Kapuściński non-fiction

czyta się świetnie, choć kogoś kto omawiane lata przeżył śmieszy wyjaśnianie najbardziej podstawowych pojęć prl( rozumiem konieczność ;) ).
dobrze że sądy nie przystały na usunięcie fragmentów, bez nich portret człowieka byłby nie tylko niepełny ale i zakłamany.

czyta się świetnie, choć kogoś kto omawiane lata przeżył śmieszy wyjaśnianie najbardziej podstawowych pojęć prl( rozumiem konieczność ;) ).
dobrze że sądy nie przystały na usunięcie fragmentów, bez nich portret człowieka byłby nie tylko niepełny ale i zakłamany.

Bauman lepszy, ale i tak wysoki poziom. Bardzo dobra biografia

Bauman lepszy, ale i tak wysoki poziom. Bardzo dobra biografia

Bardzo dobra biografia. Mimo szumu, który swego czasu wywołała, uważam, że napisana z dużym szacunkiem. Nikt nie jest idealny, a wybielanie na siłę nigdy nie jest dobre. Tutaj mamy człowieka z krwi i kości.

Bardzo dobra biografia. Mimo szumu, który swego czasu wywołała, uważam, że napisana z dużym szacunkiem. Nikt nie jest idealny, a wybielanie na siłę nigdy nie jest dobre. Tutaj mamy człowieka z krwi i kości.

„Kapuściński non fiction” Artura Domosławskiego to książka wymagająca i bardzo gęsta w treści, skierowana raczej do czytelnika, który chce nie tylko poznać fakty z życia Ryszarda Kapuścińskiego, ale także zanurzyć się w rozważaniach na temat jego postawy, wyborów i sposobu uprawiania reportażu.

Autor z ogromną skrupulatnością gromadzi szczegóły, hipotezy i refleksje dotyczące biografii kultowego reportera. To nie jest prosta opowieść o życiu od punktu A do punktu B. Domosławski stara się zrozumieć Kapuścińskiego i jednocześnie poddać go krytycznej analizie, zastanawiając się nad granicą między literaturą a reportażem oraz nad etyką pracy dziennikarza.

Chcąc przybliżyć postać bohatera, autor szeroko opisuje także osoby z jego otoczenia, rodzinę, przyjaciół i współpracowników. Ten zabieg momentami rozmywa główny temat i sprawia, że czytelnik oddala się od samego Kapuścińskiego, gubiąc go w tle licznych relacji i kontekstów. Z jednej strony pozwala to lepiej zrozumieć środowisko, w którym funkcjonował, z drugiej może wywołać wrażenie nadmiaru informacji.

W książce pojawiają się również fragmenty utworów Kapuścińskiego, co stanowi ciekawy dodatek i przypomnienie jego stylu oraz sposobu patrzenia na świat. Jednocześnie wyraźnie widać, że dominują tu przemyślenia i rozważania autora nad postępowaniem reportera. Ta warstwa refleksyjna zdecydowanie przeważa nad częścią czysto biograficzną, co dla jednych będzie ogromnym atutem, a dla innych może okazać się nużące.

„Kapuściński non fiction” to lektura ambitna, momentami kontrowersyjna, skłaniająca do myślenia i stawiania pytań. Nie daje prostych odpowiedzi i nie idealizuje bohatera. To książka raczej do powolnego czytania i refleksji niż do szybkiego pochłonięcia, szczególnie polecana tym, którzy chcą spojrzeć na legendę polskiego reportażu z różnych, nie zawsze wygodnych perspektyw.

„Kapuściński non fiction” Artura Domosławskiego to książka wymagająca i bardzo gęsta w treści, skierowana raczej do czytelnika, który chce nie tylko poznać fakty z życia Ryszarda Kapuścińskiego, ale także zanurzyć się w rozważaniach na temat jego postawy, wyborów i sposobu uprawiania reportażu.

Autor z ogromną skrupulatnością gromadzi szczegóły, hipotezy i refleksje...

Dobra książka, rzetelna biografia. Bez gloryfikacji czy próby pokazania że życie i wybory dokonywane podczas jego trwania są tylko czarno białe a pełne odcieni szarości.

Dobra książka, rzetelna biografia. Bez gloryfikacji czy próby pokazania że życie i wybory dokonywane podczas jego trwania są tylko czarno białe a pełne odcieni szarości.

Dobry reportaż.

Dobry reportaż.

Bardzo rzetelnie napisana biografia, autor wykonał kawał dobrej roboty. Drąży, dopytuje, sprawdza w kilku źródłach. Nie oskarża, nie piętnuje, pisze z dużą wrażliwością i zrozumieniem. A to, że z zebranych źródeł i rozmów powstaje taki, a nie inny obraz legendy, nie jest winą autora. Wręcz sam zaznacza, że to nie miał być kolejny pomnik ku czci, a uczciwe ukazanie życia i dorobku wielkiego polskiego reportera. I wg mnie to się w tej książce jak najbardziej udało.

