim świecie i o tym jak wyglądał przed rozpadem na kawałki. Zostaje odkryta większa przeszłość tajemniczych duchów rodzin i pojawia się przy tym pytanie czemu ich imiona nawiązują do dawnych zapomnianych bogów i innych mitycznych istot. Jedynym, który nie pasuje do tego schematu jest duch północy czyli Faruk, bo jego imię nie kojarzy się z żadnym mitem, ale i na to na szczęście pojawia się wyjaśnienie. Nie dostaliśmy więc wszystkich odpowiedzi, ale wyraźnie im dalej trwa historia tym więcej informacji dostajemy. Książka chociaż na swój sposób ma być romantyczną otoczką fantasy staje się czymś więcej, bo mamy tu historie z bardzo intrygującą fabułą, którą coraz bardziej chcę poznać. Jedyne nad czym mogę obecnie rozpaczać, że nigdzie nie mogę dostać trzeciej części :/. Mam nadzieję, że niedługo się to zmieni, bo naprawdę pragnę poznać dalsze sekrety tego świata. Jeśli ktoś więc lubi fantasy i intrygi niech śmiało zgłębi ten świat. Jeśli z kolei przeraża cię romans zawarty w książce, to zapewniam, że nie psuje on w żadnym stopniu ciekawej fabuły. Właściwie czasem mam wrażenie, że sam romans staje się drugoplanowy dla całości historii.

Druga część serii Lustrzanna. Po przeczytaniu pierwszej części wiedziałem, że wkrótce pojawiają się kolejne, które pragnę poznać. Druga część staje się zupełną, ale pozytywną odmiennością od poprzedniczki. W pierwszej części poznajemy Ofelie i jej nowe życie na dworze obcej arki gdzie musi nauczyć się nowego życia i przetrwać. Pierwsza część więc przybliża nam obecny świat...

W tym tomie niestety brakowało dynamiki. Akcja ciągnęła się dosyć powolnie, nie było żadnych spektakularnych momentów, wątek miłosny niby jakoś się rozwinął, ale mimo wszystko pozostawił niedosyt.

W tym tomie niestety brakowało dynamiki. Akcja ciągnęła się dosyć powolnie, nie było żadnych spektakularnych momentów, wątek miłosny niby jakoś się rozwinął, ale mimo wszystko pozostawił niedosyt.

Ta historia się rozkręca, a ostatnie strony dosłownie wyrzuciły mnie z butów. Jest to lektura wymagająca, nie coś lekkiego do pomijania stron i scen, bo tutaj każdy szczegół się liczy.
Główna bohaterka powoli odkrywa swój głos i to, że wcale nie jest taka nic nieznacząca jak jej się wydawało, a jej narzeczony, pomimo całego grubiaństwa i otoczki człowieka, którego po prostu nie da się lubić, zafundował mi najbardziej wzruszające wyznanie miłosne, z jakim się spotkałam 🤣 Zdecydowanie polecam!

Ta historia się rozkręca, a ostatnie strony dosłownie wyrzuciły mnie z butów. Jest to lektura wymagająca, nie coś lekkiego do pomijania stron i scen, bo tutaj każdy szczegół się liczy.
Główna bohaterka powoli odkrywa swój głos i to, że wcale nie jest taka nic nieznacząca jak jej się wydawało, a jej narzeczony, pomimo całego grubiaństwa i otoczki człowieka, którego po...

