Więzienie i pokój

Uwielbiam rosyjskie tematy. To jedna z moich ulubionych powieści dotykająca tych zagadnień. Pisana ze znajomością historii i empatią w stosunku do bohaterów, którzy często mają historyczne pierwowzory. Pokazuje nam jak niebezpiecznie jest oceniać, nie mając pojęcia o realiach w jakich przyszło żyć ówczesnym ludziom...

Uwielbiam rosyjskie tematy. To jedna z moich ulubionych powieści dotykająca tych zagadnień. Pisana ze znajomością historii i empatią w stosunku do bohaterów, którzy często mają historyczne pierwowzory. Pokazuje nam jak niebezpiecznie jest oceniać, nie mając pojęcia o realiach w jakich przyszło żyć ówczesnym ludziom...

Jedna z najlepiej napisanych powieści o Rosji. Polecam z całego serca!

Jedna z najlepiej napisanych powieści o Rosji. Polecam z całego serca!

Wspaniała książka!!!

Wspaniała książka!!!

Doskonała trylogia! Druga powieść obok trylogii "Stulecie" Kena Foletta, która sprawia, że czytelnik znający dobrze historię ma uczucie jakby był tam naprawdę.

Doskonała trylogia! Druga powieść obok trylogii "Stulecie" Kena Foletta, która sprawia, że czytelnik znający dobrze historię ma uczucie jakby był tam naprawdę.

I dobrnęłam do końca „Moskiewskiej sagi”. W trzecim tomie Aksionow przedstawia życie w powojennym Związku Radzieckim. Pod względem prześladowań niewiele się zmieniło, nadal dokonywane są czystki, prześladowani są nawet bohaterowie wojenni, zmienił się jedynie sposób klasyfikowania ludzi jako winnych przestępstw wobec państwa.
Okrutny los mieszkańców Moskwy, zależny od kaprysów Stalina i jego najbliższych współpracowników. „Więzienie i pokój” opisuje dalsze dzieje rodziny Gradowów. Jest to wielopokoleniowa rodzina wybitnego chirurga, i prawie każdego członka tej rodziny dosięgła tragiczna niesprawiedliwość ówczesnych czasów. Na przykładzie tej rodziny autor pokazuje tragizm narodu rosyjskiego w czasach stalinizmu.
„Nie da się żyć w gigantycznym obozie, w niezmierzonej kolonii dla trędowatych, w której wszyscy skazani jesteśmy na ostateczne zniekształcenie rysów! Dlaczego od dwudziestego siódmego roku nigdy nie stawialiśmy oporu? Trzeba się było ukryć w podziemiu, zwalczać ich terrorem. Zginąć, oczywiście zginąć, zamiast tańczyć walca, patrząc na sprawnie działającą maszynę śmierci!”
Tak właśnie rozważa jedna z bohaterek książki, gdy ją także zraniła machina despotyzmu.
Trylogia Aksionowa to piękna literatura, chociaż porusza przykry temat rządów dyktatury.
Wszystkie tomy są wartościowe, aczkolwiek ostatni najbardziej mnie poruszył, być może zżyłam się już z bohaterami...

I dobrnęłam do końca „Moskiewskiej sagi”. W trzecim tomie Aksionow przedstawia życie w powojennym Związku Radzieckim. Pod względem prześladowań niewiele się zmieniło, nadal dokonywane są czystki, prześladowani są nawet bohaterowie wojenni, zmienił się jedynie sposób klasyfikowania ludzi jako winnych przestępstw wobec państwa.
Okrutny los mieszkańców Moskwy, zależny od...

Fenomenalna fabuła z prawdziwą historią z pierwszej ręki! Gratka!

Fenomenalna fabuła z prawdziwą historią z pierwszej ręki! Gratka!

Bardzo dobra książka o Rosji, ukazanej z tej mniej znanej strony: nieszablonowo i ze znajomością faktów.

Bardzo dobra książka o Rosji, ukazanej z tej mniej znanej strony: nieszablonowo i ze znajomością faktów.

Świetna książka napisana z wielką znajomością życia i historii. 10.

Świetna książka napisana z wielką znajomością życia i historii. 10.

