Dewajtis

Piękne symbol Dąb i szlachetne poczynania, nie ma takich już bohaterów, sama fabuła moim zdaniem mogłaby być na 10.

Piękne symbol Dąb i szlachetne poczynania, nie ma takich już bohaterów, sama fabuła moim zdaniem mogłaby być na 10.

Piękna, wartościowa powieść. Przepiękny język, ciekawa fabuła, może trochę przewidywalna, ale to nie przeszkadza. Dorosłam do Rodziewiczówny, a kiedyś nie rozumiałam swoich dziadków, którzy pochłaniali jej książki.. Polecam!

Piękna, wartościowa powieść. Przepiękny język, ciekawa fabuła, może trochę przewidywalna, ale to nie przeszkadza. Dorosłam do Rodziewiczówny, a kiedyś nie rozumiałam swoich dziadków, którzy pochłaniali jej książki.. Polecam!

To jedna z niewielu książek, do których co jakiś czas wracam. Interesujące zjawisko - chociaż moje półki uginają się od ilości innych tytułów, to i tak sięgam kolejny raz po ten konkretny ;) Trochę to jak spotkanie z bliskim przyjacielem - daje poczucie ciepła i nostalgii, bo „Dewajtis” to piękna powieść.

Jednym z najważniejszych walorów literackich tej książki jest wspaniała polszczyzna - niezwykle staranna, niesamowicie plastyczna i bogata. Jezyk jest pełen szlachetności, a jednocześnie bardzo przystępny.

Rodziewiczówna w przepiękny sposób przedstawia otaczający świat. Mieszkańcy Żmudzi żyją w ścisłym związku z naturą, która wyznacza rytm ich życia. To w niej odnajdują siłę i sens istnienia. Natura jest nierozerwalnie związana z kulturą i moralnością człowieka, stanowi fundament, na którym buduje on swoją tożsamość i wartości. Przyroda opisana w powieści nie jest zatem tylko i wyłącznie tłem, lecz niejako zmienia się w aktywnego uczestnika wydarzeń.

Miłość ukazana w książce nie jest łatwa. Przeciwnie - stanowi bardzo skomplikowany proces - musi pokonać wiele trudności, aby w końcu odnieść sukces. Dzięki temu, że oparta jest na szacunku i wspólnych ideałach, jest silna i trwała. Jej fundament stanowi głębokie porozumienie dwojga ludzi, a nie wyłącznie fizyczne przyciąganie.

Pomimo upływu lat książka nie traci na znaczeniu, ponieważ porusza tematy i emocje ważne dla każdego człowieka - niezależnie od epoki w jakiej żyje (honor, miłość, lojalność, przyjaźń, przywiązanie do ziemi).

Mimo, że to powieść, która powstała w XIX wieku, to czyta się ją świetnie. Polecam!

To jedna z niewielu książek, do których co jakiś czas wracam. Interesujące zjawisko - chociaż moje półki uginają się od ilości innych tytułów, to i tak sięgam kolejny raz po ten konkretny ;) Trochę to jak spotkanie z bliskim przyjacielem - daje poczucie ciepła i nostalgii, bo „Dewajtis” to piękna powieść.

Jednym z najważniejszych walorów literackich tej książki jest...

Zainspirowała mnie po oglądnięciu serialu, który ujął mnie fabułą i pięknem otaczającej przyrody. Ciężko mi było przebrnąć, główna postać zupełnie inna niż w serialu na niekorzyść. Książka nie dla mnie.

Zainspirowała mnie po oglądnięciu serialu, który ujął mnie fabułą i pięknem otaczającej przyrody. Ciężko mi było przebrnąć, główna postać zupełnie inna niż w serialu na niekorzyść. Książka nie dla mnie.

Do niektórych lektur trzeba po prostu dojrzeć. Dojrzeć do klasyki. I wtedy się w niej rozsmakować. Sama historia trochę rzewna, trochę zbyt patriotyczna a czasem wręcz przewidywalna. Ale doskonale trzyma w napięciu, świetnie napisana. Marek, pracowity, uczciwy i zamknięty w sobie człowiek, któremu od samego początku czytelnik może kibicować. Myślę sobie, nawet pisząc tę recenzję, że książka jest doskonała na dziś, współcześnie, gdy potrzeba więcej uczciwości i mrówczej pracy, a mniej lansu i robienia szumu wokół siebie. Dziś nie treść, a obraz są ważne, a ta książka uczy, że może być odwrotnie. Że można być przede wszystkim przyzwoitym, uczciwym wobec siebie, pomocnym i dobrym dla innych i to wszystko się opłaci. Nie w sensie merkantylnym, do którego jesteśmy przyzwyczajeni (choć to też),ale tak po prostu moralnie. Bardzo się cieszę, że po nią sięgnąłem.

