Czahary

Rodziewiczówna w swoich książkach wprowadziła taki klimat, że mają one w sobie to coś.

Rodziewiczówna w swoich książkach wprowadziła taki klimat, że mają one w sobie to coś.

Cudowna książka! Polecam!

Cudowna książka! Polecam!

Dobra i mocna książka!

Dobra i mocna książka!

Wiem, że ta strona klasyki często surowo jest oceniana w oczach obecnych czytelników, jednak w moim uznaniu, ma w sobie to coś. Uwielbiam spokój, jaki płynie z sielskiego wiejskiego obrazu, dialogi, które prowadzą bohaterowie i właśnie samych bohaterów. Choć książka rozpoczyna się kłótnią, to mam wrażenie, że czuć w niej dążenie do zgody, uczciwości, nie tylko jeżeli chodzi o tą jedną sytuację.
Piękna, emanująca spokojem, pomimo momentami burzliwych losów bohaterów.
Bardzo mi się podobała.

Książka zaczyna się konfliktem o podział majątku, jaki wybucha między rodzeństwem po śmierci ojca. Zosia, wbrew naciskom starszych braci, nie zgadza się przyjąć pieniędzy a domaga się swojej części w ziemii, walcząc jednocześnie o część Wacława, który od wielu lat jest nieobecny. Jest koniec XIX wieku, więc możecie sobie wyobrazić "wiarę" otoczenia w powodzenie przedsięwzięcia i samodzielnego gospodarowania ziemią przez kobietę. Tytułowe Czahary, które przypadają Zosi w udziale mogą stać się symbolem jej wytrwałości, niezależności i siły. W książce przyglądamy się relacjom rodzinnym oraz sąsiedzkim, zwykłemu życiu, stosunkom pomiędzy szlachtą a chłopami.
Główną bohaterką powieści jest właśnie Zosia, z której postawy bije upór w dążeniu do celu, walka o swoje prawa, ale również dobroć i sprawiedliwość. Jednak to osoby towarzyszące, które los postawił na jej drodze, często urozmaicają fabułę, wywołując niejednokrotnie uśmiech na twarzy.

Wiem, że ta strona klasyki często surowo jest oceniana w oczach obecnych czytelników, jednak w moim uznaniu, ma w sobie to coś. Uwielbiam spokój, jaki płynie z sielskiego wiejskiego obrazu, dialogi, które prowadzą bohaterowie i właśnie samych bohaterów. Choć książka rozpoczyna się kłótnią, to mam wrażenie, że czuć w niej dążenie do zgody, uczciwości, nie tylko jeżeli chodzi...

Czahary to regionalne określenie odnoszące się do podmokłego terenu z charakterystyczną roślinnością, głównie krzewami i karłowatymi drzewami, ogólnie rzecz ujmując jest to teren bagienny.

W powieści Marii Rodziewiczówny nazwa ta odnosi się właśnie do takiego obszaru, który w spadku po swoim ojcu chciałaby odziedziczyć Zofia, najmłodsza z rodzeństwa. Tylko nie jest to takie oczywiste ze względu na przyjęte u schyłku XIX wieku (pierwsze wydanie książki 1905 rok) prawa dotyczące dziedziczenia, które stawia córki w gorszej sytuacji względem synów zmarłej osoby. Mogą liczyć na pewną sumę pieniężną, a nie kawałek ziemi. W przypadku Zofii nie chodzi o główne okazałe ziemie, a właśnie taki raczej zapomniany i wydawałoby się, że bez większego potencjału teren, a i tak rodzina nie jest temu chętna. Obserwujemy batalię Zofii na drodze sądowej, jej upór w dążeniu do osiedlenia się w miejscu, na którym jej bardzo zależy i spotykaniu ludzi, którzy jej w tym pomogą (czasami i w wątpliwie moralny sposób, ale jednak z życzliwością do jej osoby).

