Biały Tygrys

Powieść wciąga i zaskakuje opisem kolei losu indyjskiego kierowcy. Jego awans społeczny, który osiągnął dzięki morderstwu i przywłaszczenie pieniędzy, jest szybki i brawurowy. Dokładny opis Indii i stosunków społecznych tam panujących. Wiele faktów zaskakuje, jak mogą być możliwe w 21 wieku.

Powieść wciąga i zaskakuje opisem kolei losu indyjskiego kierowcy. Jego awans społeczny, który osiągnął dzięki morderstwu i przywłaszczenie pieniędzy, jest szybki i brawurowy. Dokładny opis Indii i stosunków społecznych tam panujących. Wiele faktów zaskakuje, jak mogą być możliwe w 21 wieku.

Gdyby ktoś nie wiedział, że jest inaczej, mógłby tę książkę uznać za drugą część "Slumdoga", bo klimat jest niezwykle podobny. Tło - identyczne, bo to brudne, cuchnące prawdziwością Indie. Bohater - taki sam, chłopak z niskiej kasty, marzący o czymś więcej. Jednak jego droga do osiągnięcia celu jest zdecydowanie inna. Balram pnie się po szczeblach kariery jako służący, poznaje zwyczaje swoich panów i upewnia się w przekonaniu, że aby odnieść sukces, musi brutalnie przebić szklany sufit. Świetnie napisana książka, nie aż tak porywająca jak "Slumdog", ale i tak warto przeczytać.

Gdyby ktoś nie wiedział, że jest inaczej, mógłby tę książkę uznać za drugą część "Slumdoga", bo klimat jest niezwykle podobny. Tło - identyczne, bo to brudne, cuchnące prawdziwością Indie. Bohater - taki sam, chłopak z niskiej kasty, marzący o czymś więcej. Jednak jego droga do osiągnięcia celu jest zdecydowanie inna. Balram pnie się po szczeblach kariery jako służący,...

Bardzo prawdziwa książka, niestety. Wróciłem kilka dni temu z Indii i mogę potwierdzić. Te nierówności są do dzisiaj. Bogaci i biedni się prawie nie stykają, brak klasy średniej. Ale nie mi to oceniać.

Bardzo prawdziwa książka, niestety. Wróciłem kilka dni temu z Indii i mogę potwierdzić. Te nierówności są do dzisiaj. Bogaci i biedni się prawie nie stykają, brak klasy średniej. Ale nie mi to oceniać.

Podróże kształcą ale takie książki jeszcze bardziej. Przerażająca jest rzeczywistość tu opisana. Śmiem jednak twierdzić że to nie fantazja autora.... Polecam dla świadomych

Podróże kształcą ale takie książki jeszcze bardziej. Przerażająca jest rzeczywistość tu opisana. Śmiem jednak twierdzić że to nie fantazja autora.... Polecam dla świadomych

Czytając drażnił mnie główny bohater, na prawdę go nie polubiłam. Ale po skończeniu zdałam sobie sprawę, że to dlatego, że autor tak świetnie skonstruował bohaterów ich realia życia i całą historię. Polecam!

Czytając drażnił mnie główny bohater, na prawdę go nie polubiłam. Ale po skończeniu zdałam sobie sprawę, że to dlatego, że autor tak świetnie skonstruował bohaterów ich realia życia i całą historię. Polecam!

Książka nie dla
Bezkrytycznych wielbicieli Indii
Osób prostych morałów szukających
Osób nie łapiących ironii i sarkazmu
To nie American dream
To Indian dream
Czy to się komuś podoba
Czy nie

Książka nie dla
Bezkrytycznych wielbicieli Indii
Osób prostych morałów szukających
Osób nie łapiących ironii i sarkazmu
To nie American dream
To Indian dream
Czy to się komuś podoba
Czy nie

Co przeciętny zjadacz chleba wie o Indiach? Pierwsze skojarzenie, jakie ten kraj przywodzi na myśl, to chyba cukierkowe bollywoodzkie produkcje. Bardziej oczytani lub nieco orientujący się w literaturze skojarzą Indie z kilkoma autorami piszącymi o Indiach – z Salmanem Rushdie, Kiran Desai czy Arundhati Roy. Teraz do tej listy trzeba jeszcze dodać Aravinda Adigę, który za "Białego tygrysa” otrzymał nagrodę Bookera.
W "Białym tygrysie" Indie poznajemy oczyma służącego, dla którego kraj dzieli się już tylko na dwie kasty – Wielkie Brzuchy i Małe Brzuchy, który to podział doskonale pokazuje kraj rządzony kontrastami i paradoksami. Z jednej strony mamy bogatych wyzyskiwaczy, a z drugiej – rodzinę, która nie może pozwolić sobie na posłanie synów do szkoły, bo trzeba wydać córki za mąż, co jest bardzo kosztownym przedsięwzięciem.
"Biały tygrys" to nie jest sielankowa historia, opiewająca wartość edukacji, dążenie malutkimi kroczkami do celu czy uczciwość. Owszem, główny bohater Balram przeszedł drogę od pucybuta do milionera, ale Indian dream, to nie to samo, co American dream i czasami droga do sukcesu prowadzi (dosłownie) po trupach.
Obraz Indii przedstawiony przez Adigę może się nie podobać, może szokować, można zarzucić, że sam autor nie jest zbyt reprezentatywnym przedstawicielem swojego narodu gdyż wyjechał z kraju, można twierdzić, że narrator nie jest wiarygodny, ale jedno jest pewne - tę książkę warto przeczytać.