Do niektórych lektur trzeba po prostu dojrzeć. Dojrzeć do klasyki. I wtedy się w niej rozsmakować. Sama historia trochę rzewna, trochę zbyt patriotyczna a czasem wręcz przewidywalna. Ale doskonale trzyma w napięciu, świetnie napisana. Marek, pracowity, uczciwy i zamknięty w sobie człowiek, któremu od samego początku czytelnik może kibicować. Myślę sobie, nawet pisząc tę...

Siegnelam po ta powiesc aby odpocząć od thrillerow. Bardzo mi sie podobała, szczególnie wątek milosny, ktory byl wzruszajacy i naturalny. To piekna i wartosciowa powieść.

Siegnelam po ta powiesc aby odpocząć od thrillerow. Bardzo mi sie podobała, szczególnie wątek milosny, ktory byl wzruszajacy i naturalny. To piekna i wartosciowa powieść.

Autorkę bardzo cenię jako pisarkę.
W tym wypadku pierwszy był serial TV z 2023 r.
Moim zdaniem, bardzo udany !!!
No cóż, konsekwencją mogła być tylko książka.
POLECAM !!!

Autorkę bardzo cenię jako pisarkę.
W tym wypadku pierwszy był serial TV z 2023 r.
Moim zdaniem, bardzo udany !!!
No cóż, konsekwencją mogła być tylko książka.
POLECAM !!!

Marek Czertwan jest jak dąb Dewajtis: twardy, niezachwiany, milczący. Jest opoką dla starej ciotki, druha Rymko i ludzi z zaścianka.
Jego dobre serce często wykorzystuje macocha i przyrodni brat. Na szczęście Marek na swojej drodze spotyka też dobrych ludzi, a przede wszystkim poznaje Irenkę Orwid.
Dwoje samotnych, nierozumianych ludzi odnajduje miłe towarzystwo i zrozumienie w sobie nawzajem. Choć nie jest łatwo, bo Marek, jak ten dąb jest duży, dumny i uparty, i ciężko go "przestawić".
Jednak Marek kocha ojczyznę, język, ziemię, Dewajtę tak jak Irenę, a za tą miłość gotowy jest zabić i umrzeć.
Ta książka to piękna opowieść, choć język bardzo niewspółczesny, z pewnością może sprawiać problemy. Warto jednak spędzić każdą chwilę z tą powieścią... bo w każdym zdaniu, w każdym wersie słychać jak "Dewajtis szumiał".

Marek Czertwan jest jak dąb Dewajtis: twardy, niezachwiany, milczący. Jest opoką dla starej ciotki, druha Rymko i ludzi z zaścianka.
Jego dobre serce często wykorzystuje macocha i przyrodni brat. Na szczęście Marek na swojej drodze spotyka też dobrych ludzi, a przede wszystkim poznaje Irenkę Orwid.
Dwoje samotnych, nierozumianych ludzi odnajduje miłe towarzystwo i...

Taka o wiele uboższa wersja Nad Niemnem.

Taka o wiele uboższa wersja Nad Niemnem.

Czytałem tę książkę pożyczoną od kolegi w wersji wydanej w 1995 r. z przedmową Cz. Miłosza omawiającą twórczość Rodziewiczówny. Zgadzam się z Miłoszem w jego opinii, że Rodziewiczówna ma dar opowiadania, który - jak to Miłosz podkreślał - jest rzadko spotykany u prozaików, zwłaszcza polskich...

Przekonał mnie również Miłosz po lekturze tej książki do trzeciego swego argumentu, że Rodziewiczówna lepsza jest od E. Orzeszkowej, której "Nad Niemnem" (serial filmowy był nakręcony nad Bugiem w okolicach mojej rodzinnej miejscowości) jako powieść o podobnej tematyce co "Dewajtis" jest w jego ocenie literacko gorsza niż powieść Rodziewiczówny, ale to Orzeszkowa trafiła do kanonu lektur szkolnych... Dlaczego Orzeszkowa, a nie Rodziewiczówna? - mam na to własną hipotezę, ale to problematyka na inny opis.

Czytałem tę książkę pożyczoną od kolegi w wersji wydanej w 1995 r. z przedmową Cz. Miłosza omawiającą twórczość Rodziewiczówny. Zgadzam się z Miłoszem w jego opinii, że Rodziewiczówna ma dar opowiadania, który - jak to Miłosz podkreślał - jest rzadko spotykany u prozaików, zwłaszcza polskich...

Przekonał mnie również Miłosz po lekturze tej książki do trzeciego swego...