Profil użytkownika: WiTdonWiTo

Chciałem dowiedzieć się czegoś o tajemniczym gatunku małp Bonobo.
A tutaj o Bonobo było akurat najmniej.
Autor ciągle wraca i opisuje „Ogród rozkoszy ziemskich” Hieronima Boscha. Jest o słoniach szympansach a o Bonobo jak na lekarstwo.

Bonobo to jedna z gałęzi ewolucji człowieka i zdecydowanie to są człekokształtne najbliższe ludziom. Bonobo praktycznie nie wykazują agresji w odróżnieniu od Szympansów które w rzeczywistości są bezwzględne i brutalne. Coraz więcej też głosów, że Bonobo niewłaściwie są nazywane szympansem karłowatym. Żyją na wolności wyłącznie w Kongo i są kimś można by rzec w rodzaju człowieka pierwotnego.
Badacze zakładają, że Bonobo mają swój język (niestety jeszcze nie rozszyfrowany) a nawet podejrzewa się je o posiadanie religii i wierzeń do czego prawa wydaje się roszczą sobie wyłącznie ludzie. Autor prof. Frans de Waal jest zadeklarowanym ateistą jednak jak na osobę wykształconą przystało potrafi wyrażać swoje poglądy nie obrażając tych o innych przekonaniach. Wręcz ubolewa, że w zasadzie ateizm ma do zaoferowania jedynie walkę z religią. Nie zgadza się z tym, że nauka i religia się zwalczają. Twierdzi odwrotnie, że religia i nauka zawsze się wspierały i współistniały. Zresztą coraz częściej w dzisiejszych czasach nauka opiera się na wierze. Bo co mają nam do zaoferowania fizycy teoretyczni poza teorią w którą można wierzyć lub nie?

Chciałem dowiedzieć się czegoś o tajemniczym gatunku małp Bonobo.
A tutaj o Bonobo było akurat najmniej.
Autor ciągle wraca i opisuje „Ogród rozkoszy ziemskich” Hieronima Boscha. Jest o słoniach szympansach a o Bonobo jak na lekarstwo.

Bonobo to jedna z gałęzi ewolucji człowieka i zdecydowanie to są człekokształtne najbliższe ludziom. Bonobo praktycznie nie wykazują...

Czyta się przyjemnie ale treści to jest tu na góra 300 str.
Trochę Jordan już przesadził z tymi opisami typu < Tu jest kura. Ta kura jest czerwona. Ale ta kura jest bardziej czerwona niż inne kury itd…>

Czyta się przyjemnie ale treści to jest tu na góra 300 str.
Trochę Jordan już przesadził z tymi opisami typu < Tu jest kura. Ta kura jest czerwona. Ale ta kura jest bardziej czerwona niż inne kury itd…>

Trochę pisana na ilość ale czyta się przyjemnie i nie gubi się orientacji ani w akcji ani w bohaterach co zdarzało mi się np. w „Malazańskiej księdze”. No ale to i inny poziom autora.

Trochę pisana na ilość ale czyta się przyjemnie i nie gubi się orientacji ani w akcji ani w bohaterach co zdarzało mi się np. w „Malazańskiej księdze”. No ale to i inny poziom autora.