Rzeczpospolita Obojga Narodów. Srebrny wiek

Mówiąc najprościej, bez fachowych słów:
to książka o czasie, kiedy jeszcze było nieźle, ale już dało się wyczuć, że coś zaczyna skrzypieć.
To nie „złoty wiek”, tylko właśnie srebrny

Mówiąc najprościej, bez fachowych słów:
to książka o czasie, kiedy jeszcze było nieźle, ale już dało się wyczuć, że coś zaczyna skrzypieć.
To nie „złoty wiek”, tylko właśnie srebrny

Przed przeczytaniem książki zdawało mi się że znam ten okres, jednak niczego nowego nie dowiedziałem się jedynie w kwestii wojen. Autor opisuje tutaj dużo rozleglej niż w poprzednich częściach. Po krótkim omówieniu bezkrólewia i króciótkich rządów Henryka Walezego, równie szybko przechodzi poprzez rządy Stefana Batorego. Dalej rozwodzi się z kolei, nad rządami Zygmunta III Waży, krytykując go okropnie, wręcz wynosi się wrażenie że to on zniszczył Rzeczpospolitą. Trochę łagodniej obchodzi się z rządami jego następcy, Władysława IV. Za to wynosi pod niebiosa takich mężów jak: Jan Zamoyski, Stanisław Żółkiewski, czy Stanisław Koniecpolski. I chodź można nie podzielać poglądów autora, to i tak jest to znakomite dzieło, które warto przeczytać. Osobiście sądzę że za dużo autor mówi o pisarzach.

Przed przeczytaniem książki zdawało mi się że znam ten okres, jednak niczego nowego nie dowiedziałem się jedynie w kwestii wojen. Autor opisuje tutaj dużo rozleglej niż w poprzednich częściach. Po krótkim omówieniu bezkrólewia i króciótkich rządów Henryka Walezego, równie szybko przechodzi poprzez rządy Stefana Batorego. Dalej rozwodzi się z kolei, nad rządami Zygmunta III...

Nie polecam. Autor pisze lekko, czyta się dobrze, stylem przypomina mi trochę Piotra Zarembę. Przejście przez te ponad 450 stron nie jest kłopotliwe, a niekiedy jest nawet mądrze (np. gdy opisuje artykuły henrykowskie i konfederacje warszawską). Ale...

Po pierwsze trzeba być świadomym, że jest to autorski esej, jest on więc lekko stronniczy. „Lekko” to mało powiedziane, w tekście jest pełno ocen i opinii i to dość stanowczych. Nie byłby to może zarzut, nadaje to wszak książce temperatury, gdyby nie kierunek...

Na początku pomyślałem, że Jasienica musiał tak pisać, bo by mu inaczej w PRLu książki nie wydali, ale po namyśle sądzę, że naprawdę tak uważał. Mamy więc unię brzeską jako nieomal największy błąd w dziejach Polski, mamy zdobycie Moskwy w 1610 roku jako bezużyteczne awanturnictwo, a w ogóle może wcześniej trzeba było po prostu wybrać cara na wolnej elekcji... w sumie miał wielu zwolenników. Nie miejmy złudzeń, jest to linia historiografii rosyjskiej od dawna, ale nieuczciwym byłoby oskarżanie Jasienicy o przerabianie rosyjskiej propagandy na polskie myślenie, on naprawdę tak myślał i próbuje takie stanowisko jakoś nawet argumentować.

Jasienica jest w tej książce zadeklarowanym wrogiem Zygmunta III Wazy, jezuitów i Kościoła Katolickiego i ta niechęć się z tej książki wylewa. Skala jest jednak znacznie przesadzona. Jeśli macie wątpliwości, to autor dwukrotnie odwołuje się wprost (a jeszcze kilkukrotnie w sposób słabo zakamuflowany) do… Adolfa Hitlera - nieomal utożsamiając z nim katolicką kontrreformację. Argumentum ad Hitlerum jest jednak kompromitujące dla autora. Zderzenie renesansowego humanizmu republikańskiego z rosnącym w siłę barokowym monarchizmem kontrreformacyjnym jest doniosłym sporem w polskiej historii i takie jednowymiarowe podejście do tematu jest słabe.

