Luna and the Lie

Sama historia cudowna, może lekko przewidywalna, ale piękna. Ogromny minus za tyle opisów, przemyśleń i jakichś dziwnych argumentów zachowania Luny. Takiego slow-burnu nie czytałam jeszcze.

Sama historia cudowna, może lekko przewidywalna, ale piękna. Ogromny minus za tyle opisów, przemyśleń i jakichś dziwnych argumentów zachowania Luny. Takiego slow-burnu nie czytałam jeszcze.

Początkowo przeszkadzały mi długie dygresje w trakcie dialogów, ale później fabuła tak mnie wciągnęła że w ogóle nie zwracałam na to uwagi. Nawet łezka mi się zakręciła w oku. Wspaniała historia.

Początkowo przeszkadzały mi długie dygresje w trakcie dialogów, ale później fabuła tak mnie wciągnęła że w ogóle nie zwracałam na to uwagi. Nawet łezka mi się zakręciła w oku. Wspaniała historia.

Nie, nie, nie. Główna bohaterka jest głupia I samolubna. Zachowuje się jak obrażone 5 letnie dziecko i próbuje wytłumaczyć swoje durne zachowanie jeszcze głupszymi argumentami.

Całkowicie stracony czas. Zmusiłam się, żeby przeczytać do końca. Miałam wiele kryzysowych momentów. Zwłaszcza pod koniec gdy przez 5 rozdziałów mamy jedynie ciągłe powtórki z tych samych dialogów i idiotycznych przemyśleń...

Główna bohaterka totalnie nie zasłużyła na absolutnie żadne zainteresowanie a co było niezwykle irytujące, cały dosłownie świat się z nią pieścił bo niby była taka wyjątkowa.

Gdyby skrócić te irytujące i bezsensowne w większości wewnętrzne dialogi głównej bohaterki, książka byłaby o wiele krótsza. Najgorsze, że mogłaby być też o wiele lepsza a na pewno mniej denerwująca. 
Tak mocno książka mi podniosła ciśnienie przez zachowanie głównej bohaterki, że spokojnie mogłabym zrezygnować z kawy.

Nie tylko nie polecam, wręcz proponuję trzymać się od książki jak najdalej.

Nie, nie, nie. Główna bohaterka jest głupia I samolubna. Zachowuje się jak obrażone 5 letnie dziecko i próbuje wytłumaczyć swoje durne zachowanie jeszcze głupszymi argumentami.

Całkowicie stracony czas. Zmusiłam się, żeby przeczytać do końca. Miałam wiele kryzysowych momentów. Zwłaszcza pod koniec gdy przez 5 rozdziałów mamy jedynie ciągłe powtórki z tych samych dialogów...

☆☆☆☆,5/5

☆☆☆☆,5/5

Uwielbiam Zapate, więc żadna z moich recenzji nie będzie subiektywna. Tak i tutaj jest wszystko jak być powinno 😉

Uwielbiam Zapate, więc żadna z moich recenzji nie będzie subiektywna. Tak i tutaj jest wszystko jak być powinno 😉

W końcu książka inna, niby nutka romansu jest ale jest delikatna, ukryta. historia jest zwarta, z nutą tajemniczości ale ze smakiem. Warta poświęcenia czasu na czytanie.

W końcu książka inna, niby nutka romansu jest ale jest delikatna, ukryta. historia jest zwarta, z nutą tajemniczości ale ze smakiem. Warta poświęcenia czasu na czytanie.

Taki średniak. Książka strasznie przegadana, nawet jak na Marianę Zapatę. Bardzo lubię jej historie ze względu na slow burn, który zawsze serwuje. Niestety w tym przypadku był zbyt nużący.

Chociaż kreacja bohaterów była przemyślana i ich przeszłość miała wpływ na to jacy są, to czasami miałam ochotę ich zdzielić. Typ raczej nie do polubienia. Robił bare minimum, a laska się nim cały czas zachwycała - Luna ogarnij się!

Taki średniak. Książka strasznie przegadana, nawet jak na Marianę Zapatę. Bardzo lubię jej historie ze względu na slow burn, który zawsze serwuje. Niestety w tym przypadku był zbyt nużący.

