Rzecz o ptakach

Niesamowicie opisane życie ptaków. Wybrane interesujące zachowania, które zostały poprzedzone przykładami.
Czyta się tą książkę jednym tchem.

Niesamowicie opisane życie ptaków. Wybrane interesujące zachowania, które zostały poprzedzone przykładami.
Czyta się tą książkę jednym tchem.

Cudowna ptasia przygoda, już wcześniej lubiłam ptaki, a teraz miałam okazję lepiej poznać wiele odległych / egzotycznych gatunków. Bardzo inspirująca i zaskakująca, jak bardzo jesteśmy podobni do ptasich braci

Cudowna ptasia przygoda, już wcześniej lubiłam ptaki, a teraz miałam okazję lepiej poznać wiele odległych / egzotycznych gatunków. Bardzo inspirująca i zaskakująca, jak bardzo jesteśmy podobni do ptasich braci

Poznajmy się bliżej na mojej stronie http://kwyrloczka.pl/2026/01/01/o-tym-jak-zyje-ptak-noah-strycker-rzecz-o-ptakach/

PEWNEGO PTASIEGO DNIA

Cała starsza część czytelnicza rodziny przeczytała tę pozycję. Ja więc nie mogłam być gorsza i sama też zabrałam się za lekturę. Przyznaję jednak, że to spotkanie przyszło mi bez specjalnego entuzjazmu i specjalnej ochoty. Może to właśnie zaważyło na odbiorze? A może było jeszcze drugie dno?

RZECZ O PTAKACH

Nie jest atlasem, lecz zbiorem opowieści o pewnych, nawet ciekawych, zagadnieniach z ptasiego życia. Autor opisuje swoje doświadczenia i snuje w połowie naukową, a w połowie przygodową historię ptasich żywotów. Opowiada o gołębiach, kurach, sępach i albatrosach, z czego te ostatnie wzbudziły we mnie największą sympatię. Gdybym miała mieć jakiegoś patronusa, chociaż niestety nigdy nie otrzymałam listu z Hogwartu, to zdecydowanie wybór padłby na albatrosa. Wiernego, kochającego rodzinę samotnika o wolnej duszy.

Wszystko to brzmi niesamowicie sympatycznie, nieprawdaż? A jednak czytało mi się źle i ciągle miałam chęć na odrzucenie książki gdzieś w kąt. Ale to przecież nie ja. Ja czytam… Do końca… Zawsze!

CO WIĘC PRZESZKADZAŁO?

Wydaje mi się, że problem stanowiły statystyki, liczby, cyfry i procenty. Nie jestem umysłem matematycznie sprawnym i procentaże opisujące udział samców lub statystycznych samic w dziesięciotysięcznej populacji nie niosą dla mnie żadnej informacji. Nie umiem sobie tych liczb zobrazować, nie chciało mi się ich przeliczać, sprawdzać, szukać, sięgać po telefon, przerywać czytania. Mój mózg nie wizualizuje populacji, przez co zarzucanie go nieprzetwarzalnymi informacjami jest irytujące i zasmucające. To w końcu jakaś forma upośledzenia. Przynajmniej ja to w sobie tak odbieram i chyba dlatego tak ciężko było mi przebrnąć przez tę ptasią przygodę.

NIE ZRAŻAJCIE SIĘ

Jest też spore prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, że był to jedynie mój problem, bo — tak jak pisałam na początku — Rzecz o ptakach czytałam jako ostatnia i nikt z domowników wcześniej nie zgłaszał tego typu uwag. Proszę więc nie zrażać się zbytnio i jeśli gdzieś w sercu czujecie więź z ptasią hałastrą lub waszym nieodkrytym patronusem jest kaczka, orzeł przedni lub dziwny rodzaj sępa, czytajcie i zachwycajcie się niesamowitością tego Bożego stworzenia.

Poznajmy się bliżej na mojej stronie http://kwyrloczka.pl/2026/01/01/o-tym-jak-zyje-ptak-noah-strycker-rzecz-o-ptakach/

PEWNEGO PTASIEGO DNIA

Cała starsza część czytelnicza rodziny przeczytała tę pozycję. Ja więc nie mogłam być gorsza i sama też zabrałam się za lekturę. Przyznaję jednak, że to spotkanie przyszło mi bez specjalnego entuzjazmu i specjalnej ochoty. Może to...