To moja czwarta książka autorki i w podstawowym aspekcie przypomina mi moje ulubione „Dewajtis”. Tylko tym razem mamy kobiecą perspektywę, ale Zosia Janicka tak jak Marek Czertwan jest prawą i ujmującą postacią, która chociaż najmłodsza z rodzeństwa wykazuje się dużym talentem do zarządzania gospodarstwem i tereny, które wcześniej były uważane za niewiele warte pod jej rządami zmieniają swoją wartość. Są tu podobieństwa do wspomnianego tytułu, ale i również wiele różnic, które wnoszą odświeżający powiew świeżości. Bardzo ujęło mnie zachowanie Zośki względem bronienia prawa do spadku dla brata, który został uznany za zaginionego. Rozsądne podejście do umiarkowanego udzielania pomocy pozostałemu rodzeństwu w potrzebie i ogromne wsparcie dla porzuconej żony brata.

Pory roku w tej książce zmieniają się nieubłagalnie, a Zofia pokazuje, że kobieta, by zajmować się zarządzaniem ziemią nie musi wychodzić za mąż. Z czasem coraz lepiej poznajemy jej serce, w którym cały czas było miejsce dla przewijającej się w książce postaci.

Jeszcze chciałabym wspomnieć o ciekawym aspekcie, który kojarzy mi się z Zofią, bo chociaż w młodości została zmuszona zrezygnować ze swoich marzeń to po czasie nie przyniosło jej to zgorzknienia, a właśnie obrała sobie inny cel, który przyniósł jej spełnienie. Z tej Zośki to bardzo mądra kobieta była. Dla równowagi od wypowiedzi i uczynków chłopa Kasjana zdarzało mi się przewracać oczami, ale wydaje mi się, że to właśnie o ten kontrast autorce chodziło.

Polecam odwiedzić książkowe Czahary.

Czahary to regionalne określenie odnoszące się do podmokłego terenu z charakterystyczną roślinnością, głównie krzewami i karłowatymi drzewami, ogólnie rzecz ujmując jest to teren bagienny.

W powieści Marii Rodziewiczówny nazwa ta odnosi się właśnie do takiego obszaru, który w spadku po swoim ojcu chciałaby odziedziczyć Zofia, najmłodsza z rodzeństwa. Tylko nie jest to...

Bardzo lubię czytać o dawnych czasach, chociaż podchodzę z ostrożnością do książek, które są stare. Chodzi mi o język, po prostu czasami jest trudno mi się z nim oswoić. Na szczęście pozycje Marii Rodziewiczówny są całkiem przyjemne i wcale nie odczuwam dyskomfortu czytając je. Oczywiście, jest mnóstwo słów które wyszły już z użycia, i ogólnie język jest trochę inny i specyficzny, ale naprawdę dobrze się to czyta. „Czahary” okazały się dla mnie wspaniałą podróżą w głąb czasów o których jeszcze nie wiem dostatecznie wiele. Wszystko dzieje się
U schyłku dziewiętnastego wieku na Kresach, a ja z wypiekami na twarzy chłonęłam wszystkie te kulturowe różnice, opisy miejsc, budynków czy strojów, ale przede wszystkim podobało mi się pokazanie tego jak żyła i jak postępowała szlachta w tamtym czasie. Maria Rodziewiczówna uraczyła nas pełną tajemnic i awantur opowieścią, nakreśliła sytuację związaną ze spadkiem i zgrabnie opakowała to tematami uniwersalnymi takimi jak śmierć, żałoba, relacje rodzinne oraz miłość. Świetnie opisuje także historię Zosi, kobiety która przewyższała swym myśleniem tamte czasy, która się buntowała i chciała żyć inaczej. Przyznam, że autorka sprytnie to sobie wszystko wymyśliła. Akcja rozgrywa się powoli, co rusz poznajemy nowe spojrzenie, doświadczamy tego co bohaterowie, chłoniemy wszystkie te barwy i zapachy. To była dla mnie naprawdę ciekawa podróż po umyśle ludzkim, bardzo kibicowałam głównej bohaterce i cieszyłam się, że chce żyć inaczej niż jej nakazano. Do tego to piękne wydanie ze zdobieniami.

