Emancypantki

To, że po skończeniu czytania Emancypantek byłam w "żałobie", świadczy jak wciągająca jest to powieść.
Elementy humorystyczne bardzo przypadły mi do gustu, zaś główna bohaterka faktycznie (jak czytałam przedtem recenzje) stopniowo dojrzewa i mądrzeje, choć na koniec wciąż wykazuje się w dużej mierze naiwnością.
Z drugiej mam wrażenie, że emancypacja jest oceniona przez autora negatywnie, a przynajmniej uznał, że kobiety źle się za nią zabrały. Poza tym, trzy rozdziały rozpraw autora (głosem Dębickiego) czym jest ludzka dusza zupełnie do mnie nie przemówiły.
Oczywiście odczuwam lekki żal, że nie ma szczęśliwego zakończenia, a jedynie otwarte zakończenie, choć nie da się ukryć, że takie jest po prostu życie.

To, że po skończeniu czytania Emancypantek byłam w "żałobie", świadczy jak wciągająca jest to powieść.
Elementy humorystyczne bardzo przypadły mi do gustu, zaś główna bohaterka faktycznie (jak czytałam przedtem recenzje) stopniowo dojrzewa i mądrzeje, choć na koniec wciąż wykazuje się w dużej mierze naiwnością.
Z drugiej mam wrażenie, że emancypacja jest oceniona przez...

Madzia Brzeska, kiedyś uczennica, teraz dama klasowa, pracuje na pensji pani Latter, którą podziwia, wręcz uwielbia. Kiedy dowiaduje się o problemach finansowych swojej przełożonej, głęboko to przeżywa. Panna Brzeska, odczuwając mocno, wręcz fizycznie, cierpienie i kłopoty pani Latter, prosi o pomoc swoją serdeczną przyjaciółkę, Adę Solską, pannę zamożną i niemającą bliskiej rodziny, oprócz drogiego jej sercu brata, Stefana. Ada, rozmiłowana w nauce i mieszkająca na pensji, wie o kłopotach pani Latter, których przyczyną są dzieci kierowniczki pensji, Helena i Kazimierz, wiecznie domagający się kolejnych sum na nowe stroje i wystawne życie towarzyskie...
Dzięki pomocy panny Ady, pensja ma szansę przetrwać najgorsze, jednak zmęczona i zniechęcona pani Latter wyjeżdża z Warszawy w poszukiwaniu spokoju i wytchnienia, dziewczęta nie przypuszczają jednak, że więcej już jej nie zobaczą...
Madzia, poruszona wieściami o uwielbianej przełożonej, wracam do rodzinnego miasteczka, jej wyczerpanie i smutek doprowadzają dziewczynę do ciężkiej choroby, jednak czuła opieka rodziny i silny organizm przywracają jej siły. Nie myśli o powrocie do Warszawy, bowiem jej celem jest założenie pensji w miasteczku – pragnie poświęcić się edukacji i czynieniu dobra, spychając gdzieś głęboko myśli o Kazimierzu, czując się niegodną jego uczucia...Czy uda się jej spełnić wielkie marzenie?

Emancypantki to wielowątkowa powieść o społecznych i obyczajowych przemianach, które miały miejsce w drugiej połowie XIX wieku, które odzwierciedla sam tytuł powieści i portrety kobiet utrwalone na kartach tej książki. Przedstawionego w nieco ironiczny i przerysowany sposób emancypantki w powieści Prusa wydają się nie do końca poważne, ich działania, dyskusje i głoszone maksymy nie przynoszą rzeczywistych skutków, to jednak dzięki tym postaciom autor porusza wiele istotnych wątków – o potrzebie edukacji, prawie o decydowaniu o sobie i poszukiwaniu własnej drogi do szczęścia, niekoniecznie w małżeństwie.

