Smok odrodzony

Jak na razie wszystkie 3 książki miały taki sam schemat. Przez pierwsze 80-90% jest kilka drobnych, ciekawych momentów, a pomiędzy nimi oceany szlamu, w których nic się nie dzieje. Potem przez ostatnie 10-20% fabuła płynie wartko i naprawdę dobrze się to czyta. Nadal uważam, że te książki można by o wiele skrócić i byłyby tylko lepsze.
Gdyby nie to, że słucham ich jako audiobooki, gdy chodzę na zakupy albo gdy jadę gdzieś tramwajem, nie kontynuowałbym.

Jak na razie wszystkie 3 książki miały taki sam schemat. Przez pierwsze 80-90% jest kilka drobnych, ciekawych momentów, a pomiędzy nimi oceany szlamu, w których nic się nie dzieje. Potem przez ostatnie 10-20% fabuła płynie wartko i naprawdę dobrze się to czyta. Nadal uważam, że te książki można by o wiele skrócić i byłyby tylko lepsze.
Gdyby nie to, że słucham ich jako...

Mniej więcej do tej części "koło czasu" jest ciekawe.

Mniej więcej do tej części "koło czasu" jest ciekawe.

Mam problem z tą częścią... Pewnie gdybym generalnie nie był tak wciągnięty w świat koła czasu to bym ją męczył i męczył. Dużo powtórzeń i wątków, które mnie nudziły (tez trochę dlatego, że wydawały się pchane na siłę, żeby tylko przeznaczenie mogło się ziścić). Za to dobrze wyszedł wątek Mata :)

Mam problem z tą częścią... Pewnie gdybym generalnie nie był tak wciągnięty w świat koła czasu to bym ją męczył i męczył. Dużo powtórzeń i wątków, które mnie nudziły (tez trochę dlatego, że wydawały się pchane na siłę, żeby tylko przeznaczenie mogło się ziścić). Za to dobrze wyszedł wątek Mata :)

Smok odrodzony był pierwszą częścią sagi, którą czytałam na raty. Najpierw przeczytałam ponad 60% książki, żeby później odstawić ją na kilka miesięcy i teraz dokończyć w ciągu trzech dni. Kiedy powtórnie weszłam w świat Koła Czasu, to szybko się w nim zadomowiłam i przypomniałam sobie gdzie dokładnie zostawiłam naszych bohaterów. Podobał mi się sposób narracji prowadzony przez wielu bohaterów, z wdzięcznością przyjęłam więcej rozdziałów z perspektywy Perrina, a nieco mniej (mam wrażenie) ze strony Matta, lub sam on wreszcie przestał mnie irytować. Zauważyłam też, że nie tęskniłam jakoś bardzo za Randem i jego perspektywą, może dlatego że jest on na przemian albo za bardzo udręczony, albo nie potrafi wyjaśnić w jaki sposób robi dane rzeczy, w związku z czym jego perspektywa jest dość abstrakcyjna. Powtórzenia (słynne naoliwione płaszcze) lub przytaczanie opisów tych samych miast z perspektywy różnych bohaterów uważam jednak za coś, co powinno zostać wyrzucone w redakcji. Mam też wrażenie, że gdzieś gubi się tutaj czasoprzestrzeń. W momencie jak Moiraine, Perrin, Lan i Faile docierają do jednego z miast okazuje się, że statki nie kursują już od przeszło miesiąca. Egwene, Nynaeve i Elayne zaś udało się dostać do Łzy powiedzmy bezproblemowo. Oznaczałoby to, że były tam ponad miesiąc wcześniej, co okazuje się nieprawdą ponieważ wszyscy bohaterowie trafiają do Łzy w zbliżonym czasie. I tutaj jednak należy wskazać na różnice pomiędzy Jordanem a Tolkienem - po przeczytaniu WP i przeglądnięciu kalendarium, które dokładnie opracował, widać przewagę Tolkiena - ojca współczesnej fantastyki. Niemniej jednak świetnie bawię się śledząc losy naszych bohaterów, może nawet skuszę się na kolejne opasłe tomisko!

Smok odrodzony był pierwszą częścią sagi, którą czytałam na raty. Najpierw przeczytałam ponad 60% książki, żeby później odstawić ją na kilka miesięcy i teraz dokończyć w ciągu trzech dni. Kiedy powtórnie weszłam w świat Koła Czasu, to szybko się w nim zadomowiłam i przypomniałam sobie gdzie dokładnie zostawiłam naszych bohaterów. Podobał mi się sposób narracji prowadzony...

Jordan w tej książce zrobił wszystko, żebym znienawidził wszystkie postacie kobiece. Ciężko się czyta o bohaterkach, którym mam kibicować, a które są tak antypatyczne. Ogólnie historia dobra, wątek Mata - mój ulubiony, podobał mi się chwyt z małą ilością Randa. Nie podobała mi się właściwie kalka fabularna Wielkiego polowania.

