Siła krwi: powieść

Nowy znajomy Elmy.
Elma późno przybyła na stację. Jej konik pędził co sił starczyło drogą po stoku góry i pociąg już miał ruszyć, gdy wpadła na platformę. Stary Maciej tęgi, pucołowaty zawiadowca stacji, złapał ją bez ceremonji za lewe ramię i wepchnął do wagonu. Znając ją od dziecka mógł sobie pozwolić na taką śmiałość.
— Drugiej klasy, miss ? Bardzo dobrze. Oto jest. Proszę być ostrożną. Czy kto wsiada jeszcze? Tomasz, jazda! — podniósł lewą rękę i gwizdnął przeraźliwie.
Trochę zarumieniona tłoczeniem się przez ciżbę po bilet, schwyciła Elma rączką obciągniętą w rękawiczkę, resztę, nie licząc jej wcale i znalazła się wpakowana w ostatniej chwili, na chybił trafił, w ostatni przedział ostatniego wagonu, sama jedna z artystą.
Ani ja, ani ty — zapewne czytelniku, nie moglibyśmy z wyglądu tego młodzieńca, odgadnąć na pierwszy rzut oka, natury jego zajęć. Gruby i ciężki umysł męski, który pracuje zgodnie z niedorzecznemi prawami logiki indukcyjnej, ma dziwaczny zwyczaj dochodzić do stanowczego wniosku drogą danych oczywistych. Ale Elma Clifford była kobietą i dlatego znała doskonalszą drogę. Jej zwyczajem było spojrzeć raz tylko w głąb rzeczy dobrze, bystro, a potem z nieomylną intuicją, właściwą jej płci, wyrobić sobie niezachwiany sąd odrazu i na zawsze. Jest to jedna z licznych i zaszczytnych korzyści wynikających z urodzenia się kobietą. Kobieta nie potrzebuje zdobywać wiedzy; wiedza sama do niej przychodzi. Kobieta dowiaduje się instynktem, to też Elma Clifford, znalazłszy się w wagonie, spojrzała szybko na twarz Cyryla Waringa i jeden rzut oka powiedział jej, że to pejzażysta. - fragment powieści