● Jestem w szoku jak dobra była ta książka. Bardzo jest dużo dywagacji na tematy filozoficzne. Tym bardziej co kocham zawsze - motywy bogów właśnie napisane w ten sposób (nie będę zdradzać dokładnego motywu z owymi bogami, aby nie spojlerować tutaj). Mówiąc prosto: plotwisty ugotowały.
● Slow-burn w tej serii to istne złoto. Dzięki niemu relacja głównych bohaterów rozwija się naprawdę logicznie. Wszystko ma tutaj swoją porę.
● Sami bohaterowie też wykreowani SUPER. Imo nawet lepiej niż w 1 części, chociaż może mam takie wrażenie, bo narracja w końcu dała taką możliwość, skupiając się na głównych bohaterach.
● Tego właśnie oczekuję od książkowych serii - stopniowego odkrywania fabuły, dobrego prowadzenia 'mystery wątków' i przemyślanych zwrotów akcji. No i oczywiście właśnie takich relacji pomiędzy bohaterami, w które można uwierzyć. :)
● Overall myślałam, że książka dostanie ode mnie 9/10, ale końcówka przekonała mnie aby dać już tą 10.

● Jestem w szoku jak dobra była ta książka. Bardzo jest dużo dywagacji na tematy filozoficzne. Tym bardziej co kocham zawsze - motywy bogów właśnie napisane w ten sposób (nie będę zdradzać dokładnego motywu z owymi bogami, aby nie spojlerować tutaj). Mówiąc prosto: plotwisty ugotowały.
● Slow-burn w tej serii to istne złoto. Dzięki niemu relacja głównych bohaterów rozwija...

"Chciałaś, żebym był z tobą szczery. Wiedz zatem, że nie jesteś dla mnie tylko parą rąk. Poza tym mam w nosie ludzi, którzy podważają mój autorytet, dopóki ty we mnie nie zwątpisz."

Ofelia naprawdę stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości, ale strasznie ciężko jest jej to osiągnąć, kiedy każdy uważa ją za obce dziwadło, a na domiar złego związała się z mężczyzną, który dla większości społeczeństwa jest nic nie znaczącym bękartem.

Czy tego chce czy nie, trafia ona na dwór wszechmogącego ducha, gdzie zostaje młodszą bajarką a w tym samym czasie w okolicy zaczynają znikać różne osobistości.
Ktoś musi zająć się śledztwem.

Ależ ten tom był poplątany.
Jeszcze więcej intryg i zagadek.
Nie każdy jest tu przyjacielem, a wrogowie obserwują każdy krok głównej bohaterki.
Ona sama nie potrafi szczerze odpowiedzieć co tu robi i jak się z tym wszystkim czuje.

Im głębiej tym robi się coraz gęściej. Doświadczamy więcej emocji i zaczynamy dostrzegać coś, co było dla nas jak i dla bohaterów może nie od razu widoczne.

Rozwiązanie bardzo mnie zaskoczyło ale chwilę później znów zostałam wyrwana z butów ponieważ książka kończy się bardzo zagadkowo.
Czytam dalej i polecam.

"Chciałaś, żebym był z tobą szczery. Wiedz zatem, że nie jesteś dla mnie tylko parą rąk. Poza tym mam w nosie ludzi, którzy podważają mój autorytet, dopóki ty we mnie nie zwątpisz."

Ofelia naprawdę stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości, ale strasznie ciężko jest jej to osiągnąć, kiedy każdy uważa ją za obce dziwadło, a na domiar złego związała się z mężczyzną, który...

Absolutnie cudowna książka! Pierwsza część cyklu mnie nie porwała, była chaotyczna, trudno mi było się wgryźć, załapać dokąd zmierza całość wydarzeń i mimo naprawdę pięknego języka, którym posługuje się autorka, nie byłam przekonana co do dalszego czytania. Ta część natomiast całkowicie złapała mnie na haczyk! Misternie skonstruowany świat, pełen szczegółów, nieoczywista relacja między głównymi bohaterami, wyraziste poboczne postaci i wątki, który niby niewiele wnoszą to całości fabuły, intrygi, zagadki, problemy natury egzystencjalnej - to wszystko tworzy razem tak cudowną mieszankę, że naprawdę bardzo trudno się oderwać i, jak już się oderwiesz, nie zastanawiać dokąd to zmierza. Ogromnie się cieszę, że jednak zdecydowałam się pociągnąć tę historię, bo zatrzymanie się na pierwszym tomie byłoby błędem i wielką stratą dla mnie jako czytelnika.

