Będzie bolało. Sekretny dziennik młodego lekarza

Krótkie historyjki z pracy młodego lekarza. Niby zabawne, ale tak naprawdę gorzkie obrazki...

Krótkie historyjki z pracy młodego lekarza. Niby zabawne, ale tak naprawdę gorzkie obrazki...

"Moja twarz pokerzysty przydawała mi się wielokrotnie w ciągu dotychczasowej medycznej kariery.”

Kolejna książka wybrana do omówienia w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. Nie zdecydowałam się na spotkanie z nią, kiedy miała premierę osiem lat temu, uznałam, że jest spoza moich czytelniczych zainteresowań. Teraz czując się w obowiązku przygotowania na spotkanie DKK zabrałam się za nią. Po poznaniu podtrzymałam opinię, że z mojego punktu widzenia są ciekawsze książki, z których więcej wynoszę. Książka oferuje wejrzenie nie od strony wyobrażeń o zawodzie lekarza i podręczników medycznych, ale bezpośredniej relacji uwikłanego w zawód ginekologa i położnika, ostrzegającego, w co tak naprawdę studenci medycyny chcą się wpakować, z czym przychodzi im się mierzyć, i jak to wszystko ma się do etosu lekarza.

„Będzie bolało” ukazuje arcyważne aspekty funkcjonowania brytyjskiej służby zdrowia z perspektywy młodego lekarza, choć można znaleźć wiele punktów stycznych także z polską. Narrację wypełnia humor, ironia, celne ujęcie tematyki, ciekawe spostrzeżenia i zaskakujące fakty, jednak przez wszystko przebija się smutek i dramat zderzenia prozy profesji lekarskiej i kadry środowiska medycznego z ambicjami, marzeniami, misją i etyką zawodów powiązanych z medycyną. Nie ma się co czarować, lekarz to najbardziej wymagający i obciążony psychicznie zawód. Wynika to nie tylko z ekstremalnie trudnego trybu pracy i nieustannej nauki, o czym wspominał Adam Kay, ale również ze szczególnych predyspozycji i cech osobowości, aby być w stanie go wykonywać, radzić sobie ze stresem, odpowiedzialnością za życie i śmierć, poświęcać życie osobiste, w tym zdrowie i relacje rodzinne.

Tak ekstremalnie potrafią funkcjonować tylko wybitne jednostki, elastycznie dostosowujące się do warunków, oczekiwań, osobistych kontaktów z pacjentem i bliskimi. Inna sprawa, jak wiele reprezentantów środowiska medycznego szuka ukojenia w alkoholu i innych używkach. Jako pacjenci wyczuwamy, który z lekarzy dysponuje empatią i zrozumieniem, wychodzi poza schematy i niezbędną wiedzę, potrafi słuchać i odpowiadać, a w tym wszystkim zmieścić się w limicie czasu dla jednostki, rozbudowanej biurokracji i oczekiwań przełożonych. Temat można rozwijać w nieskończoność, omawiać konkretne przypadki, zająć się polityką medycyny, a jednak niewiele wniosłoby to do realiów biznesowych zasad i uwarunkowań szpitali, oraz kampanii propagandowych ministerstwa zdrowia. Walka na pierwszej linii frontu w publicznej służbie zdrowia to tak naprawdę forma swoistego przetrwania, zwłaszcza w ujęciu młodych lekarzy.

„Będzie bolało” dobitnie pokazuje wadliwe realia systemu kształcenia lekarzy i służby zdrowia, ale też szeroką gamę emocji towarzyszących zawodowi lekarza i konieczności złapania do nich odpowiedniego dystansu. Adam Kay nie dał rady wytrwać w zawodzie, miał odwagę, aby porzucić coś, nad czym ciężko przez wiele lat pracował, czego oczekiwali od niego najbliżsi. I za to go szanuję, ale szkoda, że wcześniej nie poddał się diagnozie własnych predyspozycji i wyobrażeń o spełnianiu się w zawodzie. Jego zapiski z notesów, które prowadził jako lekarz, ujęte w lekkiej i przyjaznej narracji, wypełnionej dowcipem i absurdami profesji lekarskiej, warte są poznania przez osoby zamierzające związać się z medycyną. Przekonają się, czy faktycznie, oczywiście do pewnego stopnia, pogodzą się z podobnymi dramatycznymi doświadczeniami i będą umiały poradzić sobie z nimi w codziennym funkcjonowaniu.
bookendorfina.pl

"Moja twarz pokerzysty przydawała mi się wielokrotnie w ciągu dotychczasowej medycznej kariery.”

Kolejna książka wybrana do omówienia w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. Nie zdecydowałam się na spotkanie z nią, kiedy miała premierę osiem lat temu, uznałam, że jest spoza moich czytelniczych zainteresowań. Teraz czując się w obowiązku przygotowania na spotkanie DKK zabrałam...

Przeczytana jednym tchem. SOR, że jest przerażający i momentami niewyobrażalnie niebezpieczny to wiedziałam, ale czytając to z perspektywy ginekologa to w ogóle wyższy poziom. Autor przełamuje to świetnym humorem. Plusiki za odwagę.