To powieść pełna kontrastów, bowiem splatają się w niej żart i powaga, wydarzenia tragiczne i sytuacje rodem z komedii, obok fascynacji jednej z bohaterek spirytualizmem mamy filozoficzne traktaty o śmierci profesora Dębickiego, przyjaciela Madzi. A sama bohaterka – egzaltowana, niewinna, kryształowo czysta i pragnąca czynić dobro, zupełnie nieprzystająca do rzeczywistości. Otwarte zakończenie powieści zostawia nas w niepewności co do drogi, jaką ostatecznie wybrała bohaterka, przygnieciona lawiną plotek i osobistych nieszczęść...
Wspaniała powieść i znakomita klasyka literatury polskiej, polecam ją Wam ogromnie, pod koniec może troszeczkę nużąca owymi wykładami filozoficznymi o duszy, zaświatach i śmierci, jednak jako całość zdecydowanie warta lektury!

Madzia Brzeska, kiedyś uczennica, teraz dama klasowa, pracuje na pensji pani Latter, którą podziwia, wręcz uwielbia. Kiedy dowiaduje się o problemach finansowych swojej przełożonej, głęboko to przeżywa. Panna Brzeska, odczuwając mocno, wręcz fizycznie, cierpienie i kłopoty pani Latter, prosi o pomoc swoją serdeczną przyjaciółkę, Adę Solską, pannę zamożną i niemającą...

Przykro mi się zrobiło, gdy się dowiedziałam, że pierwowzorem Madzi Brzeskiej była Oktawia - żona Stefana Żeromskiego, która robiła mniej więcej to samo co Madzia i co tak ją to pochłonęło, że opuścił ją mąż, a ona sama dorobiła się problemów psychicznych. Nieprzyjemna jest myśl, że Madzia miałaby skończyć tak jak ona. Ale cóż. Samo życie.

Książka zawiera dzieje Madzi i innych kobiet, które można by nazwać emancypantkami. Gdzieś czytałam, że Prus napisał tę książkę, bo był przeciwnikiem emancypacji kobiet i chciał je w ten sposób ostrzec. No możliwe. Da się zauważyć, że główne bohaterki źle skończyły. Madzia wpadła w rozstrój nerwowy, pani Latter popełniła samobójstwo, Ada Solska wyszła za mąż za nicponia i hulakę (książka skończyła się na ich zaręczynach, ale przyszłość Ady jest oczywista),pani Burakowska mimo świetnego biznesu pędziła ku ruinie z powodu zbyt miękkiego serca dla brata-pasożyta, jej siostra została przedstawiona jak osoba, która wszystko umie zrobić, oprócz zarabiania na siebie, nawet czarny charakter - Helena, kochając się w Solskim, musiała wyjść za mąż za kogoś innego, wprawdzie bogatego, ale mało urodziwego i prostackiego.

Rozdziały książek są często nijak nie powiązane z pozostałymi, bo zawierają a to opis problemów pani Latter, a to przemyślenia profesora Dębskiego, a to życie Madzi w Iksinowie, a to historię życia Solskiego.

Bardzo podobał mi się fragment o tym, jak pan Kazimierz "uświadamia" Madzię, że Bóg nie istnieje, a życie to tylko potas i inne pierwiastki, wywołując kryzys. Madzi wydaje się, że dekoracje opadły i zostały ruiny, które te dekoracje przykrywały, a Profesor Dębski stwierdza, że czasami tacy apostołowie są tak samo dobrzy jak proszek na wymioty.

No i najgorsze, że nie wiadomo co Madzia wybrała. Mnie się wydaje, że dla jej potrzeb lepszy byłby klasztor, ale będąc żoną bogatego człowieka wolno by jej było więcej niż ubogiej guwernantce.

Przykro mi się zrobiło, gdy się dowiedziałam, że pierwowzorem Madzi Brzeskiej była Oktawia - żona Stefana Żeromskiego, która robiła mniej więcej to samo co Madzia i co tak ją to pochłonęło, że opuścił ją mąż, a ona sama dorobiła się problemów psychicznych. Nieprzyjemna jest myśl, że Madzia miałaby skończyć tak jak ona. Ale cóż. Samo życie.

Książka zawiera dzieje Madzi i...

Dobra choć spodziewałem się więcej. Portret "inteligencji" polskiej z 19 wieku. Trochę tytuł nie pasuje do treści. Emancypantki się pojawiają ale raczej jako dodatek do całości.

