SybirPunk Vol.1

Nie wciągnęła mnie ta książka. Za wiele w niej prostackiego brutalizmu i chamstwa. Może i tak jest w Rosji, nie wiem, ale dla mnie to zbyt prostackie, aby zatruwać sobie umysł czymś takim. Anty rozwój przez czytanie takich rzeczy.

Nie wciągnęła mnie ta książka. Za wiele w niej prostackiego brutalizmu i chamstwa. Może i tak jest w Rosji, nie wiem, ale dla mnie to zbyt prostackie, aby zatruwać sobie umysł czymś takim. Anty rozwój przez czytanie takich rzeczy.

Świetna!

Świetna!

ZBYT DUŻO SŁÓW - ZBYT DUŻO WSZYSTKIEGO

Przebodźcowany świat - pomyślałem sobie wykoślawiając tytuł Strugackich o przenicowaniu mojej biednej percepcji tym stekiem, zbitkiem, kotletem z konwencji wrzuconym w błyskotliwy wentylator przeszarżowania tak bardzo charakterystycznego dla autora.
Gdy wyguglałem jego postać moje mózgowie wykipiało uszami pod natłokiem obrazów pokrywając się z naparzanką zdarzeń i biegunką słów.
Oto autor kreatywny w kreacjach nadmiaru. Raz jako gentleman w stylowej Vistuli, później tweedowy Bytom z rękawiczkami do automobilu, później w szpeju z pobojowisk państw NATO i postsowiecji, żeby zaraz podeprzeć w stylizowanej zadumie palcem obryzganym sokiem z malin zawsze elegancko wygoloną twarz, tak bardzo, że aż, aż widzę go w reklamie Mach-kałach 3 albo maszynki SuybirMach 3000 jak tą urękawicznioną dłonią śmiga sobie po twarzy ultrakuku laserem wycinając w pień armie niesfornych cyberkłaków z brody.
Niestety, mimo umizgu do sytuacji politycznej z podsłuchami i postaci Valenty bez Ef (maskowanie powalające jak u wczesnego Bartosiaka),mimo topornego wątku z piękną cyberkusicielką, mimo karuzeli walk i diarrhoei rękoczynów ta przegadana książka po prostu nuży i usypia.
Owszem, lokalizacja i przetworzenie Nowosybirska jest początkowo ożywcze i zaciekawia, ale po entej stronie powtórzeń zaczyna się skraplać ołowiem na plecach i ściekać w gacie tworząc przyciężką podkowę, lepi powieki i spowalnia ruch gałek oraz odrętwia palce, a strony tej sybiriady kleją się w jedną papkę i coraz trudniej je przewracać. Dobrnąłem do końca z poczuciem straty czasu i pewnością, że nic mnie nie zmusi do sięgnięcia po kolejną część nieskończonego uniwersum tej słownej diarrhoei pacykowanej z systematycznością cyborga w takt nanonatchnienia.
A gdybym miał krócej, to po prostu maniera tego autora jest cyber irytująca.
Gdyby umiał swój narcyzm skompresować do dwustu stron zwartej akcji bez tej podzespołowej sraczki, może gdyby wyszedł poza mordoklep w poszerzenie scenografii, miejsc akcji, pogłębienie postaci.
Może, ale naprawdę o wiele bardziej obawiałem się brnąć przez Prousta, którego piękno zdań wije się jak piskorz przy tej statycznej walce w kubku sybirkisielu.

Vistula, miotacz myśli, maska pegaz i melonik - to taki nowy gatunek dandyspunk po naszemu. Na pełnej włóczce Wólczanki bez osnowy czyli Bruce Lee, sztuka akcji bez akcji w atrakcyjnej lokacji.
Zamiast punk wyszedł bukiet surówek.
Ale co ja tam wiem o miłości w czasach postapo.
Ależ to było rodeo, no naprawdę, postapo i na ostro.
Wysiadam.

ZBYT DUŻO SŁÓW - ZBYT DUŻO WSZYSTKIEGO

Przebodźcowany świat - pomyślałem sobie wykoślawiając tytuł Strugackich o przenicowaniu mojej biednej percepcji tym stekiem, zbitkiem, kotletem z konwencji wrzuconym w błyskotliwy wentylator przeszarżowania tak bardzo charakterystycznego dla autora.
Gdy wyguglałem jego postać moje mózgowie wykipiało uszami pod natłokiem obrazów...

