Okna z widokiem na Weronę

Z zalem zegnam bohaterow tej serii. I pomimo, ze wielu zarzucalo autorce, iz juz dawno powinna skonczyc, czytalam ta powiesc z przyjemnoscia. Szkoda tylko, ze wciaz wiele watkow nie zostalo zamknietych.
Jak zawsze wielki plus za piekny jezyk powiesci.
Polecam.

Z zalem zegnam bohaterow tej serii. I pomimo, ze wielu zarzucalo autorce, iz juz dawno powinna skonczyc, czytalam ta powiesc z przyjemnoscia. Szkoda tylko, ze wciaz wiele watkow nie zostalo zamknietych.
Jak zawsze wielki plus za piekny jezyk powiesci.
Polecam.

Dawno temu zakochałam się w Zawrociu i z niecierpliwością czekałam na każdy nowy tom...Do czasu.
Seria straciła swojego ducha.
Kupiłam książkę dawno, zaczęłam czytać i zostawiłam na kilka lat. Teraz dokończyłam...i tyle.Dwa ostatnie tomy niepotrzebne bo popsuły mi smak Zawrocia.

Dawno temu zakochałam się w Zawrociu i z niecierpliwością czekałam na każdy nowy tom...Do czasu.
Seria straciła swojego ducha.
Kupiłam książkę dawno, zaczęłam czytać i zostawiłam na kilka lat. Teraz dokończyłam...i tyle.Dwa ostatnie tomy niepotrzebne bo popsuły mi smak Zawrocia.

Moim zdaniem jest to najmniej interesująca i dopracowana część z cyklu o Zawrociu. Niewiele popycha do przodu wątki z ,,Czterech rzęs nietoperza". Dużo stron, a mało treściwej zawartości.
Jest bardzo dużo sztucznie przedłużanych, nużących dialogów, niemiłosiernie długo ciągnący się motyw ruin Werony i do bólu szczegółowe opisy drastycznych zajść, które tam miały miejsce. Oraz ,,elaborat" o harfie piłowany do oporu. Czasami wręcz można było zaziewać się z nudów.
Do tego upiorna siostrzyczka Matyldy, Paula w zdecydowanym nadmiarze- ciężko strawić wyczyny tej irytującej kobiety.
Matylda jeszcze nie urodziła, a czytelnikowi uchyla się jedynie rąbka tajemnicy, co może stać za nienormalnymi zachowaniami drugiej femme fatale w tej serii- siostry wiecznie nieobecnego Pawła, psychopatycznej Emilii.
Wszystkie poprzednie części zachęciły mnie do ,,zadomowienia się" w Zawrociu, natomiast na zakończenie czytania ,,Okna z widokiem na Weronę" czekało się z niecierpliwością. Ciągnęła się ta pisanina jak guma do żucia.
Jednym słowem, długie, nudne, przegadane tomisko. Raczej nie sięgnę po kontynuację, jeśli takowa się pojawi.

Moim zdaniem jest to najmniej interesująca i dopracowana część z cyklu o Zawrociu. Niewiele popycha do przodu wątki z ,,Czterech rzęs nietoperza". Dużo stron, a mało treściwej zawartości.
Jest bardzo dużo sztucznie przedłużanych, nużących dialogów, niemiłosiernie długo ciągnący się motyw ruin Werony i do bólu szczegółowe opisy drastycznych zajść, które tam miały miejsce....

Super, jak zawsze

Super, jak zawsze

Jak dobrze, że to ostatni tom.Czuję się już zmęczona tym Zawrociem.
Jak dla mnie jedna ze słabszych części o Zawrociu.
I tak w ramach podsumowania- autorka mogła to wszystko spokojnie opisać w dwóch, trzech tomach.Wszystko takie wydumane i rozwlekłe.