Ostatni tom sagi rodziny Gradowów obejmująca okres od 1948 roku do śmierci Stalina – czas stabilizacji i zacieśniania pętli realnego socjalizmu, podporządkowania mu wszelkich sfer życia publicznego, podporządkowania jedynie słusznym wizjom wodza Stalina. To okres zupełnego zdegenerowania władzy i władców, czujących się niczym wszechpotężni i nienaruszalni bogowie – rzucający oskarżenia na Żydów, artystów, lekarzy, wykorzystujący bezkarnie dziewczyny, porwane z ulicy, hojną ręka wspierający kaprysy swoje i swoich najbliższych – np. klub sportowy.
Akcja toczy się zasadniczo w dwóch miejscach – Moskwie, gdzie życie rodziny głównych bohaterów toczy się w cieniu rozterek moralnych, wyborów między wygodą i spokojem a honorem i niepokojem o koleje losów swoje i swoich najbliższych (walka Niny i Sando o uwolnienie córki z łap Beri i obrona honoru kolegi po fachu przez profesora Gradowa).
W drugim planie mamy wydarzenia w Magadanie, gdzie po wielu latach spotyka się w końcu Cecylia i Cyryl, a także, choć w ukryciu ich syn. To obraz upodlenia ludzi, inteligencji pod wpływem kaprysów i paranoicznych sądów Stalina i w konsekwencji skazywania milionów ludzi na życie w nieludzkich łagrowych i okołołagrowych warunkach Syberii.
I choć trzeci tom w największym stopniu zdaje się upodobniać do lektury obyczajowej, to w gruncie rzeczy spina smutną klamrą okres powstania i rozwoju mentalności człowieka sowieckiego – zastraszonego, węszącego spiski, podstępy, niewychylającego się dla własnego dobra.

Ostatni tom sagi rodziny Gradowów obejmująca okres od 1948 roku do śmierci Stalina – czas stabilizacji i zacieśniania pętli realnego socjalizmu, podporządkowania mu wszelkich sfer życia publicznego, podporządkowania jedynie słusznym wizjom wodza Stalina. To okres zupełnego zdegenerowania władzy i władców, czujących się niczym wszechpotężni i nienaruszalni bogowie –...

Zamknięcie moskiewskiej sagi napisanej syna ofiar stalinowskich czystek. Tym razem akcja obejmuje okres od 1948 doi 1953 roku i ogranicza się w zasadzie – poza paroma nawiązaniami do Polski i USA- do terenów ZSRR, ze szczególnym uwzględnieniem Moskwy i Kołymy oraz incydentalnie – Gruzji.
Główną rolę odgrywa tym razem najmłodsze pokolenie Gradowów oraz ich rówieśnicy. Spośród postaci historycznych, tradycyjnie obok Stalina czy Berii pojawiają się postacie świata kultury, m. in. Borys Pasternak, przedstawiony pozytywnie oraz luminarze ówczesnej oficjalne radzieckiej socrealistycznej literatury, jak Aleksander Fadiejew czy Władimir Sierow. Pewnym dysonansem jest mowa historycznej osoby – Konstantina Gamsachurdii, ojca Zwiada, pierwszego prezydenta niepodległej Gruzji po 1990 roku, znienawidzonego przez Rosjan, zarzucających mu nacjonalizm. Tu tenże wygłasza wiernopoddańczą mowę wobec Stalina i Berii. Może dyskredytacja ojca ówczesnego prezydenta Gruzji miała oznaczać poparcie autora dla walki ówczesnej Rosji z jedynym państwem(poza republikami nadbałtyckimi),które nie chciało przystąpić do Wspólnoty Niepodległych Państw? W książce dwukrotnie pada też nazwisko matki Aksionowa, Jewgienii (Eugenii) Ginzburg, a postać chłopaka z Kazania niewątpliwie wzorowana jest na samym autorze.
Tak czy inaczej akcja meandruje pomiędzy Moskwą a Magadanem, wokół odpowiednio elit – politycznych kulturalnych i sportowych oraz wyrzutków społeczeństwa – zeków, aktualnych i byłych katorżników oraz ich rodzin.
I nie trudno zauważyć, które ze środowisk jest przedstawione sympatyczniej. Jak i w drugiej części kobiety nie są „matkami Rosjankami” a mężczyźni „rycerzami bez skazy”. Tym niemniej jednak razi nadmiar podbojów seksualnych męskich bohaterów, którym przedstawicielki płci pięknej niemal pchają się do łóżka. No i absolutny nadmiar wulgaryzmów. Jak w polskich stand-up’ach.
Dobrze pokazana jest z jednej strony atmosfera terroru, donosów i podejrzliwości, a z drugiej ulga po wojnie, potrzeba odreagowania zabawą i konsumpcją na miarę możliwości (w tym postawy tzw. stiliagów, czyli odpowiedników ówczesnych polskich bikiniarzy),a także beznadzieja życia, a raczej wegetacji, w strefie Gułagu.
Jednym słowem w dalszym ciągu tradycyjna, dobra realistyczna rosyjska powieść epicka. Słabsza niż poprzednie części, ale ciągle uczciwa w przedstawianiu ZSRR.

Zamknięcie moskiewskiej sagi napisanej syna ofiar stalinowskich czystek. Tym razem akcja obejmuje okres od 1948 doi 1953 roku i ogranicza się w zasadzie – poza paroma nawiązaniami do Polski i USA- do terenów ZSRR, ze szczególnym uwzględnieniem Moskwy i Kołymy oraz incydentalnie – Gruzji.
Główną rolę odgrywa tym razem najmłodsze pokolenie Gradowów oraz ich rówieśnicy....