Wow! Co za narracja, co za historia! Czytałem i wyobrażałem sobie jakbym oglądał film wznoszących się na wyżyny Quentina Tarantino, Roberta Rodrigueza albo Guya Ritchiego. Nie ma chwili na nudę, cały czas coś się dzieje. I nie piszę tu o wielkich scenach akcji, bijatykach czy strzelaninach, chociaż tych też nie brakuje. Główny bohater prowadzi śledztwo, goni własny ogon, wpada na miejsce trochę za późno, ktoś ginie, kolejny trop się ucina, dzwoni pracodawca, dzwoni dziewczyna, ściga go patrol, podejrzane typki zadają pytania, ogarnia z kumplem fuszkę na boku, wpada do innego po pomoc, pies osrał mu mieszkanie, znowu ktoś go śledzi, sąsiad tłucze żonę, ktoś wypowiada wojnę jego ziomeczkom, kończy mu się karnet na wjazd do strefy miejskiej, korki na autostradzie tu nie pomogą, oczywiście wszyscy dzwonią wtedy, gdy jedzie na randkę, dochodzenie prowadzi go coraz wyżej, robi się gorąco, pies znowu osrał mieszkanie i trzeba złożyć reklamację w szpitalu... To tylko ogólne hasełka, ale Chudy ma pełne ręce roboty i głowę pełną myśli.

Michał Gołkowski używa świetnego języka do opisania rzeczywistości w jakiej się poruszamy. Typowy cyberpunkowy świat pełen bodźców zewnętrznych, wszechobecnej technologi, reklam, groteskowych postaci, dziwnego prawa, korupcji, ogromnych metropolii i przeludnienia, zniszczonego środowiska, zatrutego powietrza czy upadłych państewek oraz kryzysu gospodarczego.
Autor potrafił wczuć się w rolę opisywach postaci. Każdy napotkany tutaj człowiek jest jedyny w swoim rodzaju, często ma własną historię do opowiedzenia i nawet wypowiada się w specyficzny dla siebie sposób. Dzięki temu ja też wsiąknąłem w historię i z zaciekawieniem śledziłem wszelkie dialogi oraz poczynania bohaterów.

Można by powiedzieć, mamy tu całą plejadę gwiazd. Oprócz Chudego, wyróżnia się tu wiele postaci. Jest Pan Daniłow - ekscentryczny oligarcha i zleceniodawca naszego Saszki, Marco Valenta - wielki i znany przedsiębiorca, Kulas - stary ziomek Chudego oraz informatyk z robotycznym pająkiem wabiącym się Szeloba, Wania - dyżurny chuligan spod klatki, Cesarz - chociaż mógłby też mieć ksywę Baryła, Trzydziesty czwarty - normalnie śpiewający czołg, Andriej Derlin pseudonim Kojot - no gość jest niesamowity w tej swojej gadce, Mykoła i jego wojskowy technoowczarek - najlepiej wychowany producent syntetycznych hormonów oraz zabójca i pomoc domowa w jednym, Olga - totalnie pojebana pracownica laboratorium, Wołk - człowiek od mokrej roboty czy Ismael Sołtanow - niezły przekręt z Jialininggle czyli starego Kaliningradu, ale Chudy spotyka jeszcze wiecej gagatków na swojej drodze. Nierzadko są to ludzie napakowani cyber wszczepami różnej jakości i przeznaczenia. Cokolwiek dusza zapragnie. Mają rozmach skór....ny!

Chudy mimo, że przyjmuje poważne zlecenie, w którym może wykorzystać swoje umiejętności, doświadczenie oraz znajomości często targany jest przez wątpliwości i dylematy natury moralnej. Ma już swoje lata i niekoniecznie chciałby po raz kolejny popełniać błędy młodości. Życie w NeoSybirsku nie jest łatwe, ale lektura powieści owszem. Po prostu wchodzi jak w masło. Zabieram się za tom II.

Do "Sybirpunku" zbierałem się już kilka lat, ale cieszę się, że nadal trafiam na ksiażki, z którymi tak dobrze spędza się czas. Do mnie trafiło. Było mega.

Wow! Co za narracja, co za historia! Czytałem i wyobrażałem sobie jakbym oglądał film wznoszących się na wyżyny Quentina Tarantino, Roberta Rodrigueza albo Guya Ritchiego. Nie ma chwili na nudę, cały czas coś się dzieje. I nie piszę tu o wielkich scenach akcji, bijatykach czy strzelaninach, chociaż tych też nie brakuje. Główny bohater prowadzi śledztwo, goni własny ogon,...