Bardzo lubię czytać o dawnych czasach, chociaż podchodzę z ostrożnością do książek, które są stare. Chodzi mi o język, po prostu czasami jest trudno mi się z nim oswoić. Na szczęście pozycje Marii Rodziewiczówny są całkiem przyjemne i wcale nie odczuwam dyskomfortu czytając je. Oczywiście, jest mnóstwo słów które wyszły już z użycia, i ogólnie język jest trochę inny i...

"Czahary" Marii Rodziewiczówny to kolejny tom z serii literatury klasycznej wydawanej przez Bukowy Las. Serię wyróżnia niezwykła szata graficzna, która przyciągnie oko niejednego wybrednego czytelnika! Tym razem Rodziewiczówna przeniesie nas w klimatyczne miejsca, gdzie wiele się wydarzy. Ale zacznijmy od początku...

Zosia, główna bohaterka powieści, to typ czarnej owcy w rodzinie. Każdy z rodu Janickich o tym wiedział, lecz dopiero śmierć ojca stała się wyraźną cezurą, od której wizerunek Zosi jeszcze bardziej się wyostrzył. Mamy koniec XIX wieku, kiedy to wciąż dominującą stroną są mężczyźni, a kobiety, jeśli nie chcą wpaść w kłopoty, muszą się podporządkować. Tymczasem główna bohaterka bezpardonowo protestuje przeciw niesprawiedliwemu podziałowi majątku po ojcu, czym rozpoczyna poważny konflikt z braćmi. Bunt Zofii przynosi jednak efekty, ale czy takich się spodziewała?

Przeczytałam już kilka powieści Rodziewiczówny i z każdą kolejną coraz bardziej przekonuję się do twierdzenia, że twórczość tej pisarki jest błędnie postrzegana przez ogół czytelników. Wedle stereotypu Rodziewiczówna to popularna pisarka romansów, jednak niewiele jest w tym prawdy. "Czahary" to jeden z lepszych przykładów ilustrujących, że wątek romansowy wcale nie znajduje się w centrum zainteresowań Rodziewiczówny. Zosia nie poszukuje miłości swojego życia. Zamiast tego stara się po prostu żyć w taki sposób, aby zachować godność i niezależność. W świetle czasu akcji oraz czasu powstania powieści taka postawa kobiety budzi respekt i rzuca nowe światło na całą historię.

W "Czaharach" świetnie wypadają drugoplanowe postaci. Jestem wielką fanką Kasjana, którego osobowość powinna być odpychająca, a jednak czytelnik znajduje dla tej postaci wiele serca. Kasjan jest także fundamentalnym źródłem humoru. Oprócz takich smaczków w powieści znajdziemy jeszcze ciekawe wątki związane z finansami czy zarządzaniem, co będzie szczególnie pociągające dla osób zainteresowanych tego rodzaju tematyką.

Podsumowując, "Czahary" to krótka, lecz treściwa, powieść na jedno popołudnie. Przepiękne wydanie zachęci do czytania, a bohaterowie i miejsca przeniosą Was do zupełnie innego świata. Po takie książki warto sięgać. Serdecznie polecam!

"Czahary" Marii Rodziewiczówny to kolejny tom z serii literatury klasycznej wydawanej przez Bukowy Las. Serię wyróżnia niezwykła szata graficzna, która przyciągnie oko niejednego wybrednego czytelnika! Tym razem Rodziewiczówna przeniesie nas w klimatyczne miejsca, gdzie wiele się wydarzy. Ale zacznijmy od początku...

Zosia, główna bohaterka powieści, to typ czarnej...