Jordan w tej książce zrobił wszystko, żebym znienawidził wszystkie postacie kobiece. Ciężko się czyta o bohaterkach, którym mam kibicować, a które są tak antypatyczne. Ogólnie historia dobra, wątek Mata - mój ulubiony, podobał mi się chwyt z małą ilością Randa. Nie podobała mi się właściwie kalka fabularna Wielkiego polowania.

Trochę pisana na ilość ale czyta się przyjemnie i nie gubi się orientacji ani w akcji ani w bohaterach co zdarzało mi się np. w „Malazańskiej księdze”. No ale to i inny poziom autora.

Trochę pisana na ilość ale czyta się przyjemnie i nie gubi się orientacji ani w akcji ani w bohaterach co zdarzało mi się np. w „Malazańskiej księdze”. No ale to i inny poziom autora.

Teza robocza: nic tak dobrze nie weryfikuje jakości książki i historii jak reread po latach.
Smok Odrodzony (absolutnie nie podejmę się czytania jeszcze raz pierwszych dwóch tomów...) w moim odczuciu niestety kompletnie oblewa test próby czasu. Pierwszy raz czytałam Smoka Odrodzonego w styczniu 2024, natomiast chcąc wrócić do serii i ją kontynuować, szaleńczo stwierdziłam pod koniec roku 2025, że przeczytam ten tom jeszcze raz. I nie mogę mieć do nikogo o to pretensji, sama to sobie zrobiłam...

Zaproponowałabym zabawę w "Gdybym miała pić szota za każdym razem kiedy...", i miałabym takich "kiedy" przynajmniej ze trzy sztuki, natomiast wystarczy jeden, Nynaeve szarpiąca za warkocz, żebym odpadła z tej zabawy w 1/3 książki.

Największym problemem tej książki, mam wrażenie, nawet nie jest dosyć koślawe tłumaczenie i polska redakcja, co albo całkowity brak, albo bardzo słaba redakcja oryginału. Mnnóstwo powtórzeń, które czynią ją po prostu nudną (tak, każdy zczaił za pierwszym razem, że płaszcz namoczony w oliwie nie będzie przemakał). Dziury logiczne. Relacje nie wynikające z niczego poza przeznaczeniem (poor Perrin...).

Jakoś mgliście pamiętałam że pierwsze czytanie trzeciego tomu względnie mi się podobało, natomiast w zasadzie patrząc po datach rozpoczęcia i zakończenia czytania, wtedy i teraz, męczyłam tę książkę za każdym razem przynajmniej miesiąc.

I nie jestem przekonana, żeby była to dobra rekomendacja tej książki.

E📖

Teza robocza: nic tak dobrze nie weryfikuje jakości książki i historii jak reread po latach.
Smok Odrodzony (absolutnie nie podejmę się czytania jeszcze raz pierwszych dwóch tomów...) w moim odczuciu niestety kompletnie oblewa test próby czasu. Pierwszy raz czytałam Smoka Odrodzonego w styczniu 2024, natomiast chcąc wrócić do serii i ją kontynuować, szaleńczo stwierdziłam...

Bardzo dużo pomyłek Egwene z Elayne. Oj raziło mnie to w oczy.

Bardzo dużo pomyłek Egwene z Elayne. Oj raziło mnie to w oczy.

Trzecia część „Koła Czasu” na moment odwodzi nas od Randa al’Thora, skupiając się na działaniach grup wspierających jego dziedzictwo.
Postacie poboczne zyskują swoje metaforyczne pięć minut, które w większości przypadków zostaje przez autora wypełnionych ciekawymi rozwinięciami ich wątków. To co mnie nie zainteresowało dotyczyło Perrina, którego nie potrafię polubić, więc prawdopodobnie zniechęcenie dotyczące tych fragmentów ma bazę tylko w moim widzimisię. Świetnie za to wybrzmiała natomiast towarzysząca mu Zarine, stając się jedną z moich ulubionych bohaterek.
Akcja toczy się wolno, ale jest to potrzebny oddech, który czytelnik może złapać przed niesamowitym, spektakularnym (praktycznie operowym) finałem.
Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

Trzecia część „Koła Czasu” na moment odwodzi nas od Randa al’Thora, skupiając się na działaniach grup wspierających jego dziedzictwo.
Postacie poboczne zyskują swoje metaforyczne pięć minut, które w większości przypadków zostaje przez autora wypełnionych ciekawymi rozwinięciami ich wątków. To co mnie nie zainteresowało dotyczyło Perrina, którego nie potrafię polubić, więc...

Początek trochę się dłużył. Zakończenie jak w poprzednich częściach rewelacyjne.

Początek trochę się dłużył. Zakończenie jak w poprzednich częściach rewelacyjne.