Absolutnie cudowna książka! Pierwsza część cyklu mnie nie porwała, była chaotyczna, trudno mi było się wgryźć, załapać dokąd zmierza całość wydarzeń i mimo naprawdę pięknego języka, którym posługuje się autorka, nie byłam przekonana co do dalszego czytania. Ta część natomiast całkowicie złapała mnie na haczyk! Misternie skonstruowany świat, pełen szczegółów, nieoczywista...

Czy w świecie utkanym z iluzji można komukolwiek zaufać?

„Zaginieni z Księżycowa” to opowieść, która od pierwszych stron urzeka baśniowym klimatem, a jednocześnie wciąga jak rasowy kryminał fantasy. Dwór Niebiasta, z jego złoconymi sufitami, intrygami i szeptami za plecami, jest miejscem pięknym i zarazem niepokojącym. To właśnie w tej scenerii Ofelia musi odnaleźć swoje miejsce jako młodsza bajarka, zderzając się z zazdrością, polityką i nieustannym poczuciem zagrożenia.
Ofelia jest bohaterką, którą łatwo polubić – wrażliwą, inteligentną i coraz bardziej świadomą tego, że za pozorami dworskiego splendoru kryje się coś mrocznego. Jej relacja z Thornem dodaje historii emocjonalnej głębi. Pełen tajemnic, niejednoznaczny i intrygujący przebieg wydarzeń, sprawia, że każda ich wspólna scena drży od napięcia.
Czy można ufać komuś, kto sam jest zagadką? To pytanie powraca w trakcie całej lektury.
Wątek znikających osobistości wprowadza element śledztwa, który znakomicie przełamuje baśniową estetykę i nadaje fabule dynamiki. Krok po kroku, wraz z Ofelią, czytelnik odkrywa kolejne warstwy iluzji, aż historia prowadzi wprost do prawdy, która jest znacznie bardziej niepokojąca, niż można się spodziewać. Autorka świetnie balansuje między magią a zagrożeniem, budując atmosferę tajemnicy i niepewności.
„Zaginieni z Księżycowa” to książka dla tych, którzy lubią fantasy z dusznym, dworskim klimatem, intrygami i nutą romansu. Pełna sekretów, piękna i cieni, wciąga i nie pozwala oderwać się aż do ostatniej strony. To historia o pozorach, prawdzie i odwadze, by spojrzeć za zasłonę iluzji.

#zaginienizksiężycowa #fantasypolskie #dworskieintrygi #magia #tajemnice #baśniowykilim #książkafantasy

Czy w świecie utkanym z iluzji można komukolwiek zaufać?

„Zaginieni z Księżycowa” to opowieść, która od pierwszych stron urzeka baśniowym klimatem, a jednocześnie wciąga jak rasowy kryminał fantasy. Dwór Niebiasta, z jego złoconymi sufitami, intrygami i szeptami za plecami, jest miejscem pięknym i zarazem niepokojącym. To właśnie w tej scenerii Ofelia musi odnaleźć swoje...

To jedna z tych książek, które trudno odłożyć. W tym tomie pełno jest dworskich intryg, które mają m. in. na celu zmniejszenie wpływów jednych rodzin kosztem drugich. W tym całym galimatiasie mamy jeszcze Ofelię i Thorna. Są zaręczeni, ale żyją obok siebie. A jednak ich relacja się pomalutku rozwija.

To jedna z tych książek, które trudno odłożyć. W tym tomie pełno jest dworskich intryg, które mają m. in. na celu zmniejszenie wpływów jednych rodzin kosztem drugich. W tym całym galimatiasie mamy jeszcze Ofelię i Thorna. Są zaręczeni, ale żyją obok siebie. A jednak ich relacja się pomalutku rozwija.

Najlepsza część serii🙏🙏🙏

Najlepsza część serii🙏🙏🙏