Inna wersja życia

Matylda odkrywa kolejne rodzinne tajemnice - tym razem dotyczące głównie jej relacji z siostrą.
Lubię Matyldę. I lubię Zawrocie. Ta część była też znacznie mniej toksyczna i nieprzyjemna od dwóch poprzednich, a poza tym wątek siostrzanego konfliktu uważam za jeden z ciekawszych w cyklu - więc ogólnie czytało się to całkiem dobrze. Niemniej już od jakiegoś czasu (mniej więcej od końcówki "Góry śpiących węży", a "Maska Arlekina" tylko to pogłębiła) mam też wrażenie, jakby cały cykl był przedłużany trochę na siłę, jakby autorka dorzucała kolejne komplikacje głównie po to, żeby nie musieć go jeszcze ostatecznie kończyć. W tej części dodatkowo jest sporo scen, które w zasadzie niczemu nie służą i nie bardzo mają jakikolwiek związek z czymkolwiek. Jest też trochę wątków, które są połączone z całością "na ślinę", a przy głębszym zastanowieniu wydają się nie mieć tak do końca sensu.

Matylda odkrywa kolejne rodzinne tajemnice - tym razem dotyczące głównie jej relacji z siostrą.
Lubię Matyldę. I lubię Zawrocie. Ta część była też znacznie mniej toksyczna i nieprzyjemna od dwóch poprzednich, a poza tym wątek siostrzanego konfliktu uważam za jeden z ciekawszych w cyklu - więc ogólnie czytało się to całkiem dobrze. Niemniej już od jakiegoś czasu (mniej...

Jak dla mnie najlepsza jak dotąd część tej serii. Matylda próbuje nawiązać relacje z siostrą na nowo, po drodze wypada kilka trupów z szafy.
Napisane ciekawie i poetycko. Przyjemność z czytania.
Polecam.

Jak dla mnie najlepsza jak dotąd część tej serii. Matylda próbuje nawiązać relacje z siostrą na nowo, po drodze wypada kilka trupów z szafy.
Napisane ciekawie i poetycko. Przyjemność z czytania.
Polecam.

Prawdziwe odprężenie

Prawdziwe odprężenie

Charakterystyczną cechą stylu Hanny Kowalewskiej jest poetyckość. Książki autorki ukazują świat subiektywnych emocji, świat uczuć. Bogactwo wrażeń i przemyśleń sprawia, że nawet nieuchwytne pojęcia zostają przedstawione, ponieważ pisarka zręcznie operuje metaforą. Kowalewska bawi się słowem, nie boi się nastrojowości. Mam wrażenie, że język jest dla niej materią, którą można nieustannie kształtować. Autorka pokazuje, że w słowo można tchnąć życie.

Charakterystyczną cechą stylu Hanny Kowalewskiej jest poetyckość. Książki autorki ukazują świat subiektywnych emocji, świat uczuć. Bogactwo wrażeń i przemyśleń sprawia, że nawet nieuchwytne pojęcia zostają przedstawione, ponieważ pisarka zręcznie operuje metaforą. Kowalewska bawi się słowem, nie boi się nastrojowości. Mam wrażenie, że język jest dla niej materią, którą...

Chyba najlepsza część z serii o Zawrociu.Przynajmniej do tej pory.

Chyba najlepsza część z serii o Zawrociu.Przynajmniej do tej pory.

W tym cyklu, zwłaszcza w tym tomie odnajdujemy odwieczny wątek baśni - walkę dobra ze złem, dwie odsłony człowieczeństwa, szkoda, że splecione więzami krwi. Dwie siostry - dobra, cierpliwa i zła, "idąca po trupach do celu". Ta pierwsza powinna być w końcu nagrodzona. Wszak tak jest w bajkach. Niestety w Zawrociu - nie!!! A szkoda.