Przeczytana jednym tchem. SOR, że jest przerażający i momentami niewyobrażalnie niebezpieczny to wiedziałam, ale czytając to z perspektywy ginekologa to w ogóle wyższy poziom. Autor przełamuje to świetnym humorem. Plusiki za odwagę.

Dla mnie nudna.

Dla mnie nudna.

Śmieszne i przerażające jednocześnie. Historie z pracy młodego lekarza pokazują, jak wygląda medycyna od kulis. Czyta się szybko, ale daje do myślenia

Śmieszne i przerażające jednocześnie. Historie z pracy młodego lekarza pokazują, jak wygląda medycyna od kulis. Czyta się szybko, ale daje do myślenia

Nawet nie skończyłam, przeczytałam ponad połowę i stwierdziłam, że nie ma sensu się dalej męczyć dla kilku zabawnych historii. Autentycznie zasypiałam nad książką z nudy, co mi się nigdy nie zdarzyło…

Nawet nie skończyłam, przeczytałam ponad połowę i stwierdziłam, że nie ma sensu się dalej męczyć dla kilku zabawnych historii. Autentycznie zasypiałam nad książką z nudy, co mi się nigdy nie zdarzyło…

Minusy:
Zbyt dużo anegdot, które silą się na bycie zabawnymi - czasami nawet mocno żenujących i do tego powtarzalnych. Całą książkę można by właściwie przewidzieć i streścić już po pierwszym rozdziale. Dalej nic się właściwie nie zmienia oprócz kolejnych stopni kariery lekarskiej i zakresu obowiązków z tym awansem związanego.

Plusy:
Opisuje realia pracy brytyjskich lekarzy, które okazują się, jak się wydaje, podobne do polskich: maksymalna eksploatacja pracownikow służby zdrowia, średnie zarobki, praca wynikająca głównie z powołania i chęci służby. Relacje z innymi i życie osobiste na tym cierpi. Lekarz nie ma na nie praktycznie czasu i często zostaje samotny, bez przyjaciół, którzy odchodzą bo nie rozumieją dlaczego lekarz cały czas pracuje i jest niezastępowalny (brak kadry) i nie może znaleźć dla nich czasu.

Minusy:
Zbyt dużo anegdot, które silą się na bycie zabawnymi - czasami nawet mocno żenujących i do tego powtarzalnych. Całą książkę można by właściwie przewidzieć i streścić już po pierwszym rozdziale. Dalej nic się właściwie nie zmienia oprócz kolejnych stopni kariery lekarskiej i zakresu obowiązków z tym awansem związanego.

Plusy:
Opisuje realia pracy brytyjskich...

No cóż arcydzieło
+Wartki styl
+Balans między powagą a humorem zachowany
+Realistyczne
+Fascynujące opisy procedur, jednocześnie przystępne nawet dla laika
-brak

No cóż arcydzieło
+Wartki styl
+Balans między powagą a humorem zachowany
+Realistyczne
+Fascynujące opisy procedur, jednocześnie przystępne nawet dla laika
-brak

Śmiesznie i smutno; wesoło i nostalgicznie; w dobrym smaku i obrzydliwie.
Pamiętnik angielskiego lekarza pokazujący że nie tylko w naszym kraju w służbie zdrowia są problemy

Śmiesznie i smutno; wesoło i nostalgicznie; w dobrym smaku i obrzydliwie.
Pamiętnik angielskiego lekarza pokazujący że nie tylko w naszym kraju w służbie zdrowia są problemy

Książka ta czasem śmieszyła, bo powodowała, że co jakiś czas pojawiał się na mojej twarzy uśmiech, a czasami nawet prychałem ze śmiechu. Mimo tego, że lubię brytyjski humor, czasem jednak wydawało się, że wpisów w dzienniku poświęconych jedynie jakiejś zabawnej puencie czy grze słów było trochę zbyt wiele. Wtedy książka powodowała lekkie poczucie żenady czy przewracanie oczami.

Książka ta również czasem brzydziła. Oczywiście to normalne i naturalne, kiedy mowa o medycynie, a dokładniej o położnictwie i ginekologii, ale niektóre bardziej wrażliwe osoby powinny być tego świadome przed sięgnięciem po tę pozycję.

Książka ta w końcu czasem smuciła. Zakończenie zdecydowanie pozostawia czytelnika z uczuciem zgryzoty i beznadziei. Dodatkowo, z wrażeniem, że takie same realia mamy we wszystkich krajach świata, również w Polsce. W związku z tym, moim zdaniem warto poświęcić czas (i przebrnąć przez kilka sucharów) na przeczytanie tej książki. Nie przekazuje ona rzeczy odkrywczych, lecz warto sobie je przypominać od czasu do czasu, zanim znów zaczniemy krytykować lekarzy, że zarabiają za dużo, chcą więcej, a nic nie chce im się robić.

Książka ta czasem śmieszyła, bo powodowała, że co jakiś czas pojawiał się na mojej twarzy uśmiech, a czasami nawet prychałem ze śmiechu. Mimo tego, że lubię brytyjski humor, czasem jednak wydawało się, że wpisów w dzienniku poświęconych jedynie jakiejś zabawnej puencie czy grze słów było trochę zbyt wiele. Wtedy książka powodowała lekkie poczucie żenady czy przewracanie...