Dobra choć spodziewałem się więcej. Portret "inteligencji" polskiej z 19 wieku. Trochę tytuł nie pasuje do treści. Emancypantki się pojawiają ale raczej jako dodatek do całości.

Audiobook
Cześć I i II, które były bardziej obyczajowe, bardzo mi się podobały. Cześć III, bardziej filozoficzno-pozytywistyczna mniej, choć skłaniała czasem do dłuższego zamyślenia. Całościowo jest to kawał dobrej polskiej literatury. Aż dziwne, że Prus nigdy do Nobla nie był nominowany.
Czytanie Ilony Chojnowskiej fantastyczne. 7+

Audiobook
Cześć I i II, które były bardziej obyczajowe, bardzo mi się podobały. Cześć III, bardziej filozoficzno-pozytywistyczna mniej, choć skłaniała czasem do dłuższego zamyślenia. Całościowo jest to kawał dobrej polskiej literatury. Aż dziwne, że Prus nigdy do Nobla nie był nominowany.
Czytanie Ilony Chojnowskiej fantastyczne. 7+

Powtórne czytanie książek ma dla mnie zawsze wartość dodaną w postaci refleksji dotyczących zmian. Jakie zaszły we mnie jako czytelniczce, we mnie całościowo, w świecie wokół. Dużą frajdę sprawia mi porównywanie odczuć, zadziwień bądź przejścia nad czymś, co kiedyś dziwiło, do porządku dziennego. „Emancypantki” przeczytałam trzeci raz. Po pierwszym razie w pamięci został mi triumf i ulga, że wreszcie dałam radę (wcześniej kilkanaście razy próbowałam i odkładałam na kiedyś). Miałam poczucie, że była to najnudniejsza lektura, jaką czytałam w ogólniaku. Drugi raz spotkałam się z „Emancypantkami” jakieś 10 lat po maturze. Byłam zdziwiona moimi szkolnymi mękami i towarzyszącą czytaniu nudą. Doceniłam pióro Prusa, zachwycałam się sposobem przedstawienia bohaterek i ich problemów. Czułam tę atmosferę dobrotliwego uśmiechu i lekkiego przymrużenia męskiego oka na ówczesne przejawy i rozumienie emancypacji. To drugie spotkanie oceniałam bardzo wysoko. Teraz, po zupełnie niedawnym zachwycie nad „Lalką” sięgnęłam po raz trzeci po „Emancypantki”. Przeczytałam do końca, ale kilka (kilkanaście?) razy miałam chęć zostawić lekturę. Irytowała mnie egzaltacja Madzi, irytowały ciągłe pocałunki w policzki, usta, szyję (kobieta kobietę) lub w rękaw, łokieć, ramię i co tam jeszcze (mężczyzna mężczyznę, kobieta mężczyznę). Kiedyś nie raziło mnie to aż tak bardzo – pewnie to wynika ze znacznego zwiększenia dystansu fizycznego w codziennych kontaktach. I emocjonalnego też. Pesymistycznie nastrajały mnie refleksje dotyczące trybu życia, celów i wartości bogatszej, wykształconej części społeczeństwa. Teraz niekoniecznie dziwią mnie nasze klęski narodowe, wiatr wiejący zawsze w nasze oczy, czy średnie liczenie się z naszym zdaniem. Za to, kolejny raz cieszyłam się widząc, jak bardzo od czasu „Emancypantek” zmieniło się podejście do dzieci i do zwierząt. I do kobiet. Bo co byśmy nie mówiły, jak bardzo nie narzekały, jak bardzo nie uwierałyby nas wolności nam należne, a strzeżone jeszcze pilnie przez męski świat, byśmy z nich nie mogły korzystać, to jednak te 100 – 150 lat dzieli w tej sferze przepaść. I nie ma znaczenia, jak bardzo naiwnie i nieporadnie rozpoczynały tę drogę kobiety, o których mówiono, lub które nazywały siebie emancypantkami.