Bardzo rzetelnie napisana biografia, autor wykonał kawał dobrej roboty. Drąży, dopytuje, sprawdza w kilku źródłach. Nie oskarża, nie piętnuje, pisze z dużą wrażliwością i zrozumieniem. A to, że z zebranych źródeł i rozmów powstaje taki, a nie inny obraz legendy, nie jest winą autora. Wręcz sam zaznacza, że to nie miał być kolejny pomnik ku czci, a uczciwe ukazanie życia i...

Największym paradoksem tej książki jest fakt, że można o Kapuścińskim nie wiedzieć dokładnie NIC, a mimo to odnieść z jej lektury niebagatelną korzyść. A jeśli się - tak jak ja - choć lekko otarło o twórczość Kapu, to urobek urasta w kwadracie. Bo tak naprawdę to może tylko w 10% jest to książka o Kapuścińskim, a w 90% o świecie i o tym, jak się zmieniał i jak zmieniał ludzi.
Godna najwyższego uznania jest uczciwość autora, jego dociekliwość, głębia poszukiwań i empatia, którą obdarza wszystkich swoich aktorów. To rzadkie, niezwykłe i warte podziwu.
I jeśli nawet nie ze wszystkich potyczek Kapu wychodzi bez szwanku, to pozostanie wart zapamiętania - on i jego dzieło.

Największym paradoksem tej książki jest fakt, że można o Kapuścińskim nie wiedzieć dokładnie NIC, a mimo to odnieść z jej lektury niebagatelną korzyść. A jeśli się - tak jak ja - choć lekko otarło o twórczość Kapu, to urobek urasta w kwadracie. Bo tak naprawdę to może tylko w 10% jest to książka o Kapuścińskim, a w 90% o świecie i o tym, jak się zmieniał i jak zmieniał...

Bardzo rzetelna biografia. Nie stawia Kapuścińskiego na piedestale, tylko rysuje obraz człowieka złożonego, nieoczywistego.
Nie ukrywam, że dodatkowo zainteresowały mnie problemy natury prawnej z rodziną Kapuścińskiego po publikacji tejże pozycji. Jednak biografia jest napisana z ogromnym szacunkiem do reportera i jego rodziny, a że prawda boli...
Nie czytałam wiele reportaży Kapuścińskiego. To, co czytałam było genialne, natomiast po książki nigdy nie miałam ochoty sięgnąć, ta pozycja to zmieniła. Z chęcią sięgnę po twórczość Pana Kapuścińskiego i mam wrażenie, że ta biografia daje mi klucz do lepszego zrozumienia dzieł reportera. Bez tej zbędnej otoczki wielkiego geniuszu i powtarzanych jak mantra słów uwielbienia.

Bardzo rzetelna biografia. Nie stawia Kapuścińskiego na piedestale, tylko rysuje obraz człowieka złożonego, nieoczywistego.
Nie ukrywam, że dodatkowo zainteresowały mnie problemy natury prawnej z rodziną Kapuścińskiego po publikacji tejże pozycji. Jednak biografia jest napisana z ogromnym szacunkiem do reportera i jego rodziny, a że prawda boli...
Nie czytałam wiele...

Wybitnym fanem (szczególnie tych późniejszych) dokonań Ryszarda Kapuścińskiego nie jestem, niemniej parę lat temu uznałem, że książkę autorstwa Artura Domosławskiego (tutaj z kolei zauważam pewną zbieżność zapatrywań - moją i autora - na bolączki współczesnego świata) wypada przeczytać. Tak też i zrobiłem. Jakiegoś szału i ekscytacji w trakcie jej lektury nie doznałem, chociaż wiedziałem już, że autor ma pewne problemy prawne z żoną słynnego reportera.
Dobrze napisana biografia. Duży plus za to, że nie pisał jej Domosławski na kolanach, czyli od czasu do czasu czytelnik ma prawo odczuć, że Kapuściński to nie żaden Mahatma Gandhi, ale swój facet. Polak z krwi i kości
A że od czasu zdarzało się mu zboczyć z jedynie słusznej reporterskiej i życiowej drogi, oznacza jedynie, że gdybyśmy się postarali, to my również mielibyśmy szanse na owacje i fanfary za swoje reporterskie dokonania. Bo my też mamy jakieś wady.

Wybitnym fanem (szczególnie tych późniejszych) dokonań Ryszarda Kapuścińskiego nie jestem, niemniej parę lat temu uznałem, że książkę autorstwa Artura Domosławskiego (tutaj z kolei zauważam pewną zbieżność zapatrywań - moją i autora - na bolączki współczesnego świata) wypada przeczytać. Tak też i zrobiłem. Jakiegoś szału i ekscytacji w trakcie jej lektury nie doznałem,...