Przeczytałem „Srebrny wiek”, choć autor sugeruje, że był to raczej „czarny wiek”. Niesmak pozostał.

Nie polecam. Autor pisze lekko, czyta się dobrze, stylem przypomina mi trochę Piotra Zarembę. Przejście przez te ponad 450 stron nie jest kłopotliwe, a niekiedy jest nawet mądrze (np. gdy opisuje artykuły henrykowskie i konfederacje warszawską). Ale...

Po pierwsze trzeba być świadomym, że jest to autorski esej, jest on więc lekko stronniczy. „Lekko” to mało powiedziane, w...

Książka świetna. Jasienica umiał pisać o naszej historii w poruszający sposób. Lektura daje dużo do myślenia.
Autor opisuje epizod rządów Henryka Walezego, dosyć udane dziesięcioletnie królowanie Stefana Batorego.
Natomiast Zygmunt III Waza był fanatykiem religijnym, myślącym przede wszystkim o utraconej koronie Szwecji. Swoimi rojeniami o władzy w tym kraju zaraził swoich synów, co doprowadziło do wielu nieszczęść Rzeczypospolitej.
Szlachta wybierała nam nieudolnie niekiedy królów. Nawet takie zwycięstwa jak Ķłuszyn już tak nie cieszą bo tak naprawdę były to wygrane doraźne nie przynoszące krajowi efektów długofalowych. Miłośnicy historii znajdą w książce wiele ciekawych faktów i relacji historycznych. Polecam serdecznie.

Książka świetna. Jasienica umiał pisać o naszej historii w poruszający sposób. Lektura daje dużo do myślenia.
Autor opisuje epizod rządów Henryka Walezego, dosyć udane dziesięcioletnie królowanie Stefana Batorego.
Natomiast Zygmunt III Waza był fanatykiem religijnym, myślącym przede wszystkim o utraconej koronie Szwecji. Swoimi rojeniami o władzy w tym kraju zaraził swoich...

Fascynująca gawęda o dziejach Polski. Jak wszystkie książki Jasienicy. Lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika historii.
W tym tomie m.in. o najgorszym królu Polski, Zygmuncie III Wazie. Czemu był najgorszy? Zapraszam do lektury.

Fascynująca gawęda o dziejach Polski. Jak wszystkie książki Jasienicy. Lektura obowiązkowa dla każdego miłośnika historii.
W tym tomie m.in. o najgorszym królu Polski, Zygmuncie III Wazie. Czemu był najgorszy? Zapraszam do lektury.

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego. Sam pisarz do rozbicia oddziału " Łupaszki " był jego adiutantem. W późniejszych latach jego żona agentka SB donosiła na niego (sic!).
Jego eseje historyczne, jak je sam nazywał, zmieniły w Polsce opisywanie i podejście do historii.
Sposób pisania: przystępny, łatwy do zrozumienia, pisany prawie w formie gawędy znalazły wielu nowych miłośników historii.
Składam hołd pisarzowi, bo do nich też należę.
To były pierwsze książki historyczne, które przeczytałem z przyjemnością i bez przymusu.
POLECAM !!!
Wszystkie pozycje tego autora.

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego. Sam pisarz do rozbicia oddziału " Łupaszki " był jego adiutantem. W późniejszych latach jego żona agentka SB donosiła na niego (sic!).
Jego eseje historyczne, jak je sam nazywał, zmieniły w Polsce opisywanie i podejście do historii.
Sposób pisania: przystępny, łatwy do zrozumienia, pisany...

