Irusia: (cienistą drogą): opowieść dla młodzieży z czasów przedwojennych

Cicha — łagodna z natury, była bardzo rozumnie wychowywana przez rodziców, którzy choć kochali ja bardzo, przecież nie pobłażali jej wadom.
Irusia uczyła się chętnie, stąd też mając lat jedenaście mówiła i pisała równie dobrze po polsku, jak i po francusku, niezłe początki miała angielskiego (bo te języki posiadała dobrze jej matka) i zdała dobrze egzamin do klasy drugiej, pensji Panien Sercanek w Krakowie.
Przyjęto ją do drugiej, chociaż nie miała wieku przepisanego, uwzględniając jej rozwój umysłowy oraz inne okoliczności.
Przełożona pensji nie zawiodła się na Irusi, gdyż przeszła ona do trzeciej z chlubnem odznaczeniem za wzorowe zachowanie się i postępy w nauce. Trzeciej klasy była pierwszą uczennicą i rokowała najpiękniejsze nadzieje, gdy nagle straszny wypadek z ojcem w fabryce pokrzyżował wszystko.
Przez długie dwa tygodnie matka z córką pielęgnowały pokaleczonego — ale nie pomogła operacja, nie pomogły zabiegi lekarskie... nieubłagana śmierć przecięła pasmo życia...
Choroba ta i śmierć wyczerpała wszystkie oszczędności resztę wyciągnęli niesumienni lichwiarze, oraz rządca domu... a oszczędzać zupełnie nie umiano... - (fragment książki)