Popiół i kurz, czyli opowieść ze świata pomiędzy

Grzędowicz ma niesamowite wyczucie klimatu. Ta historia jest mroczna, gęsta i dopracowana w najmniejszych detalach, a każde zdanie wydaje się przemyślane.

Napięcie pojawia się naturalnie i towarzyszy przez całą książkę, a do tego dochodzą momenty, które potrafią zaskoczyć. To jedna z tych opowieści, do których chce się wracać, bo za każdym razem można zauważyć coś nowego.

Dla mnie to lektura, którą odkrywa się na nowo przy każdym kolejnym czytaniu. Zdecydowanie warto.

Grzędowicz ma niesamowite wyczucie klimatu. Ta historia jest mroczna, gęsta i dopracowana w najmniejszych detalach, a każde zdanie wydaje się przemyślane.

Napięcie pojawia się naturalnie i towarzyszy przez całą książkę, a do tego dochodzą momenty, które potrafią zaskoczyć. To jedna z tych opowieści, do których chce się wracać, bo za każdym razem można zauważyć coś...

nie wiem co mam o niej myśleć

nie wiem co mam o niej myśleć

Wspaniały pomysł, mistrzowskie wykonanie. Połączenie science fiction ze światem współczesnym, jak zawsze, na wielki plus — to jeden z moich ulubionych typów powieści. Świat Pomiędzy to naprawdę ciekawa koncepcja. Na uwagę definitywnie zasługują plastyczne, ciekawe opisy - zarówno akcji, jak i otoczenia. Grzędowicz nawet celę mnicha z leżącym na podłodze dywanikiem z Ikei opisuje w taki sposób, że chce się czytać. Do tego dochodzi niezawodny humor tego autora – scena w prosektorium to absolutne mistrzostwo.

To, co mnie w tej książce porwało to również relacje między postaciami. Tak, relacje. Zawsze zwracam na nie uwagę, ponieważ uważam, że prawdziwa siła książek tkwi właśnie bohaterach i ich wzajemnych oddziaływaniach, a nie tylko w fabule czy opisach świata przedstawionego. Lubię powieści, w których bohater – nawet jeśli jest to szorstki macho lub typowa "silna i niezależna" kobieta – potrafi nawiązać więź z innymi, bo to sprawia, że staje się on przekonujący. I tu mamy to w pełni.

Główny bohater jest samotnikiem, outsiderem, człowiekiem wyobcowanym. Jego dziwne umiejętności z jednej strony stawiają go w izolacji, z drugiej robią z niego postać absolutnie fascynującą – psychopompa, który przemierza świat pomiędzy na motorze, by pokonywać mieszkające tam potwory za pomocą swojej strzelby. Mógłby udawać, że nie zna słowa „emocje”, bo przecież to „słabość”, ale nie. Przeżywa utratę swojego przyjaciela w sposób głęboki i autentyczny. Jest na swój sposób uprzejmy i pełen szacunku dla innych postaci, jak choćby dla Alderona (kto czytał, ten wie). Jego relacja z Patrycją to nie kolejna przesłodzona historia miłosna, ani podryw pana jaskiniowca na pustej piękności, ale prawdziwa, naturalna chemia między dwojgiem ludzi – między dwojgiem outsiderów, którzy dzielą ze sobą miłość do śliwowicy i oboje mają zdolności wykraczające poza logikę naszego świata.

No i nie zapominajmy o skeksach. Kiedy po raz pierwszy czytałam tę książkę, jeszcze w gimnazjum, te istoty naprawdę mnie przerażały. Wspaniałe ilustracje Dominika Bronieka tylko potęgowały to uczucie. Mimo to (a może po części właśnie przez to),nie mogłam się oderwać od lektury. Zadałam sobie nawet trud, żeby odnaleźć seial, z którym bohater inspirował się w nazewnictwie dla tych ptakopodobnych monstrów. Czy Wam też się udało?

Wspaniały pomysł, mistrzowskie wykonanie. Połączenie science fiction ze światem współczesnym, jak zawsze, na wielki plus — to jeden z moich ulubionych typów powieści. Świat Pomiędzy to naprawdę ciekawa koncepcja. Na uwagę definitywnie zasługują plastyczne, ciekawe opisy - zarówno akcji, jak i otoczenia. Grzędowicz nawet celę mnicha z leżącym na podłodze dywanikiem z Ikei...

Ciekawy pomysł na świat przedstawiony w opowieści. Tylko pewne wrażenie jakby na szybko domknięcia całej historii. Szkoda że nie powstało nic więcej z tego cyklu bo potencjał i możliwości są.