Wow! Tyle mógłbym napisać w skrócie i powinno wystarczyć. Zawsze powtarzam, że moim ulubionym okresem naszej państwowości jest era Piastów, ale gdyby tak pisano podręczniki szkolne to nadal chciałbym siedzieć w ławce. Przewagą Rzeczpospolitej Obojga Narodów jest znacznie więcej źródeł pisanych oraz przekazów, z których tacy autorzy jak Paweł Jasienica potrafią zrobić użytek. Dzięki temu poznamy tu wiele znakomitych osobistości, znacznie więcej niż samych tylko władców. Podobnie z intrygami, grą polityczną i działaniami wojennymi. Wolne elekcje oraz mniejsza władza wykonawcza królów Polski sprzyjała wzmacnianiu się klasy rycerskiej czyli szlachty i magnatów. Władza nie skupia się już wokół jednego człowieka, a przede wszystkim waha się pomiędzy kolejno tworzącymi się stronnictwami. To daje pole do popisu innym. Oprócz tego w samej Europie jak zwykle wiele się dzieje, co ponownie mocno wpływa na Polskę czy to gospodarczo, czy społecznie. Nie wspominam nawet o udziałach w wojnach i wojenkach.
Nowo wybierani władcy nie są zwykle Polakami co ma ogromny wpływ na ich podejście do rządów. Pistowie zawsze dbali o utrzymanie równowagi między warstwami społecznymi wprowadzając także względną tolerancję wobec innowierców. Często sprzymierzali się z władcami Rusi, z którymi to byli spokrewnieni. Henryk Walezjusz był wrogiem francuskich Hugonotów co przekładało się również na nienawiść do prawosławnych mieszkańców naszych ziem - niegdyś zwanych Rusią, teraz Ukrainą. Tu uformowała się kolejna grupa zwana Kozakami. Bitni i lojalni poprzez brak jakichkolwiek przywilejów zaczęli niekiedy się buntować. Pamiętajmy również, że potężne rody magnackie rosnące w siłę po erze Piastów to nie są Polacy z krwi i kości. Radziwiłłowie przede wszystkim czuli się Litwinami, a Wiśniowieccy Rusinami. Dziś nazwalibyśmy ich Ukraińcami. Często uciskali swoich na wschodzie, daleko od stolicy. Bywało, że stawali na czele powstań kozackich, gdy im pasowało. Dopiero znany z "Ogniem i Mieczem" Jarema Wiśniowiecki będąc już dorosłym zmienił wiarę na katolicką, by podkreślić swoją wyższość. Nic nie było tak proste jak przedstawił to Henryk Sienkiewicz w swojej trylogii. Swoją drogą jest wiele powieści czerpiących właśnie z tego okresu. Większość książek Jacka Komudy skupia się na Rzeczpospolitej Szlacheckiej. "Bohun", "Diabeł Łańcucki" czy "Samozwaniec" barwnie opisują te burzliwe czasy. W 1600 roku zaczyna się powieść Jamesa Clavella pt. "Shogun", w której ścierają się Anglicy, Portugalczycy i Japończycy, a mowa też o Turkach osmańskich. To czasy wyrwania się Moskwy spod jażma Złotej Ordy i systematyczne jej umacnianie. Czasy, gdy "shołdowane" Prusy czekały na wyniszczenie Rzeczypospolitej w wojnach ze Szwecją, Moskwą i Turcją, by w końcu też uderzyć. Czasy wojen na kilku frontach, czasy zajęcia Moskwy przez Polaków, czasy Rokoszu Zebrzydowskiego.
To tu poznamy Mikołajów Radziwiłłów Rudego i Czarnego oraz Barbarę ich siostrę (żonę ostatniego z Jagiellonów),ich potomka Mikołaja Sierotkę, wielkiego Krzysztofa Radziwiłła i jego syna Janusza (znanego z Sienkiewiczowskiej zdrady),Stefana Batorego i Karola Gustawa (im obu oparło się potężne miasto Gdańsk mimo, że wygrywali wojny).
To czasy Borysa Godunowa, Dymitra Samozwańca, Zygmunta III Wazy (wcale nie mój ulubiony król - jak każdy Waza bardziej zainteresowany był sprawami dynastii niż Polski),Samuela Zborowskiego, Jana Zamoyskiego, Stanisława Stadnickiego "Diabła Łańcuckiego", Lwa Sapiechy, Jana Karola Chodkiewicza, Marka Sobieskiego (starszego brata Jana),Stanisława Żółkiewskiego, Jana Mniszchy, Wasyla Szujskiego, Jerzego Ossolińskiego, Zebrzydowskiego, Opalińskich, Ostroskich, Dymitra Wiśniowieckiego Bajdy, Mikołaja Potockiego, Piotra Konaszewicza-Sahajdacznego, Iwana Petrażyckiego-Kułaha, Stanisława Koniecpolskiego, Tarasa Fedorowicza, Bohdana Chmielnickiego, Kardynała Richelieu (znanego z "Trzech Muszkieterów" Dumasa, a który więził swego czasu Jana Kazimierza Wazę),Axela Oxenstierny (genialnego polityka i prawej ręki Karola Gustawa),Aleksandra Lisowskiego i jego Lisowczyków, Iwana Barabasza, Stanisława Czaplińskiego, Stefana Czarnieckiego, Tuhaj-Beja, Pawła Pawluka i Dymitra Hunii, Fryderyka Wilhelma Hohenzollerna, Wojny Trzydziestoletniej, Sulejmana Wspaniałego, a raczej jego następców Murada IV czy Mehmeda IV, Władysława IV Wazy, cesarza Ferdynanda i innych.