Fajna, klimatyczna książka. Zdecydowanie dla ludzi których NIE drażnią osiedlowe chłopaczki i ich świat. Jeżeli masz ochotę na coś lekkiego aby wyluzować się wieczorem to świetny wybór 🙂

Fajna, klimatyczna książka. Zdecydowanie dla ludzi których NIE drażnią osiedlowe chłopaczki i ich świat. Jeżeli masz ochotę na coś lekkiego aby wyluzować się wieczorem to świetny wybór 🙂

Kilka rzeczy mnie wkurzało, ale czuć dobre poczucie humoru autora. Postapokaliptyczny świat dodaje klimatu. Czyta się ekspresowo.

Kilka rzeczy mnie wkurzało, ale czuć dobre poczucie humoru autora. Postapokaliptyczny świat dodaje klimatu. Czyta się ekspresowo.

Słuchana jak audiobook.
Książka tak samo irytuje jak wciąga. Ma kilka plusów - jak oddanie klimatu Rosji i Związku Sowieckiego oraz kilku dobrych, spójnych, bohaterów drugoplanowych. Jak i kilka minusów. Mi najbardziej przeszkadzały w odsłuchu, wulgaryzmy, długie wiązanki. Były albo nie w tym miejscu co powinny, albo odczytane beznamiętne.
Środowiska i samego bohatera komentować nie będę, bo jest taki jak jest.

Fabuła jednak tak wciągnęła że sięgnę po drugą część.

Słuchana jak audiobook.
Książka tak samo irytuje jak wciąga. Ma kilka plusów - jak oddanie klimatu Rosji i Związku Sowieckiego oraz kilku dobrych, spójnych, bohaterów drugoplanowych. Jak i kilka minusów. Mi najbardziej przeszkadzały w odsłuchu, wulgaryzmy, długie wiązanki. Były albo nie w tym miejscu co powinny, albo odczytane beznamiętne.
Środowiska i samego bohatera...

Uwielbiam humor Gołkowskiego w tej serii i klimat patologicznego zadupia jaki udało mu się tu stworzyć.

Uwielbiam humor Gołkowskiego w tej serii i klimat patologicznego zadupia jaki udało mu się tu stworzyć.

Że Gołkowski potrafi pisać dobrą literaturę rozrywkową, to już przekonałem się przy okazji pierwszej trylogii w cyklu Komornik.
Pierwszy tom Sybirpunka tylko utwierdził mnie w tym przekonaniu.
Pierwsze co uderza czytelnika, to plastyczność serwowanych przez autora opisów. Autor snuje wizję iście cyberpunkową, a przedstawiany przez niego NeoSybirsk wraz z jego mieszkańcami i głównym bohaterm, nieodłącznie kojarzą mi się ze znanym z Cyberpunka 2020 i gry wideo Cyberpunk 2077 miastem Night City, tyle, że w typowo rosyjskim wydaniu.
Tak, NeoSybirsk to taka Rosja w pigułce. Moloch na glinianych nogach do cna przeżarty korupcją, degrengoladą, wszechobecnym brudem i beznadzieją, a z drugiej strony opływający w bogactwo oligarchów, bijące po oczach złotem splamionym potem, łzami i krwią. A tej ostatniej w NeoSybirsku nie brakuje, bo świat Sybirpunka to na wskroś brutalna rzeczywistość, w której albo zjadasz albo jesteś zjadany.
Chudy jako główny bohater zasadniczo wzbudza sympatię, choć mnie też irytował w paru momentach, ale to raczej świadczy o tym, że jest postacią z krwi i kości (no i wszczepów).
Fabuła jest wartka, pełna akcji, choć zastanawiam się czy czasami jednak Chudego nie otacza cieniutka warstewka plot armor, bo fart z jakim wychodzi z niektórych opresji jest rzeczywiście nadzwyczajny. Bawiłem się super i zabieram za tom 2.

Że Gołkowski potrafi pisać dobrą literaturę rozrywkową, to już przekonałem się przy okazji pierwszej trylogii w cyklu Komornik.
Pierwszy tom Sybirpunka tylko utwierdził mnie w tym przekonaniu.
Pierwsze co uderza czytelnika, to plastyczność serwowanych przez autora opisów. Autor snuje wizję iście cyberpunkową, a przedstawiany przez niego NeoSybirsk wraz z jego mieszkańcami...

Co tu wiele pisać... Gołkowski w czystej postaci. Jeszcze do tego sam to przeczytał :D

Co tu wiele pisać... Gołkowski w czystej postaci. Jeszcze do tego sam to przeczytał :D