Ta, która musi umrzeć

10

10

"Podwójni agenci podają się za lojalnych współpracowników, w rzeczywistości zaś służą komuś zupełnie innemu… Zdarza się, że oni sami tego (komu służą) nie wiedzą.”

Niestety, szósty to nie wywołał mocnych wrażeń. Ciekawie się w nim poruszałam, interesowało mnie, jak dalej rozwinie się sytuacja, lecz miałam wrażenie wkradania się pierwszych oznak przeciętności. Mocna sensacja, ale w porównaniu do poprzednich odsłon sporo traciła. Nawet szybki rytm akcji, nasycenie fabuły sensacyjnymi incydentami, tajemnice z przeszłości rzutujące ogromny wpływ na teraźniejszość, nie sprawiły, że czułam dreszcze napięcia i niepewności. Miałam odczucie, że David Lagercrantz skompletował kolejny tom, ale jakby bez przekonania. Już sam fakt, że objętość powieści dużo mniejsza, brakowało wyjątkowo dokładnych opisów, usytuowania szczegółowego kontekstu, jak zdążyłam przyzwyczaić się i docenić w poprzednich tomach. Liczyłam na coś więcej, ale i tak mi się podobało na tyle, by wkręcić się, zwłaszcza ze względu na kryminalne wątki i psychologiczne zawiłości, jednak ze świadomością niskiego prawdopodobieństwa zdarzeń.

Różnorodne scenerie akcji, współczesne sztokholmskie tło, moskiewski rzut oka, oraz zbliżanie się do wydarzeń na Mont Evereście sprzed dekady, tragedii, która rozegrała się w dwa tysiące ósmym roku, owiana dużym ładunkiem zagadkowości. Historia odsłaniała coraz to nowe warstwy, spiskowe zapętlenia, dziennikarskie dochodzenia, fabryki fake newsów, hakerskie wpływy i dowody niezniszczalności pragnienia zemsty. Wszystko zaczęło się od pozornie nic nieznaczącej śmierci pijanego żebraka na ulicy stolicy Szwecji. Mikael Blomkvist stanął przed skrajnie niebezpieczną próbą dociekliwości i wytrwałości, Lisbeth Salander pozostała wierna osobliwym przyzwyczajeniom i postanowieniom, zaś Catrin Lindas, czołowa komentatorka i felietonistka, na chwilę dopuszczona została do uczestnictwa w pierwszym planie. Zerknij na wrażenia ze wcześniejszych spotkań z serią ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął", „Co nas nie zabije”, "Mężczyzna, który gonił swój cień") i na inne książki Davida Lagercrantza („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”),przedstawione na Bookendorfinie.
bookendorfina.pl

"Podwójni agenci podają się za lojalnych współpracowników, w rzeczywistości zaś służą komuś zupełnie innemu… Zdarza się, że oni sami tego (komu służą) nie wiedzą.”

Niestety, szósty to nie wywołał mocnych wrażeń. Ciekawie się w nim poruszałam, interesowało mnie, jak dalej rozwinie się sytuacja, lecz miałam wrażenie wkradania się pierwszych oznak przeciętności. Mocna...

Lisabeth planuje zamach na swoja siostrę, w tym celu wyrusza do Rosji. Mikael zostaje zaangażowany w sprawę zabójstwa bezdomnego, który okazuje się być zaginionym Szerpą.

Lubię Millenium, jednak razi mnie łączenie wszystkich spraw razem. Rażą nieprawdopodobne połączenia wątków. Jakby 2 historie nie mogły toczyć się jednocześnie i być odrębne. Wątek jak z Jasia i Małgosi też mnie nie przekonał.

Lisabeth planuje zamach na swoja siostrę, w tym celu wyrusza do Rosji. Mikael zostaje zaangażowany w sprawę zabójstwa bezdomnego, który okazuje się być zaginionym Szerpą.

Lubię Millenium, jednak razi mnie łączenie wszystkich spraw razem. Rażą nieprawdopodobne połączenia wątków. Jakby 2 historie nie mogły toczyć się jednocześnie i być odrębne. Wątek jak z Jasia i Małgosi...

