Oczy z Rigela

Wspaniale się wraca do Ingrid z Barrøy. Czytelnicza uczta

Wspaniale się wraca do Ingrid z Barrøy. Czytelnicza uczta

Przejmująca i poruszająca. Polecam.

Przejmująca i poruszająca. Polecam.

Mam słabość do książek, które od początku potrafią wciągnąć czytelnika w swój świat, a ta robi to od pierwszych zdań. Nie czytałem pozostałych pozycji z tej serii, ale nie czułem też, że coś mnie ominęło. Po prostu poznałem bohaterkę (Ingrid) na etapie decyzji o wyruszeniu w podróż, która miała doprowadzić Ją do Aleksandra. Uważam, że książka miała lepsze i gorsze momenty, przyjemnie się odkrywało kolejne "części mapy" po której poruszał się wcześniej ten kogo, główna bohaterka, postawia odszukać ryzykując swoje życie i życie swojego dziecka. Momentami jednak mnie osobiście odpychała przesadna nieprawdopodobność tej historii. Z pozostałych przemyśleń to uważam, że wojna nie kończy się z dniem zawieszenia broni, tylko ciągnie się i ciągnie latami w naszych rozmowach, naszych sekretach, kłamstwach, czy żalu. Ta książka pokazuje, że wiara w to, że da się oddzielić ten etap grubą kreską i żyć od nowa jest naiwna. Z przeszłością najlepiej się po prostu pogodzić, ale żeby to zrobić należy poznać prawdę - i w tym właśnie upatruję cel podróży Ingrid.

Mam słabość do książek, które od początku potrafią wciągnąć czytelnika w swój świat, a ta robi to od pierwszych zdań. Nie czytałem pozostałych pozycji z tej serii, ale nie czułem też, że coś mnie ominęło. Po prostu poznałem bohaterkę (Ingrid) na etapie decyzji o wyruszeniu w podróż, która miała doprowadzić Ją do Aleksandra. Uważam, że książka miała lepsze i gorsze momenty,...

Trzeci tom.

Ingrid wraz z córeczką, postanawia wyruszyć za Aleksandrem, którego uratowała podczas wojny. Wie, że te oczy przypominają mężczyznę, którego pokochała. Dlatego postanawia wyruszyć za nim i go odnaleźć.
Dla mnie to uczucie Ingrid do Aleksandra jest takie... szybkie, ale każdy zakochuje się inaczej. Ta wędrówka ma być takim zamknięciem wojny, wyjaśnieniem tego co stało się z Aleksandrem.
Jestem trochę zawiedziona. Z jednej strony super, że nie skończyło się cukierkowo, a z drugiej - szkoda, że nie dostała od niego listu (chociaż nie wiem jak mógłby to zrobić) albo spróbować się z nią spotkać. Nie wiem czy ja ruszyłabym w świat za mężczyzną.
Książka mnie wciągnęła, ale potrzebna jest do niej cierpliwość i odpowiednie nastawienie. Na tę porę roku jest w sam raz.

Pozostaje mi przeczytać czwarty tom, aby zamknąć serię.

Trzeci tom.

Ingrid wraz z córeczką, postanawia wyruszyć za Aleksandrem, którego uratowała podczas wojny. Wie, że te oczy przypominają mężczyznę, którego pokochała. Dlatego postanawia wyruszyć za nim i go odnaleźć.
Dla mnie to uczucie Ingrid do Aleksandra jest takie... szybkie, ale każdy zakochuje się inaczej. Ta wędrówka ma być takim zamknięciem wojny, wyjaśnieniem tego co...

Trzeci tom nie na mój temperament. Po pierwsze w ogóle nie rozumiem, po co autor wysłał Ingrid z kilkumiesięcznym dzieckiem w tę drogę? Do tego dwa razy młodszego (prawie ) chwilowego radzieckiego kochanka, co przepadł w sinej dali ? W jakim niby celu ? Z miłości ? Pfff... I ta biedna kobieta tułała się czort wie po co. Acha, prawdę poznała. A jednak nie poznała, tylko tak się jej wydawało, że poznała. Wróciła z tą prawdę do punktu wyjścia, w przenośni i dosłownie. Za ten wątek zero punktów, reszta za tło historyczne. Motyw czarnych oczu po żydowskim ojcu niczego nie wnosi, ostatecznie nie ma żadnego znaczenia w tej historii. Najsłabsza z dotychczasowych trzech części, nadzieja w czwartej.