Ciekawy pomysł na świat przedstawiony w opowieści. Tylko pewne wrażenie jakby na szybko domknięcia całej historii. Szkoda że nie powstało nic więcej z tego cyklu bo potencjał i możliwości są.

Książka bardzo ciekawa, jak to w przypadku książek tego autora. Dobrze się bawiłam, chociaż momentami troszkę przynudzała.

Książka bardzo ciekawa, jak to w przypadku książek tego autora. Dobrze się bawiłam, chociaż momentami troszkę przynudzała.

Jako fan twórczości Jarosława Grzedowicza ciężko mi wypowiadać się negatywnie ALE trzeba przyznać, że Popiół i kurz wymknął się troszkę naszemu autorowi spod kontroli. Bardzo ciekawyle wątki, świetny świat przedstawiony (jak zawsze u Pana Jarosława),ciekawy bohater i... No właśnie ... I nastaje druga połowa książki, w której czuć wyraźny 'pęd' na domknięcie historii. Czuć pośpiech i chęć zakończenia książki bez konkretnego, ciekawego i angażującego zakończenia. Warto nadmienić, że nie jest to pierwsza powieść Pana Grzedowicza, w której znaleźć można ten schemat - tutaj jednak jest to dość mocno widoczne. Mimo wszystko, polecam z całego serca. Niestety obiektywizm nie pozwoli dać mi wyższej oceny.

Jako fan twórczości Jarosława Grzedowicza ciężko mi wypowiadać się negatywnie ALE trzeba przyznać, że Popiół i kurz wymknął się troszkę naszemu autorowi spod kontroli. Bardzo ciekawyle wątki, świetny świat przedstawiony (jak zawsze u Pana Jarosława),ciekawy bohater i... No właśnie ... I nastaje druga połowa książki, w której czuć wyraźny 'pęd' na domknięcie historii. Czuć...

Motyw bardzo fajny. Pierwsza połowa książki też. Później gorzej. Może nie źle, ale nudniej. Motyw zakonu ciernia jakoś zupełnie mnie nie interesował, a to miał być główny motyw, który moim zdaniem był zbyt niedopracowany. Finalnie całkiem ok, ale potencjał był większy!

Motyw bardzo fajny. Pierwsza połowa książki też. Później gorzej. Może nie źle, ale nudniej. Motyw zakonu ciernia jakoś zupełnie mnie nie interesował, a to miał być główny motyw, który moim zdaniem był zbyt niedopracowany. Finalnie całkiem ok, ale potencjał był większy!

Pomysł tak genialny aż pozazdrościłam, że w swoich książkach na to nie wpadłam. Popiół i kurz czytałam jak zahipnotyzowana ale gdzieś w połowie napięcie zaczęło spadać... aż zdechło. Zakończenie mało satysfakcjonujące ale to moja subiektywna opinia. I tak Pana kocham, Panie Grzędowicz.

Pomysł tak genialny aż pozazdrościłam, że w swoich książkach na to nie wpadłam. Popiół i kurz czytałam jak zahipnotyzowana ale gdzieś w połowie napięcie zaczęło spadać... aż zdechło. Zakończenie mało satysfakcjonujące ale to moja subiektywna opinia. I tak Pana kocham, Panie Grzędowicz.

Mam wrażenie, że pan Grzędowicz w młodości grywał w serię "Rusty Lake" :)
Warte przeczytania.
I pamiętajcie: Zdrowie Stefana!

Mam wrażenie, że pan Grzędowicz w młodości grywał w serię "Rusty Lake" :)
Warte przeczytania.
I pamiętajcie: Zdrowie Stefana!

Mam bardzo dziwną relację z tą książką, uważam że koncept był naprawdę ciekawy ale jak dla mnie ma trochę dziur fabularnych (od czego zależy czy coś się znajdzie w tym 2 świecie bo jeżeli to naprawdę kwestia znaczenia to czemu są tam takie rzeczy jak drzewa czy trawa). Największym minusem tej książki jest brak zmiany bohatera, zaczął on w tym samym miejscu co skończył.

Mam bardzo dziwną relację z tą książką, uważam że koncept był naprawdę ciekawy ale jak dla mnie ma trochę dziur fabularnych (od czego zależy czy coś się znajdzie w tym 2 świecie bo jeżeli to naprawdę kwestia znaczenia to czemu są tam takie rzeczy jak drzewa czy trawa). Największym minusem tej książki jest brak zmiany bohatera, zaczął on w tym samym miejscu co skończył.