Chociaż kreacja bohaterów była przemyślana i ich przeszłość miała wpływ na to jacy są, to czasami miałam ochotę ich zdzielić. Typ raczej nie do polubienia. Robił bare minimum, a laska...

PRZEPIĘKNA! Chyba nigdy nie czytałam książki, z tak OGROMNYM slow burnem! Ostrzegam! Ale historia tych bohaterów! Ten facet? IDEALNY.. BARDZO POLECAM!

PRZEPIĘKNA! Chyba nigdy nie czytałam książki, z tak OGROMNYM slow burnem! Ostrzegam! Ale historia tych bohaterów! Ten facet? IDEALNY.. BARDZO POLECAM!

To jest szósta powieść Mariany Zapaty, po którą sięgnęłam i z przykrością muszę stwierdzić, że mój początkowy zachwyt pisarstwem tej autorki z każdą kolejną jej książką przygasa. Najpierw przeczytałam Wszystkie drogi prowadzą do Ciebie i byłam zauroczona tym, jak rozwija się akcja i relacja między parą głównych bohaterów. Mój zachwyt potęgowała górską sceneria, w której toczy się akcja. Po prostu lubię góry, więc mi to bardzo pasowało. Później sięgnęłam po Wielki mur z Winnipeg i ja. I też bardzo mi się podobało jak rozwija się wątek między wiekiem piłkarzem i jego asystentką. W obu przypadkach efekt slow burn jakoś tak naturalnie zachwycająco się rozwijał.
W Lunie to powolne budzenie się uczucia i relacji nie sprawiało mi już takiej frajdy, wręcz drażniło. Autorka opanowała do perfekcji prowadzenie akcji w zwolnionym tempie i dodajmy, że ta akcja w głównej mierze dzieje się w głowie naszej bohaterki. Nierzadko zdarzało mi się, że musiałam się cofnąć o kilka kartek wstecz, bo po rozważaniach Luny rozłożonych na czynniki pierwsze właśnie na tych kilku stronach, musiałam sprawdzić jakie było pytanie zadane przed tym strumieniem myśli przelanym na papier. Ciężko się to czytało, sama mam coś z osoby typu overthinker, ale serio? Żeby jedną myśl obracać w mózgu na pięćdziesiąt różnych sposobów? I to niedowierzanie Luny, ten brak wiary w siebie, i starania by dogodzić wszystkim innym wokół, słowo daję, czytałam tą książkę w permanentnym stanie poirytowania. I w ten sposób zachwyt nad slow burn Mariany Zapaty przygasł, a pozostała jedynie ciekawość, bo autorka naprawdę ciekawie i szczegółowo dopracowuje sylwetki swoich bohaterów, tworzy ciekawe porównania, opisy.
Jestem przekonana, że o wiele ciekawiej czytałoby mi się Lunę, gdyby narracja była naprzemienna- jeden rozdział opowiedziany z punktu widzenia dziewczyny, a kolejny z punktu widzenia Ripa. To by było doskonałe urozmaicenie i podkręcenie atmosfery.
Jednak jak wspomniałam, i tak sięgnę jeszcze po kolejne powieści pani Zapaty. Obecnie czekają na swoją kolej: Kiedy Gracie poznała marudę oraz Under Locke.

To jest szósta powieść Mariany Zapaty, po którą sięgnęłam i z przykrością muszę stwierdzić, że mój początkowy zachwyt pisarstwem tej autorki z każdą kolejną jej książką przygasa. Najpierw przeczytałam Wszystkie drogi prowadzą do Ciebie i byłam zauroczona tym, jak rozwija się akcja i relacja między parą głównych bohaterów. Mój zachwyt potęgowała górską sceneria, w której...

Miejsce w pierwszej piątce wśród najnudniejszych książek swiata. Jezu, co to było? Jak można napisać książkę o..niczym?

Miejsce w pierwszej piątce wśród najnudniejszych książek swiata. Jezu, co to było? Jak można napisać książkę o..niczym?