Profil użytkownika: Valkyrja1024

Moja zasada jest prosta: jak widzę nazwisko Chmielarza, od razu sięgam po książkę.

Ten autor nigdy mnie nie rozczarowuje. Choć żadna z jego książek nie pobije już cyklu o Bezimiennym, który zawsze będzie miał w moim sercu szczególne miejsce, „Za granicą” utrzymuje wysoki poziom. Bohaterowie są wyraziści i różnorodni, ich motywacje są przekonujące. Dotyczy to nie tylko głównej bohaterki, Darii, ale także jej męża Marka, Very i pozostałych postaci. Chmielarz ma niepodważalny talent do kreowania bohaterów, którzy fascynują niezależnie od tego, czy odgrywają główną rolę, czy pojawiają się tylko epizodycznie.

Co do samej lektury: już pierwsze strony wciągają i pozostawiają czytelnika z pytaniami i lekkim szokiem, by później powoli rozwijać opowieść o małżeństwie jadącym na wakacje do Chorwacji i ich wewnętrznych problemach. Tempo narastania napięcia jest przemyślane — powolne rozkręcanie historii nie nuży, lecz buduje klimat i pozwala lepiej poznać bohaterów. Czytając początek tej książki, cały czas czekałam na zwrot akcji — w końcu wiedziałam czyją powieść czytam. Nie zawiodłam się. Wartkie, dobrze skonstruowane zwroty akcji to jeden ze znaków rozpoznawczych tego autora.

Świetne są też opisy Chorwacji i wprowadzenie Very, którą poznajemy przede wszystkimi oczami Darii. Ciekawe są tu kontrasty. Kontrast między osobowościami obu pań, kontrast między tym, jak różnie Verę odbierają Daria i Marek, oraz kontrast między zachowaniem Darii na początku powieści a jej decyzjami pod koniec — widać wyraźny rozwój postaci. No i sama Vera, która z trochę irytującej dziewczyny okazuje się finalnie mastermindem zbrodni.

Kwestia budowania postaci to zresztą coś, co zawsze fascynuje mnie u Chmielarza. Autor ten posiada niesamowita zdolność do pisania z perspektywy kreowanych przez siebie bohaterów. Nawet jeśli bohater czy bohaterka różnią się ode mnie diametralnie, a taka właśnie jest Daria, autor ten pisze tak, że bez problemu wczuwam się w jej perspektywę. Ba! Nawet jestem ciekawa co też Daria pomyśli sobie kilka stron dalej i jak zareaguje w kolejnych sytuacjach, w które Chmielarz ją wrzuci.

Podoba mi się także umiejętne operowanie momentami erotycznymi — wplecione są w historię naturalnie, bez sztucznego „podkręcania” napięcia. Fajnie, że występują. Fajnie, że nie na siłę.

Na uwagę zasługuje również samo zaangażowanie autora w research do książki: w sprawy rybołówstwa w Chorwacji czy pochodzenia Very i jej męża. Do tego są też rozmowy biznesowe między tym ostatnim a Darią, które brzmią wiarygodnie, dodając fabule głębi oraz wymyślne plany zbrodni, których nie sposób przewidzieć.

Świetna książka, świetny autor. Nic dodać, nic ująć.

Moja zasada jest prosta: jak widzę nazwisko Chmielarza, od razu sięgam po książkę.

Ten autor nigdy mnie nie rozczarowuje. Choć żadna z jego książek nie pobije już cyklu o Bezimiennym, który zawsze będzie miał w moim sercu szczególne miejsce, „Za granicą” utrzymuje wysoki poziom. Bohaterowie są wyraziści i różnorodni, ich motywacje są przekonujące. Dotyczy to nie tylko...

„Karuzela z mordercami” to książka, która już początek zdradza, że autor swobodnie operuje językiem: narracja jest lekka, naturalna, momentami zabawna. Bardzo dobrym pomysłem okazał się „słowniczek” postaci umieszczony na początku powieści — drobny, ale trafny zabieg, który od razu porządkuje fabułę i ustawia ton całości. Izabella również wypada przekonująco jako główna bohaterka: zwyczajna, znudzona rutyną codzienności, a jednocześnie zbyt normalna jak na skalę wydarzeń, w które zostaje wplątana.