Jak dobrze, że to ostatni tom.Czuję się już zmęczona tym Zawrociem.
Jak dla mnie jedna ze słabszych części o Zawrociu.
I tak w ramach podsumowania- autorka mogła to wszystko spokojnie opisać w dwóch, trzech tomach.Wszystko takie wydumane i rozwlekłe.

Lubię czytać powieści Kowalewskiej, ta jednak wydaje mi się trochę słabsza od poprzednich.

Lubię czytać powieści Kowalewskiej, ta jednak wydaje mi się trochę słabsza od poprzednich.

Jeżeli chodzi o cykl "Zawrocie" to różnie to bywało. Raz super,innym razem mniej. "Okno z widokiem na Weronę" zaliczam do tej drugiej kategorii. Nie umiałam i nawet nie chciałam wejść w świat który wykreowała autorka. Wokół głównej bohaterki Matyldy kręci się tyle toksycznych ludzi że aż trudno uwierzyć że nie wylądowała na kozetce u psychiatry. Za dużo negatywnych emocji w jednej książce.

Jeżeli chodzi o cykl "Zawrocie" to różnie to bywało. Raz super,innym razem mniej. "Okno z widokiem na Weronę" zaliczam do tej drugiej kategorii. Nie umiałam i nawet nie chciałam wejść w świat który wykreowała autorka. Wokół głównej bohaterki Matyldy kręci się tyle toksycznych ludzi że aż trudno uwierzyć że nie wylądowała na kozetce u psychiatry. Za dużo negatywnych emocji w...

Uwielbiam Kowalewską i jej Zawrocie ale ta ostatnia część, a może ostatnie rozdziały i Żmijowisko wykończyły mnie nerwowo. Sytuacje z Kariną najbardziej. Można sobie zadać pytanie czy rzeczywistość nie zweryfikowałaby takich scen i nie zrobiła z nimi 'porządku''?
Książka jak zwykle pisana lekkim piórem Hanny Kowalewskiej którą się czyta jednym tchem. ( no dobra, oprócz scen z Kariną :D )

Uwielbiam Kowalewską i jej Zawrocie ale ta ostatnia część, a może ostatnie rozdziały i Żmijowisko wykończyły mnie nerwowo. Sytuacje z Kariną najbardziej. Można sobie zadać pytanie czy rzeczywistość nie zweryfikowałaby takich scen i nie zrobiła z nimi 'porządku''?
Książka jak zwykle pisana lekkim piórem Hanny Kowalewskiej którą się czyta jednym tchem. ( no dobra, oprócz...

Tego się po prostu nie da czytać.
Puste rozmowy, mnożący się jak króliki coraz bardziej nieprzyjemni krewni a każdy z tajemnicą w tle, jakaś kolejne tajemnica rodzinna o której nikt z niewiadomych powodów nie chce mówić...
Wydmuszka, opera mydlana i brazylijska telenowela.
Naprawdę, ci co polubili Zawrocie niech się trzymają z daleka od tej części. I od poprzedniej. I jeszcze poprzdniej. Taaak...gdyby autorka zakończyła gdzieś tak po 3 tomie byłoby dobra seria, ale każde kolejne tomy są coraz grubsze i coraz nudniejsze.

Tego się po prostu nie da czytać.
Puste rozmowy, mnożący się jak króliki coraz bardziej nieprzyjemni krewni a każdy z tajemnicą w tle, jakaś kolejne tajemnica rodzinna o której nikt z niewiadomych powodów nie chce mówić...
Wydmuszka, opera mydlana i brazylijska telenowela.
Naprawdę, ci co polubili Zawrocie niech się trzymają z daleka od tej części. I od poprzedniej. I...

Lubię czytać historie Zawrocia i jego głównej bohaterki, lubię te dialogi z babką. Ten cykl i sposób pisania Hanny Kowalewskiej zawsze cudownie mnie odpręża.

Lubię czytać historie Zawrocia i jego głównej bohaterki, lubię te dialogi z babką. Ten cykl i sposób pisania Hanny Kowalewskiej zawsze cudownie mnie odpręża.