Trzeci tom nie na mój temperament. Po pierwsze w ogóle nie rozumiem, po co autor wysłał Ingrid z kilkumiesięcznym dzieckiem w tę drogę? Do tego dwa razy młodszego (prawie ) chwilowego radzieckiego kochanka, co przepadł w sinej dali ? W jakim niby celu ? Z miłości ? Pfff... I ta biedna kobieta tułała się czort wie po co. Acha, prawdę poznała. A jednak nie poznała, tylko tak...

Norwegia, moje ciche marzenie. Przebyć kraj z Ingrid z północy na południe...bezcenne i zaskakujące zarazem, bo nie przypuszczałam, że autor wyprawi ją w drogę przed siebie, donikąd, w bezmiar zimy, z jedyną wskazówką jaką były oczy Kai, córki Ingrid i jeńca ze spalonego statku Rigel, któremu kobieta uratowała życie w „Białym morzu”. Kilka dni zamieniło się w dwa miesiące, a to dlatego, że nie było łatwo odnaleźć śladów Aleksandra. Napotkane osoby albo nie chciały nic mówić, albo wprowadzały Ingrid w błąd, więc kluczyła, cofała się i brnęła naprzód po siatce norweskiego ruchu oporu jak po sieci. Każda uzyskana informacja była jak ryba, którą Ingrid się żywiła i miała siły aby iść dalej. Obraz Aleksandra stawał się coraz wyraźniejszy, niestety musiało jej wystarczyć jego zdjęcie i te oczy z Rigela.

Norwegia, moje ciche marzenie. Przebyć kraj z Ingrid z północy na południe...bezcenne i zaskakujące zarazem, bo nie przypuszczałam, że autor wyprawi ją w drogę przed siebie, donikąd, w bezmiar zimy, z jedyną wskazówką jaką były oczy Kai, córki Ingrid i jeńca ze spalonego statku Rigel, któremu kobieta uratowała życie w „Białym morzu”. Kilka dni zamieniło się w dwa miesiące,...

Norwegia po wojnie to miejsce pełne niedopowiedzeń, tajemnic i cieni przeszłości. Ingrid, silna i niezłomna, wyrusza w podróż, by odnaleźć ukochanego i poznać prawdę o jego losie. Ta wędrówka to nie tylko mierzenie się z trudami drogi, ale także konfrontacja z ludźmi, którzy nie zawsze chcą mówić,
oraz z własnymi wspomnieniami i nadziejami.

Jacobsen po raz kolejny snuje opowieść oszczędnym, ale niezwykle sugestywnym językiem, który oddaje zarówno piękno surowego krajobrazu, jak i emocjonalne napięcie bohaterki. Powojenna rzeczywistość jest tutaj pełna milczenia i niepewności, a kolejne spotkania Ingrid powoli odsłaniają prawdę, choć nie zawsze przynoszą ukojenie. Trzecia część sagi jest równie dobra jak poprzednie – to opowieść o determinacji, miłości i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, która zostawia po sobie ślad nostalgii i zadumy.

Norwegia po wojnie to miejsce pełne niedopowiedzeń, tajemnic i cieni przeszłości. Ingrid, silna i niezłomna, wyrusza w podróż, by odnaleźć ukochanego i poznać prawdę o jego losie. Ta wędrówka to nie tylko mierzenie się z trudami drogi, ale także konfrontacja z ludźmi, którzy nie zawsze chcą mówić,
oraz z własnymi wspomnieniami i nadziejami.

Jacobsen po raz kolejny snuje...

Nużąca podróż.

Nużąca podróż.

Co to była za wciągająca lektura! Najlepszy tom sagi (na przeczytane pierwsze trzy). Oprócz swoistego klimatu dostajemy tu ciekawą fabułę świetnie rozegraną przez autora. Przeczytany w jeden (weekendowy ;)) dzień.

Co to była za wciągająca lektura! Najlepszy tom sagi (na przeczytane pierwsze trzy). Oprócz swoistego klimatu dostajemy tu ciekawą fabułę świetnie rozegraną przez autora. Przeczytany w jeden (weekendowy ;)) dzień.

Co za niesamowita seria! Czytałam i nie mogłam się oderwać. Oszczędna w słowa, a jednak bardzo emocjonująca. Trzecia część podobała mi się jeszcze bardziej, niż poprzednie.

Co za niesamowita seria! Czytałam i nie mogłam się oderwać. Oszczędna w słowa, a jednak bardzo emocjonująca. Trzecia część podobała mi się jeszcze bardziej, niż poprzednie.