W tym cyklu, zwłaszcza w tym tomie odnajdujemy odwieczny wątek baśni - walkę dobra ze złem, dwie odsłony człowieczeństwa, szkoda, że splecione więzami krwi. Dwie siostry - dobra, cierpliwa i zła, "idąca po trupach do celu". Ta pierwsza powinna być w końcu nagrodzona. Wszak tak jest w bajkach. Niestety w Zawrociu - nie!!! A szkoda.

Powieści Hanny Kowalewkiej są takie niedzisiejsze, staroświeckie. Szkoda, że takie smutne. Rodzinne tajemnice, zaszłości, ciągłe pretensje potwierdzają, że z rodziną wygląda się dobrze tylko na zdjęciu. W „Innej wersji życia” rekordy jędzowatości bije siostra bohaterki - aż miałam wrażenie, że autorka przeszarżowała z tą kreacją. Matylka dla odmiany jest istoją cierpliwości i ciepła, walczącą z niechęcią matki i wrogością ojczyma oraz siostry. Tylko coś nie potrafi poukładać sobie z kolejnymi mężczyznami, którzy przewijają się przez jej życie. Moim zdaniem trochę za dużo w tych książkach jest tych nieszczęść, negatywnych emocji, zawiści, konfliktów między najbliższymi, które jakoś nie chcą się rozwiązać. Piękny, ciepły dom w Zawrociu, marzenie wielu, jakoś nie ma szczęścia do dobrych zakończeń.

Powieści Hanny Kowalewkiej są takie niedzisiejsze, staroświeckie. Szkoda, że takie smutne. Rodzinne tajemnice, zaszłości, ciągłe pretensje potwierdzają, że z rodziną wygląda się dobrze tylko na zdjęciu. W „Innej wersji życia” rekordy jędzowatości bije siostra bohaterki - aż miałam wrażenie, że autorka przeszarżowała z tą kreacją. Matylka dla odmiany jest istoją cierpliwości...

Styl pani hanny Kowalewskiej jest oryginalny. Mnie on odpowiada. To piękny polski język.
Historia nabiera tempa w kolejnych częściach. Wątek miłosny nie jest głównym wątkiem, chociaż niesamowicie poprowadzony, zaskakuje.
Ja się w Zawrocie wkręciłam. I na pewno nie będzie dla pani Hanny zaskoczeniem, że moim ukochanym bohaterem jest Paweł ;) cudna kreacja!

Styl pani hanny Kowalewskiej jest oryginalny. Mnie on odpowiada. To piękny polski język.
Historia nabiera tempa w kolejnych częściach. Wątek miłosny nie jest głównym wątkiem, chociaż niesamowicie poprowadzony, zaskakuje.
Ja się w Zawrocie wkręciłam. I na pewno nie będzie dla pani Hanny zaskoczeniem, że moim ukochanym bohaterem jest Paweł ;) cudna kreacja!

Dalsze losy głównej bohaterki ,przyjemnie się czyta.Matylda odkrywa kolejne rodzinne tajemnice .Czy będzie wreszcie szczęśliwa

Dalsze losy głównej bohaterki ,przyjemnie się czyta.Matylda odkrywa kolejne rodzinne tajemnice .Czy będzie wreszcie szczęśliwa

Wspaniała kolejna część cyklu Zawrocie. Niesamowite, jak w z zwykłej powieści obyczajowej można wpleść tyle poezji, tyle subtelnych opisów stanu ciała i ducha. Niezmiennie zachwycam się pięknym językiem, a właściwie urzekającym talentem posługiwania się językiem przez panią Kowalewską. Z przyjemnością sięgam po następną częśc i z rozkoszą zatapiam się w odkrywanie kolejnych niespodzianek w życiorysie Matyldy Malinowskiej.

Wspaniała kolejna część cyklu Zawrocie. Niesamowite, jak w z zwykłej powieści obyczajowej można wpleść tyle poezji, tyle subtelnych opisów stanu ciała i ducha. Niezmiennie zachwycam się pięknym językiem, a właściwie urzekającym talentem posługiwania się językiem przez panią Kowalewską. Z przyjemnością sięgam po następną częśc i z rozkoszą zatapiam się w odkrywanie kolejnych...