Profil użytkownika: majkielo

Z każdego zdania tej książki przebija się wyczuwalna tęsknota autora za ojczyzną. W końcu tak jak jego bohaterowie większość swojego życia spędził tułając się na wygnaniu. Jest lekki niedosyt z powodu braku zakończenia, czuć też że nie jest to finalny tekst, dopieszczony jak pozostałe książki. Mimo wszystko warto sięgnąć po ostatnie dzieło tego wielkiego pisarza.

Z każdego zdania tej książki przebija się wyczuwalna tęsknota autora za ojczyzną. W końcu tak jak jego bohaterowie większość swojego życia spędził tułając się na wygnaniu. Jest lekki niedosyt z powodu braku zakończenia, czuć też że nie jest to finalny tekst, dopieszczony jak pozostałe ksią...

Rozwiń

Zwiń

Sporo się można dowiedzieć o historii polskiego wzornictwa. Zgrabnie podzielona tematycznie, dużo informacji o początkach i powstawaniu polskiej szkoły designu.

Sporo się można dowiedzieć o historii polskiego wzornictwa. Zgrabnie podzielona tematycznie, dużo informacji o początkach i powstawaniu polskiej szkoły designu.

Ciężko się brnie przez tę książkę. Trudno wyłapać jakiś większy konspekt, sens tej opowieści. W każdym w zasadzie rozdziale mały bohater trafia pod opiekę kolejnych ludzi, ale schemat jest ten sam. Zaczyna się festiwal bestialstwa, wynaturzeń i przemocy. Jakby autor na siłę chciał upchnąć w jednej książce wszystkie zasłyszane straszne opowieści na temat zachowań ludzkich podczas wojny. Efekt jest taki, że wychodzi na to iż w każdej wiejskiej chałupie gnieździła się przemoc, sodomia, kazirodztwo, pedofilia, ciemnota i nie wiem co jeszcze. Największy zarzut jaki mam do tej książki jest taki, że pomimo całej tej orgii przemocy (a może właśnie przez nią), nie wzbudziła we mnie współczucia dla tego chłopca. Ani razu się nie wzruszyłem, a zdarzało mi się uronić łzę czytając takie historie. Jak dla mnie to dyskwalifikuje tę opowieść jako wielką literaturę.

Ciężko się brnie przez tę książkę. Trudno wyłapać jakiś większy konspekt, sens tej opowieści. W każdym w zasadzie rozdziale mały bohater trafia pod opiekę kolejnych ludzi, ale schemat jest ten sam. Zaczyna się festiwal bestialstwa, wynaturzeń i przemocy. Jakby autor na siłę chciał upchnąć ...

Rozwiń

Zwiń

Jak to u Filipowicza, niespieszne, spokojne i bardzo refleksyjne opowiadania. Świetne na wyciszenie i zatrzymanie się na chwilę w dzisiejszym świecie pełnym pośpiechu. To będzie banał, ale dziś już się tak nie pisze.

Jak to u Filipowicza, niespieszne, spokojne i bardzo refleksyjne opowiadania. Świetne na wyciszenie i zatrzymanie się na chwilę w dzisiejszym świecie pełnym pośpiechu. To będzie banał, ale dziś już się tak nie pisze.