Uwielbiam ptaki. Ta książka może nie rozwija do końca możliwości omawianych ptaków, ich zwyczajów, ale w piękny sposób pokazuje ich nietuzinkowość oraz... szereg cech, które łączą je z ludźmi. Sporo badań, sporo własnych przemyśleń, ale też i ciekawostek, które nawet mnie zaskoczyły. Polecam.

Uwielbiam ptaki. Ta książka może nie rozwija do końca możliwości omawianych ptaków, ich zwyczajów, ale w piękny sposób pokazuje ich nietuzinkowość oraz... szereg cech, które łączą je z ludźmi. Sporo badań, sporo własnych przemyśleń, ale też i ciekawostek, które nawet mnie zaskoczyły. Polecam.

Naprawdę ciekawa książka
Po za, w mojej opinii bezużytecznymi, wstawkami o tenisie, grafice komputerowej czy komentarz autora o tym, że ludzie są jak kolibry.

Naprawdę ciekawa książka
Po za, w mojej opinii bezużytecznymi, wstawkami o tenisie, grafice komputerowej czy komentarz autora o tym, że ludzie są jak kolibry.

A w oryginale "The Thing with Feathers", czyli "Coś z piórami". Coś, czyli nie wiadomo co. Dużo bardziej nieokreślone coś niż polski tytuł. Podniosły, choć również właściwy. I podtytuł, zdradzający całą ideę książki "Ptaki powiedzą nam wiele o nas samych".

Bo tak to właśnie jest. Człowiek obserwuje ptaki, studiuje je wręcz i po drodze odkrywa, jak wiele z ptaków znajduje w samym sobie. I odwrotnie, jak wiele człowieka jest w innych przedstawicielach świata fauny. Nie tylko w ptakach czy ssakach. Natura tak to sprytnie urządziła, żeby się zbytnio nie namęczyć.

Żadna ze mnie ornitolożka czy to ptasiara. Za to o zachowaniu, mentalności czy emocjach zwierząt i ludzi czytać lubię ogromnie. Zwłaszcza gdy ktoś ma tak lekkie (nomen omen) pióro jak Noah Strycker. A na koniec zostają wrażenia ogólne. Oraz współczucie dla pingwinów, podziw dla albatrosów czy obawa, byśmy nie skończyli jak kolibry.

Jedyne, czego mi brakowało, to zdjęć ptaków. Są w książce rysunki, ale nieliczne i czarno-białe. Wiem, że jest internet, jednak nie po to czytam książkę, by się co chwilę od niej odrywać.

A w oryginale "The Thing with Feathers", czyli "Coś z piórami". Coś, czyli nie wiadomo co. Dużo bardziej nieokreślone coś niż polski tytuł. Podniosły, choć również właściwy. I podtytuł, zdradzający całą ideę książki "Ptaki powiedzą nam wiele o nas samych".

Bo tak to właśnie jest. Człowiek obserwuje ptaki, studiuje je wręcz i po drodze odkrywa, jak wiele z ptaków znajduje w...

Wciąż nie do końca zbadane bogactwo świata ptaków jest tu właściwie punktem wyjścia. Autor snuje opowieść na temat tego, co wspólne dla wielu form życia, choć z pozoru wydaje się zarezerwowane tylko dla człowieka. Analizuje muzykalność papug, odczuwanie strachu u pingwinów, komunikację w stadach szpaków, rozpadanie się ptasich związków (wskaźnik rozwodów w USA podobny jak liczba rozpadających się par głuptaków z Galapagos),podróże sów śnieżnych, umiejętność nawigacji gołębi pocztowych i hierarchię społeczną w kurnikach.

Dla mnie jednym z najciekawszych fragmentów był ten poświęcony orzechówkom i ich zaskakującej umiejętności zapamiętywania punktów orientacyjnych w przestrzeni niczym ptasi GPS (bez problemu odnajdują pod śniegiem własne spiżarnie zakładane latem na sporym terytorium). Kolejnym zaskoczeniem był przypadek australijskich i nowogwinejskich altanników i ich konstrukcje wznoszone dla przyciągnięcia samic. Twórcza inwencja tych egzotycznych ptaków skłoniła autora do postawienia pytania o to, czym jest sztuka i jakie są jej granice. Sroki rozpoznające siebie w lustrze to punkt wyjścia do rozważań na temat świadomości własnego "ja". Przypadek albatrosów, które rok w rok spotykają się z tymi samymi partnerami po kilku miesiącach samotności nad oceanem daje asumpt do rozważań o miłości i wierności.