Co przeciętny zjadacz chleba wie o Indiach? Pierwsze skojarzenie, jakie ten kraj przywodzi na myśl, to chyba cukierkowe bollywoodzkie produkcje. Bardziej oczytani lub nieco orientujący się w literaturze skojarzą Indie z kilkoma autorami piszącymi o Indiach – z Salmanem Rushdie, Kiran Desai czy Arundhati Roy. Teraz do tej listy trzeba jeszcze dodać Aravinda Adigę, który za...

Zapytano kiedyś pewnego wodza o różnicę między dobrem a złem. Człowiek ten odparł: „Kiedy ja ukradnę żonę mojego wroga, to jest dobre, ale gdy inny wódz ukradnie moją żonę, to jest złe”. Idąc tym tropem dochodzimy do wniosku, że dobro i zło to kategorie czysto ludzkie, nie należące do porządku natury. Zatem, granice między dobrem a złem bywają rozmyte, zwłaszcza gdy człowiek (taki jak np. Balram Halwai) jest zmuszony do działania w opresyjnym systemie.
„Bialy Tygrys” jest refleksją nad ceną sukcesu oraz pytaniem, co człowiek jest gotów zrobić, aby uciec z sytuacji beznadziejnej. Gest włożenia przez Belrama białego T-shirtu i wejścia do centrum handlowego to pierwszy krok ku symbolicznej jego przemianie – ze „sługi” staje się „człowiekiem wolnym”, który bierze los w swoje ręce…i udaje mu się w końcu wydostać z „kojca dla kogutów”. Za jaką cenę? Czy jakiekolwiek okoliczności skłoniłyby go kiedykolwiek później do powiedzenia, że popełnił błąd?

Zapytano kiedyś pewnego wodza o różnicę między dobrem a złem. Człowiek ten odparł: „Kiedy ja ukradnę żonę mojego wroga, to jest dobre, ale gdy inny wódz ukradnie moją żonę, to jest złe”. Idąc tym tropem dochodzimy do wniosku, że dobro i zło to kategorie czysto ludzkie, nie należące do porządku natury. Zatem, granice między dobrem a złem bywają rozmyte, zwłaszcza gdy...

Niesamowicie ciekawa książka. Autor w sposób ironiczny przedstawia stosunki między kastami we współczesnych Indiach. Kraju, który ma własny program kosmiczny i jest mocarstwem nuklearnym, a jednocześnie posiadający olbrzymią ilość ludzi żyjących w nędzy. Główny bohater, dzięki sprytowi i niekoniecznie postępując zgodnie z prawem, a nawet posuwając się do zbrodni, wspina się na coraz to wyższe poziomy dostatki w hierarchii społecznej Indii. Ciekawe są spostrzeżenia głównego bohatera na temat podziału społecznego i rywalizacji o status. W człowieku odzywają się zwierzęce instynkty. („Ale czasem to, co w człowieku najbardziej zwierzęce, może być w nim najlepsze”). Zwraca też uwagę na niezrozumienie się osób o różnym zasobie portfela. Podobnie jak Kapuściński, który stwierdził, że gdzieś na pustkowiach wyschniętej ziemi Afryki przemierza szlak człowiek, wyposażony w łaskę i tykwową bańkę na wodę, a daleko w wysoko rozwiniętych państwach, do samochodu wsiada też człowiek wyposażony w karty kredytowe, pęk klucz. Ci ludzie nie spotkają się raczej nigdy. W “Białym tygrysie” autor doprowadził do sytuacji, gdzie bogaty na swojej drodze spotkał ubogiego bohatera książki. Co z tego wynikło, warto przeczytać książkę, zanim zasiądzie się przed ekranem Netflixa.
Polecam

Niesamowicie ciekawa książka. Autor w sposób ironiczny przedstawia stosunki między kastami we współczesnych Indiach. Kraju, który ma własny program kosmiczny i jest mocarstwem nuklearnym, a jednocześnie posiadający olbrzymią ilość ludzi żyjących w nędzy. Główny bohater, dzięki sprytowi i niekoniecznie postępując zgodnie z prawem, a nawet posuwając się do zbrodni, wspina się...

Przereklamowana

Przereklamowana