Polski hydraulik i najnowsze opowieści ze Szwecji

Moje wyobrażenie Szwecji legło w gruzach, i nadal się nie może pozbierać, a to po lekturze tej książki. Będącej w zasadzie zbiorem reportaży na temat wypaczeń i wynaturzeń Państwa wszelkiego dobrobytu jakim lubi być przedstawiana Szwecja. Napisał ją Polak od wielu lat tam mieszkający i o dziwo nie został z kraju deportowany. Bo napisał niezwykle mocne rzeczy, o tym jak państwo opieki społecznej zamyka się na tych co potrzebują, jak demokracja zaczyna służyć sama sobie, a nie ludziom którym jest dedykowana i jak ideologia zaczyna sterować postępowaniem ludzi sprawujących władzę. Czytając bywałem wzburzony, wielokrotnie musiałem zrobić sobie przerwę aby mózg zrozumiał, co się naprawdę w tym kraju dzieje. Reportaże są bardzo szczegółowe, i dobrze, bo to jeszcze mocniej uwiarygadnia i tak silny przekaz. 

Moje wyobrażenie Szwecji legło w gruzach, i nadal się nie może pozbierać, a to po lekturze tej książki. Będącej w zasadzie zbiorem reportaży na temat wypaczeń i wynaturzeń Państwa wszelkiego dobrobytu jakim lubi być przedstawiana Szwecja. Napisał ją Polak od wielu lat tam mieszkający i o dziwo nie został z kraju deportowany. Bo napisał niezwykle mocne rzeczy, o tym jak...

Przeczytałam z trudem, ale z ogromnym zainteresowaniem. reportaż społeczny najwyższej klasy. Autor jest prawdziwie zaangażowany w tematykę swoich reportaży. więc nie poprzestaje na pierwszych ustaleniach i relacjach, ale drąży sprawę do samego dna, albo jeszcze dalej. Szwecja, dla wielu kraj najlepiej poukładany, ukazuje swoje mroczne, nieoczywiste oblicze. Zresztą co tam Szwecja - świat, nasz demokratyczny świat, okazuje się wcale nie lepszy.
Dla tych, którzy nie czytali, polecam temat o uchodźcach układających sobie życie w Szwecji, a także o prawdziwym obliczu interwencji ONZ w krajach ogarniętych konfliktami wewnętrznymi (tu: Kosowo).
Jedno jest pewne: stróże prawa nie zawsze są stróżami prawa, opieka społeczna nierzadko oznacza przemoc społeczną, pomoc humanitarna nader często przynosi więcej szkody niż pożytku. A empatia? współczucie? są to słowa, których sensu na ogół nie rozumiemy. Świat trzeba naprawić, to pewne. Tylko kto ma to zrobić? Zawodowi naprawiacze świata niestety tego nie zrobią.

Przeczytałam z trudem, ale z ogromnym zainteresowaniem. reportaż społeczny najwyższej klasy. Autor jest prawdziwie zaangażowany w tematykę swoich reportaży. więc nie poprzestaje na pierwszych ustaleniach i relacjach, ale drąży sprawę do samego dna, albo jeszcze dalej. Szwecja, dla wielu kraj najlepiej poukładany, ukazuje swoje mroczne, nieoczywiste oblicze. Zresztą co tam...

Ocena subiektywna jak każda inna. Nigdy wcześniej nie interesowałem się zbytnio Szwecją, moje myślenie o tym kraju ukształtowane było przez sienkiewiczowski opis, niezbyt pozytywne. Obraz, roztoczony przez autora reportaży, osaczył mnie niczym mgła w listopadowy wieczór. Szczegółowa i poparta przykładami posępna depresyjna treść. Momentami ironiczna lub kojarząca się z absurdem Latającego Cyrku Monty Pythona. Dziwny kraj, dziwni ludzie, dziwny ustrój, dziwne przepisy - z mojej perspektywy urodzonego w PRL-u Polaka :D. Gdybym miał gdzieś emigrować, to po tej lekturze Szwecja znalazła by się na ostatnim miejscu listy rezerwowej. Całość rzetelna, nie żałuję czasu poświęconego na tę mroczną podróż, ale odnioslem wrażenie, jakby autor był tajnym agentem rządu szwedzkiemu a jego dzieło miało zniechęcić imigrantów do wybierania tego miejsca. Gorąco polecam przeczytać!

Ocena subiektywna jak każda inna. Nigdy wcześniej nie interesowałem się zbytnio Szwecją, moje myślenie o tym kraju ukształtowane było przez sienkiewiczowski opis, niezbyt pozytywne. Obraz, roztoczony przez autora reportaży, osaczył mnie niczym mgła w listopadowy wieczór. Szczegółowa i poparta przykładami posępna depresyjna treść. Momentami ironiczna lub kojarząca się z...

Znakomity zbiór reportaży, który nieprzypadkowo został już wielokrotnie wznowiony. Przeraża niczym najczystszej wody horror i zmusza do dogłębnego zastanowienia się nad kierunkiem jaki obrał w XXI wieku socjologiczny „poligon doświadczalny” Europy, czyli Szwecja. Ale tylko pozornie, bo jak pisze autor, „to historia o tym, że władza zostanie nadużyta, jeśli zabraknie niezależnych sądów i innych instytucji, które ją krępują”. Brzmi znajomo? No, właśnie...

„Polski hydraulik” to według mnie lektura obowiązkowa. Wielokrotnie podczas czytania tej opasłej relacji spadała mi szczęka i uderzała z łoskotem o podłogę. Normalnemu człowiekowi po prostu nie mieści się w głowie, do jakich wypaczeń może dojść w systemie, który w założeniu miał stać w obronie najwyższych dóbr europejskiej kultury – wolności, równości i braterstwa. Co tam niemiecki Jugendamt, co tam afery polityczne w Brukseli, Warszawie czy gdziekolwiek, gdzie ktoś posiadający władzę się upodlił! Co tam służba zdrowia! Maciej Zaremba Bielawski zabiera czytelnika w podróż, która jest niczym innym jak współczesnym lotem nad kukułczym gniazdem.

Znakomity zbiór reportaży, który nieprzypadkowo został już wielokrotnie wznowiony. Przeraża niczym najczystszej wody horror i zmusza do dogłębnego zastanowienia się nad kierunkiem jaki obrał w XXI wieku socjologiczny „poligon doświadczalny” Europy, czyli Szwecja. Ale tylko pozornie, bo jak pisze autor, „to historia o tym, że władza zostanie nadużyta, jeśli zabraknie...