Płynna akcja, znani bohaterowie, ciekawy wątek stanowiący tło. Miło wrócić do Kalle i Lisbeth :D
Mam wrażenie, że ta część jest lepsza niż 2 poprzednie Lagercrantza, chociaż oczywiście wciąż dużo brakuje do oryginalnej trylogii Larssona.

Płynna akcja, znani bohaterowie, ciekawy wątek stanowiący tło. Miło wrócić do Kalle i Lisbeth :D
Mam wrażenie, że ta część jest lepsza niż 2 poprzednie Lagercrantza, chociaż oczywiście wciąż dużo brakuje do oryginalnej trylogii Larssona.

Nie tak świetna jak trylogia, ale godny następca

Nie tak świetna jak trylogia, ale godny następca

6/10
Trochę książka o niczym i bez klimatu. Fabuła tak zawiła na końcu, że się człowiek gubi.
Ponoć to już koniec.

6/10
Trochę książka o niczym i bez klimatu. Fabuła tak zawiła na końcu, że się człowiek gubi.
Ponoć to już koniec.

"Ta, której nie powinieneś czytać, jeśli nie chcesz zepsuć sobie wrażeń." - tak powinien brzmieć tytuł tego tomu.
Najgorsza część Sagi Millennium - rozwleczona na siłę, bez polotu finezji i pomysłu; pełna wątków z czapy; zachowań bohaterów, jakich nigdy czytelnik by się po nich nie spodziewał, ponieważ stoją w sprzeczność do każdej dotychczas podjętej decyzji.
Paskudnie zakończył Lagercrantz coś co fantascznie zaczął Larsson. Niestety.
Nie polecam.
Książka jest niemal aczytalna.
Odradzam.

"Ta, której nie powinieneś czytać, jeśli nie chcesz zepsuć sobie wrażeń." - tak powinien brzmieć tytuł tego tomu.
Najgorsza część Sagi Millennium - rozwleczona na siłę, bez polotu finezji i pomysłu; pełna wątków z czapy; zachowań bohaterów, jakich nigdy czytelnik by się po nich nie spodziewał, ponieważ stoją w sprzeczność do każdej dotychczas podjętej decyzji.
Paskudnie...

Bardzo dobra książka, uważam, że najlepsza z trzech, które napisał David Lagercrantz jako kontynuacja trylogii Millennium. Według mnie autor miał świetny pomysł na każdą część. W każdej połączył losy znanych nam bohaterów z jakimś niezależnym wątkiem dziennikarskim. Ostatnia książka czyli "Ta, która musi umrzeć" wciągnęła mnie najbardziej. Historia żebraka bardzo smutna, poruszająca ale i wzruszająca. Wątek sensacyjny Lisbeth-Camilla-Mikael bardzo zgrabnie zrealizowany. Brawa za całą serię.

Bardzo dobra książka, uważam, że najlepsza z trzech, które napisał David Lagercrantz jako kontynuacja trylogii Millennium. Według mnie autor miał świetny pomysł na każdą część. W każdej połączył losy znanych nam bohaterów z jakimś niezależnym wątkiem dziennikarskim. Ostatnia książka czyli "Ta, która musi umrzeć" wciągnęła mnie najbardziej. Historia żebraka bardzo smutna,...

Dobra kontynuacja. Wiele wątków, dość ciekawych. Jak pisałem wcześniej, Larsson to nie jest ale poziom dobrze utrzymany.

Dobra kontynuacja. Wiele wątków, dość ciekawych. Jak pisałem wcześniej, Larsson to nie jest ale poziom dobrze utrzymany.

Ta część cyklu Millennium również trzyma w napięciu, akcja toczy się dynamicznie. Ciekawe połączenie dwóch wątków i trochę zaskakujące zakończenie.
I mimo że trzy ostatnie części Davida Lagercrantza są dobrą lekturą, to jednak Millennium Stiega Lassona ma niepowtarzalny klimat, którego Lagercrantz nie potrafił oddać - to są już inne książki.

Ta część cyklu Millennium również trzyma w napięciu, akcja toczy się dynamicznie. Ciekawe połączenie dwóch wątków i trochę zaskakujące zakończenie.
I mimo że trzy ostatnie części Davida Lagercrantza są dobrą lekturą, to jednak Millennium Stiega Lassona ma niepowtarzalny klimat, którego Lagercrantz nie potrafił oddać - to są już inne książki.