Na szczęście nie ma tu prostych odpowiedzi i antropomorfizacji. To solidny popularnonaukowy esej, choć liczba dygresji, trudnych terminów i chaotyczna narracja potrafią nieco przytłoczyć. Bo oprócz badań biologów i ornitologów książka nasycona jest licznymi odwołaniami do wyników badań innych dziedzin nauki (głównie psychologii, socjologii, antropologii, chemii, matematyki i fizyki). Jest sporo ciekawostek i danych zapadających w pamięć. Nie wiedziałem, że w USA rok w rok ginie na drogach 1,5 mln jeleni, ani że na świecie żyje kilkakrotnie więcej kur niż ludzi. Może nie wszystkie rozdziały równie mocno mnie zainteresowały, a w niektórych zabrakło mi finałowej konkluzji, ale warto przebrnąć przez całość.

Wciąż nie do końca zbadane bogactwo świata ptaków jest tu właściwie punktem wyjścia. Autor snuje opowieść na temat tego, co wspólne dla wielu form życia, choć z pozoru wydaje się zarezerwowane tylko dla człowieka. Analizuje muzykalność papug, odczuwanie strachu u pingwinów, komunikację w stadach szpaków, rozpadanie się ptasich związków (wskaźnik rozwodów w USA podobny jak...

"Rzecz o ptakach" to niezwykle ciekawa książka przyrodnicza, która mówi czytelników więcej o człowieku niż mogłoby się spodziewać.

"Rzecz o ptakach" to niezwykle ciekawa książka przyrodnicza, która mówi czytelników więcej o człowieku niż mogłoby się spodziewać.

Mam wrażenie, że każda osoba, która interesuje świat będzie zadowolona z lektury tej książki. Ja osobiście niespecjalnie lubię ptaki, mimo to sięgnęłam po tę pozycję, żeby dowiedzieć się o nich czegoś więcej i kompletnie się nie zawiodłam. Książka jest wspaniała. Napisana bardzo prosto, zwięźle i ciekawie. Zapaleni ornitolodzy pewnie nie za dużo zyskają po jej przeczytaniu ale tacy laicy jak ja będą ukontentowani. Z bardzo dużym zaciekawieniem czytałam o tym, jak gołębie potrafią pokonywać niebywałe odległości i mimo to trafić do domu, a kolibry dosłownie tworzą gangi chroniąc źródła jedzenia. Przy okazji wojen kolibrów dowiedziałam się, że najprawdopodobniej większość zwierząt żyje w obrębie miliarda uderzeń serca, co jest fascynującą teorią i nawet jeśli nieprawdziwą w przypadku ludzi to jest to dla mnie kolejny argument, żeby zwolnić i zacząć dostrzegać piękną różnorodność otaczającego nas świata. A różnorodność ta jest niesamowita, bo z książki możecie się dowiedzieć, że ludzie, papugi i słonie to jedyne zwierzęta, które tańczą do muzyki, a byki nie widzą koloru czerwonego w przeciwieństwie do kur, w których pod jego wpływem wzrasta poziom agresji.

Mam wrażenie, że każda osoba, która interesuje świat będzie zadowolona z lektury tej książki. Ja osobiście niespecjalnie lubię ptaki, mimo to sięgnęłam po tę pozycję, żeby dowiedzieć się o nich czegoś więcej i kompletnie się nie zawiodłam. Książka jest wspaniała. Napisana bardzo prosto, zwięźle i ciekawie. Zapaleni ornitolodzy pewnie nie za dużo zyskają po jej przeczytaniu...

Autor lubi meandrować, zaplątywać się w wielostronicowe dygresje, które są ciekawe, nawiązują luźno do omawianego gatunku ptaków, ale tak naprawdę są nie na temat ;). Książka sprawiła wrażenie mocno chaotycznej, mimo to miło się czytało.

Ciekawe, że zapamiętam z niej głównie myśl dotyczącą nie ptaków, tylko zmian w definicji sztuki (o tym, że obecnie ceni się reputację tak samo jak talent, a koncepcję tak samo jak wykonanie, a kiedyś sztuka była tożsama wyłącznie z porządnym rzemiosłem).

Autor lubi meandrować, zaplątywać się w wielostronicowe dygresje, które są ciekawe, nawiązują luźno do omawianego gatunku ptaków, ale tak naprawdę są nie na temat ;). Książka sprawiła wrażenie mocno chaotycznej, mimo to miło się czytało.

Ciekawe, że zapamiętam z niej głównie myśl dotyczącą nie ptaków, tylko zmian w definicji sztuki (o tym, że obecnie ceni się reputację tak...