Choć powieść wystartowała z wysokiego C — do tego stopnia, że byłam zaskoczona, jak dobrze się ją czyta — w dalszej części pojawiło się jednak poczucie niedosytu. O ile sama Izabella została nakreślona dość solidnie, o tyle postacie drugoplanowe wydawały mi się raczej szkicami niż pełnokrwistymi bohaterami. A szkoda, bo chętnie poznałabym bliżej Kasjopeę i Tygrysa Złocistego, zwłaszcza że ten ostatni wyróżnia się bardzo oryginalnym sposobem zwracania się do rozmówców, sięgając po określenia inspirowane światem natury. Podobnie rzecz ma się z przestrzenią — miejscami brakowało mi wyraźniejszego osadzenia akcji w konkretnych realiach. Ale być może to tylko kwestia moich czytelniczych preferencji i mentalności odszczepieńca, który oprócz scen akcji lubi czasem poczytać trochę opisów. Tak, wiem, jestem dziwna. Nie zwracajcie na to uwagi.

Na tej samej zasadzie pewne rozczarowanie przyniósł mi również wątek wynalazku, wokół którego koncentruje się intryga. Spodziewałam się wyraźniejszego uzasadnienia jego wyjątkowości. Ostatecznie uznaję jednak jego brak za świadomy wybór autora — nie jest to bowiem powieść o wynalazku, lecz o bohaterce poszukującej odmiany w monotonii życia. I jako lekka, rozrywkowa historia o perypetiach Izabelli książka spełnia swoje zadanie w 100%.

Mimo drobnych zastrzeżeń powieść mi się podobała. Polubiłam Izabellę, jej matkę karmiącą policjantów pasztecikami i bigosem, nad wyraz spokojnego ojca oraz całą galerię postaci drugoplanowych, które — choć moim zdaniem mogłyby być bardziej pogłębione — wnoszą do historii sporo uroku. Na osobne wyróżnienie zasługują fragmenty pisane z perspektywy kota Szatana: to subtelny, ale bardzo udany eksperyment narracyjny, który dodaje powieści humoru i charakteru.

"Karuzela z mordercami" to sympatyczna, napisana bardzo przyjemnym językiem lektura, którą szybko się czyta i która konsekwentnie realizuje swoje założenia. Na tyle udana, że z chęcią sięgnę po kolejne książki tego autora.

„Karuzela z mordercami” to książka, która już początek zdradza, że autor swobodnie operuje językiem: narracja jest lekka, naturalna, momentami zabawna. Bardzo dobrym pomysłem okazał się „słowniczek” postaci umieszczony na początku powieści — drobny, ale trafny zabieg, który od razu porządkuje fabułę i ustawia ton całości. Izabella również wypada przekonująco jako główna...

Przeciwieństwo Miszy z „Ołowianego świtu”?
Pewnie tak można najtrafniej opisać Sztywnego.

Sztywny to antybohater i bandyta w czystej postaci. Robi interesy z gangsterami, imprezuje z kumplami-chuliganami, ma kontakty z kobietami „fachu pokrewnego miłości”, nie stroni od narkotyków. Bijatyki? Codzienność. A wszystko to w prymitywnym, wulgarnym świecie poskomunistycznego blokowiska, gdzie lojalność i współczucie to rzadkość. Sceny łóżkowe są obecne, i dobrze, ale bez przesadnej szczegółowości – autor zachował złoty środek.

Mimo, że Sztywny jest zwykłym zbirem, popełnia okropne błędy życiowe i przez większość czasu próżno szukać u niego jakichkolwiek przejawów wyższych uczuć, jakoś ciężko mi go nie lubić. To po prostu ten bohater, który dziwnym trafem przypadł mi do gustu od pierwszych stron książki, nawet jeśli totalnie nie zgadzam się z jego decyzjami i wartościami (o ile o jakichkolwiek można mówić). Chociaż dużo bliżej mi do Miszy, Sztywny ma w moim sercu swoje własne miejsce i, cholera, trochę mu nawet współczuję.

Jak zwykle Gołkowski mistrzowsko buduje styl i klimat. Opisy są tak plastyczne, że scena sama staje przed oczami czytelnika. Sceny akcji czyta się szybko i wciągająco, a humor, choć specyficzny, idealnie wpisuje się w klimat książki. Wulgaryzmy, na które niektórzy narzekają, w mojej ocenie świetnie oddają środowisko, w którym obraca się Sztywny. To nie jest szkółka niedzielna ani kółko literackie – to prawdziwy kryminalny półświatek, bez upiększeń.

Przeciwieństwo Miszy z „Ołowianego świtu”?
Pewnie tak można najtrafniej opisać Sztywnego.

Sztywny to antybohater i bandyta w czystej postaci. Robi interesy z gangsterami, imprezuje z kumplami-chuliganami, ma kontakty z kobietami „fachu pokrewnego miłości”, nie stroni od narkotyków. Bijatyki? Codzienność. A wszystko to w prymitywnym, wulgarnym świecie poskomunistycznego...