Podobał mi się sposób przedstawienia przez Prusa nowego zjawiska. Z różnych perspektyw. I z różnymi powieściowymi skutkami. Wspaniałe pióro i dobre oko autora wynagradzało wszystko, co mnie irytowało. Ogromny plus za smaczki i smaki z epoki, za detale i oko reportera, za cudowne przeniesienie czytelnika w tamten czas.

7/10 w kategorii: Literatura

Powtórne czytanie książek ma dla mnie zawsze wartość dodaną w postaci refleksji dotyczących zmian. Jakie zaszły we mnie jako czytelniczce, we mnie całościowo, w świecie wokół. Dużą frajdę sprawia mi porównywanie odczuć, zadziwień bądź przejścia nad czymś, co kiedyś dziwiło, do porządku dziennego. „Emancypantki” przeczytałam trzeci raz. Po pierwszym razie w pamięci został...

Gdyby nie infantylność Madzi (która momentami była nie do zniesienia) oraz wywody profesora książka byłaby naprawdę niezła. Miałam wrażenie, że Prus kompletnie nie zna kobiet i wszystkie jego bohaterki są jakies takie sztampowe. Poza tym zakończenie było conajmniej dziwne.. Cały ten niby "romans" w 2 tomie jakiś taki dziwny. Nie wiem, co sądzić o tej książce, ale do Lalki to to nie dorasta żadną miarą.

Gdyby nie infantylność Madzi (która momentami była nie do zniesienia) oraz wywody profesora książka byłaby naprawdę niezła. Miałam wrażenie, że Prus kompletnie nie zna kobiet i wszystkie jego bohaterki są jakies takie sztampowe. Poza tym zakończenie było conajmniej dziwne.. Cały ten niby "romans" w 2 tomie jakiś taki dziwny. Nie wiem, co sądzić o tej książce, ale do Lalki...

Gdybym dzisiaj zapytał Kowalskiego: co to emancypacja? Czy pamiętałby XIX-wieczny termin? A jeśli pamięta, czy wiedziałby w jak trudnym położeniu znajdowały się wtedy kobiety?
Powieść "Emancypantki" koncentruje się problemach kobiet, większość postaci należy do płci piękne. Ukazane tu przeżycia pań są skrajnie przerysowane, panie mdleją, całują się itd.
Mój ulubiony klasyk, wprowadził na scenę gros postaci tak charakterystycznych że wystarczyło nazwisko a przed oczyma wyobraźni stawała żywa, szlachetna lub niegodziwa, śmieszna lub nie osoba. Każda z nich miała znaczenie dla rozwoju fabuły. Nie brak w tysiącstronicowej powieści głębokich przemyśleń jak i scen tak humorystycznych że co chwilę wybuchałem śmiechem.
Autor koncentruje się na relacjach, mamy tu ich cały przekrój. Niezwykłe pióro pozytywisty sprawiało że udzielały mi się emocje bohaterek, a ja nie mogłem oderwać się od książki.
Zdecydowanie polecam tę zajmującą, zwięźle napisaną jak na ówczesne czasy powieść. Stawiam 9/10.

Gdybym dzisiaj zapytał Kowalskiego: co to emancypacja? Czy pamiętałby XIX-wieczny termin? A jeśli pamięta, czy wiedziałby w jak trudnym położeniu znajdowały się wtedy kobiety?
Powieść "Emancypantki" koncentruje się problemach kobiet, większość postaci należy do płci piękne. Ukazane tu przeżycia pań są skrajnie przerysowane, panie mdleją, całują się itd.
Mój ulubiony klasyk,...

Powieść bardzo daje do myślenia, czym tak naprawdę powinien być feminizm

Powieść bardzo daje do myślenia, czym tak naprawdę powinien być feminizm

Piękna literatura. Początkowo wydaje się naiwna jak "harlekin" ale później odsłania się cała głębia i dramaty poszczególnych bohaterów. Zwłaszcza kobiet bo to o nich jest ta powieść. Polecam.

Piękna literatura. Początkowo wydaje się naiwna jak "harlekin" ale później odsłania się cała głębia i dramaty poszczególnych bohaterów. Zwłaszcza kobiet bo to o nich jest ta powieść. Polecam.