Gigantomachia

Do kreski Miury nie ma się co przyczepiać, jest cudownie fantazyjna.

Natomiast historia to jedna bitwa gigantów, niewiele wnosząca do mojego życia. A nie, jeszcze było coś o przebaczaniu i szantażem, by przebaczyć, także... takie sobie.

Mam wrażenie, że autor planował coś dłuższego, ale dusili go, by temat porzucił.

Do kreski Miury nie ma się co przyczepiać, jest cudownie fantazyjna.

Natomiast historia to jedna bitwa gigantów, niewiele wnosząca do mojego życia. A nie, jeszcze było coś o przebaczaniu i szantażem, by przebaczyć, także... takie sobie.

Mam wrażenie, że autor planował coś dłuższego, ale dusili go, by temat porzucił.

Niestety taka to historia, że już zapomniałam o czym była.

Oczywiście wszystko pięknie narysowane jak to u Miury, więc do jakości wykonania rysunków nie można się przyczepić.

Po czasie, kiedy już wiemy, że niczego więcej już dla nas nie narysuje odczuwam lekki żal, że zamiast tego tytułu nie powstało więcej rozdziałów Berserka. Z drugiej strony rozumiem, że kiedy przez całą karierę, od 1989 roku tworzy się takie opus magnum można mieć potrzebę stworzenia czegoś innego.

Niestety taka to historia, że już zapomniałam o czym była.

Oczywiście wszystko pięknie narysowane jak to u Miury, więc do jakości wykonania rysunków nie można się przyczepić.

Po czasie, kiedy już wiemy, że niczego więcej już dla nas nie narysuje odczuwam lekki żal, że zamiast tego tytułu nie powstało więcej rozdziałów Berserka. Z drugiej strony rozumiem, że kiedy przez...

Poza rysunkami, ogromne rozczarowanie. Żałosne żarty, nudne postacie oraz historia.

Poza rysunkami, ogromne rozczarowanie. Żałosne żarty, nudne postacie oraz historia.

Bardzo interesujący wykreowany świat post apokaliptyczny.
Postaci budzą sympatię i są ciekawe, niepowtarzalne.
Sięgnąłem po ten tom ze względu na autora i się nie zawiodłem.
Jedyny minus to otwarte zakończenie, które daje wiele możliwości kontynuacji, i pozostawia wrażenie nieskończonej mangi.

Bardzo interesujący wykreowany świat post apokaliptyczny.
Postaci budzą sympatię i są ciekawe, niepowtarzalne.
Sięgnąłem po ten tom ze względu na autora i się nie zawiodłem.
Jedyny minus to otwarte zakończenie, które daje wiele możliwości kontynuacji, i pozostawia wrażenie nieskończonej mangi.

,,Gigantomachia" to opowieść o przemierzających pustynię Delosie i Prome. Cała przygoda rozpoczyna się w momencie, gdy natrafiają na lud Skarbianów, chrząszczowych jeźdźców. Całkiem zgrabnie jest tu skonstruowany świat sci-fi w tym one-shocie :)

,,Gigantomachia" to opowieść o przemierzających pustynię Delosie i Prome. Cała przygoda rozpoczyna się w momencie, gdy natrafiają na lud Skarbianów, chrząszczowych jeźdźców. Całkiem zgrabnie jest tu skonstruowany świat sci-fi w tym one-shocie :)

Manga jest zdecydowanie inna od tego co zazwyczaj wychodzi spod ręki autora. Oczywiście nie mówię tu o rewelacyjnej kresce czy szeroko pojętym konflikcie. Mowa jest raczej o zupełnie innym spojrzeniu głównego bohatera na świat go otaczający, przynajmniej w porównaniu do Gutsa. Można odnieść wrażenie, że Delos i Guts są jak ogień i woda, choć ciężko mi powiedzieć skąd w autorze ta ambiwalencja, jedno mogę stwierdzić bez żadnego problemu. Światy tworzone przez Miurę są przemyślane i ciekawe, a bohaterowie dopełniają obraz, który tworzy niesamowity obraz jako całość. Nic tylko polecać, choć wielce prawdopodobne jest, że wiele osób odbije się od jego twórczości. W ten czy inny sposób, polecam chociaż spróbować sięgnąć po ten zeszyt i odkrywać bezkres pustyni razem z Delosem i Prome.

Manga jest zdecydowanie inna od tego co zazwyczaj wychodzi spod ręki autora. Oczywiście nie mówię tu o rewelacyjnej kresce czy szeroko pojętym konflikcie. Mowa jest raczej o zupełnie innym spojrzeniu głównego bohatera na świat go otaczający, przynajmniej w porównaniu do Gutsa. Można odnieść wrażenie, że Delos i Guts są jak ogień i woda, choć ciężko mi powiedzieć skąd w...

Pierwsze moje wrażenie: Jakbym "Claymore" czytała. Taki dziwny i mroczny świat, ale szczegółowo wszystko narysowane. W sumie się zdziwiłam, że w seinenie takie coś. Nie ma jak w shoujo takich cudowności(gwiazdki, serduszka, ochy i achy..),ale bogata kreska zawsze jest warta docenienia.

Pierwsze moje wrażenie: Jakbym "Claymore" czytała. Taki dziwny i mroczny świat, ale szczegółowo wszystko narysowane. W sumie się zdziwiłam, że w seinenie takie coś. Nie ma jak w shoujo takich cudowności(gwiazdki, serduszka, ochy i achy..),ale bogata kreska zawsze jest warta docenienia.