Zachęcony przez kogoś z lc, kto ma bardzo dobre zdanie o autorce, kto jest inteligentny, oczytany i pisze mądre opinie, skusiłem się na lekturę absolutnie spoza moich zainteresowań, spodziewając się - mimo wszystko - mdłego romansidła bez przypraw i głębszego przekazu, może poza krytyką społeczną.
No i już na początku spadłem z krzesła, a potem, w trakcie dalszej lektury, z kilku innych mebli.
Powieść zaczyna się niemal jak podręcznik do ekonomii rolnictwa, prawa spadkowego i przyczynek do walki kobiet o samostanowienie. Powieść jest tym wszystkim po trosze, ale nie sucho i nudno, bo tłem wydarzeń pozostaje barwnie przedstawiana okolica dziś należąca - zgaduję - do Białorusi. I bo postaci do niej wprowadzone zawierają krew i kości i uczucia prawdziwe, wcale nie pookrawane do potrzeb popularnej powieści. I bo wydarzenia nie usensacyjniono ani nie sprowadzono do żadnego schematu.
To nie jest romans! To jest, prawdę powiedziawszy, anty-romans, a autorka bardzo mocno stoi na ziemi i tak też mówi do czytelnika, wciąż kładąc nacisk na ekonomiczną stronę życia, na gospodarność, na konieczność rozumienia finansowych i prawnych aspektów ludzkiego losu. I na odwagę, której symbolem jest bardzo pozytywnie odmalowany bandyta, a nie wykształcony znawca poezji i filozofii.
Przeczytałem Rodziewiczównę. Szczęka mi opadła i nie chce wrócić na miejsce.

Zachęcony przez kogoś z lc, kto ma bardzo dobre zdanie o autorce, kto jest inteligentny, oczytany i pisze mądre opinie, skusiłem się na lekturę absolutnie spoza moich zainteresowań, spodziewając się - mimo wszystko - mdłego romansidła bez przypraw i głębszego przekazu, może poza krytyką społeczną.
No i już na początku spadłem z krzesła, a potem, w trakcie dalszej lektury, z...

To, obok Dewajtisa, moja ulubiona powieść obyczajowa Rodziewiczówny. Nie ma tu bogactw i blichtru epoki, są za to mokradła, lasy a do tego bohaterowie (głównie rodzina) zmagający się z przeciwnościami losu. Autorce udało się stworzyć postaci tak relistyczne, że czytelnik z ciekawością śledzi ich poczynania. I do tego Kasjan, który "rozświetli" nawet najczarniejszy dzień - także czytelnika 😀

To, obok Dewajtisa, moja ulubiona powieść obyczajowa Rodziewiczówny. Nie ma tu bogactw i blichtru epoki, są za to mokradła, lasy a do tego bohaterowie (głównie rodzina) zmagający się z przeciwnościami losu. Autorce udało się stworzyć postaci tak relistyczne, że czytelnik z ciekawością śledzi ich poczynania. I do tego Kasjan, który "rozświetli" nawet najczarniejszy dzień -...

Całość powieści bardzo podoba mi się, a najbardziej udaną postacią jest opryszek Kasjan (główna oś humoru powieści),dzięki któremu opowiadana historia staje się niezwykle oryginalna. Występują naprawdę żywi bohaterowie i obrazy natury na polskiej ziemi. Chcę kiedyś ponownie przeczytać tę książkę, a w mojej domowej biblioteczce dodaję do ulubionych lektur.

Całość powieści bardzo podoba mi się, a najbardziej udaną postacią jest opryszek Kasjan (główna oś humoru powieści),dzięki któremu opowiadana historia staje się niezwykle oryginalna. Występują naprawdę żywi bohaterowie i obrazy natury na polskiej ziemi. Chcę kiedyś ponownie przeczytać tę książkę, a w mojej domowej biblioteczce dodaję do ulubionych lektur.