Kawał ciekawej książki.

Wow! Tyle mógłbym napisać w skrócie i powinno wystarczyć. Zawsze powtarzam, że moim ulubionym okresem naszej państwowości jest era Piastów, ale gdyby tak pisano podręczniki szkolne to nadal chciałbym siedzieć w ławce. Przewagą Rzeczpospolitej Obojga Narodów jest znacznie więcej źródeł pisanych oraz przekazów, z których tacy autorzy jak Paweł Jasienica potrafią zrobić...

Książka przesłuchana w formacie audio w aplikacji Legimi. Szkoda, że do tej części zmieniono lektora. Jest dobry, ale byłam przyzwyczajona do wcześniejszego.

Książka obszerna i świetnie się słuchało. Wiedza autora na bardzo wysokim poziomie. Super kontynuacja poprzednich części.

Książka przesłuchana w formacie audio w aplikacji Legimi. Szkoda, że do tej części zmieniono lektora. Jest dobry, ale byłam przyzwyczajona do wcześniejszego.

Książka obszerna i świetnie się słuchało. Wiedza autora na bardzo wysokim poziomie. Super kontynuacja poprzednich części.

Bardzo dobrze napisana książka. Bogactwo informacji historycznych i źródeł. Autor umieścił w książce dużo cytatów z epoki i wypowiedzi innych autorów. Dla fana historii pozycja obowiązkowa. Tego nie uczą w szkole. Fragmenty "zmuszają" do czytania w skupienie, ze zrozumienim, aby nie pogubić się w poplątanej historii rzeczpospolitej, ale to na pewno na plus.

Bardzo dobrze napisana książka. Bogactwo informacji historycznych i źródeł. Autor umieścił w książce dużo cytatów z epoki i wypowiedzi innych autorów. Dla fana historii pozycja obowiązkowa. Tego nie uczą w szkole. Fragmenty "zmuszają" do czytania w skupienie, ze zrozumienim, aby nie pogubić się w poplątanej historii rzeczpospolitej, ale to na pewno na plus.

Ostatnio powróciłam do lektury po wielu latach. Nadal czytało sie świetnie. Wielki talent pisarza sprawia że czytelnik nie może się oderwać a postacie historyczne są nam bliskie. Polecam.

Ostatnio powróciłam do lektury po wielu latach. Nadal czytało sie świetnie. Wielki talent pisarza sprawia że czytelnik nie może się oderwać a postacie historyczne są nam bliskie. Polecam.