Powołanie trójki

Po spotkaniu z tajemniczym Człowiekiem w Czerni, rewolwerowiec Roland budzi się na brzegu bezkresnego morza. Otacza go surowa, nieprzyjazna plaża, na której czyhają potwory gotowe rozszarpać każdego, kto choć na moment straci czujność.
W tym odludnym miejscu Roland odkrywa troje drzwi prowadzących do innego świata - Nowego Jorku, lecz w różnych momentach jego historii. Po ich przekroczeniu spotyka Eddiego Deana, uzależnionego przemytnika narkotyków, Odetę Holmes, kobietę z rozdwojeniem osobowości, oraz Jacka Morta, mordercę kierującego się zimną logiką. To właśnie oni mają stać się jego towarzyszami w niebezpiecznej wędrówce ku Mrocznej Wieży - misji, od której zależą losy wielu światów.

Druga część cyklu Mroczna Wieża. O ile Roland mi się osobiście podobał, to obiektywnie patrząc był co najwyżej średni +. W Powołaniu Trójki jest już inna rozmowa. Sama struktura jest lepiej przemyślana, akcja rozwija się w normalnym tempie i wszystko ma więcej sensu. Pierwszy tom serii, mimo, że krótszy, potrafił momentami przynudzić. W drugim tomie coś takiego nie występuje. Co u Kinga jest w sumie lekkim zaskoczeniem.

Całość jest podzielona na trzy mniejsze części. W każdej z nich Roland przenosi się do Nowego Jorku, ale w różnych czasach, w których musi dobrać sobie towarzyszy. I wyszło to nieźle, na ograniczonej przestrzeni udało się oddać klimat tego miasta w różnych latach. I bohaterowie są tu znakomicie wykreowani. Mają odpowiednią głębię, motywacje i są autentyczni. Ale akurat to u Kinga nie jest zaskoczeniem.

Drugi tom to wciąż, tak jak pierwszy, wprowadzenie do większej historii. Tu jednak widać już zamysł na resztę, a zakończenie sprawiło, że mam ochotę od razu sięgnąć po kolejny.

Po spotkaniu z tajemniczym Człowiekiem w Czerni, rewolwerowiec Roland budzi się na brzegu bezkresnego morza. Otacza go surowa, nieprzyjazna plaża, na której czyhają potwory gotowe rozszarpać każdego, kto choć na moment straci czujność.
W tym odludnym miejscu Roland odkrywa troje drzwi prowadzących do innego świata - Nowego Jorku, lecz w różnych momentach jego historii. Po...

Fabuła / Zwroty akcji 8/10
Bohaterowie 9/10
Świat Przedstawiony 7/10
Narracja / Styl / Humor 9/10
Przesłanie / Problematyka 8/10
Klimat / Subiektywne odczucia 8/10

PODSUMOWUJĄC 8/10

Fabuła / Zwroty akcji 8/10
Bohaterowie 9/10
Świat Przedstawiony 7/10
Narracja / Styl / Humor 9/10
Przesłanie / Problematyka 8/10
Klimat / Subiektywne odczucia 8/10

PODSUMOWUJĄC 8/10

W Powołaniu Trójki historia wreszcie nabiera rozpędu. Po enigmatycznym i momentami surowym początku serii dostajemy coś znacznie bardziej dynamicznego — pojawiają się nowi bohaterowie, akcja przyspiesza, a świat zaczyna się rozszerzać i nabierać kształtów.

To też moment, w którym Roland pokazuje się w pełniejszym świetle. Jego nieustępliwość i siła budzą podziw, ale jednocześnie trudno nie odczuwać wobec niego złości czy sprzeciwu. Potrafimy mu współczuć, by chwilę później irytować się jego chłodnym wyrachowaniem i bezwzględnym dążeniem do celu. I właśnie ta niejednoznaczność czyni go tak ciekawą postacią.

Mam też wrażenie, że King na tym etapie sam już dobrze wie, czym jest Mroczna Wieża i dokąd prowadzi cała historia. Autor zarzuca haczyk, rozbudza wyobraźnię i daje czytelnikowi poczucie, że wszystko dopiero się zaczyna — a droga przed nami będzie długa i pełna niespodzianek.

W Powołaniu Trójki historia wreszcie nabiera rozpędu. Po enigmatycznym i momentami surowym początku serii dostajemy coś znacznie bardziej dynamicznego — pojawiają się nowi bohaterowie, akcja przyspiesza, a świat zaczyna się rozszerzać i nabierać kształtów.

To też moment, w którym Roland pokazuje się w pełniejszym świetle. Jego nieustępliwość i siła budzą podziw, ale...

Trzyma w napięciu!

Trzyma w napięciu!

Świat poszedł naprzód, a Wieża jest już bliżej.
Kontynuuje sobie przygodę z chronologiczną lekturą wszystkich książek Kinga i jest to ciekawy etap. Świat Wieży zarówno w tej części jak i w dotychczasowych powieściach i opowiadaniach zaczyna rysować się coraz wyraźniej. Z każdą książką coraz głębiej zanurzam się w jego wyobraźni. Samo „Powołanie Trójki” zdecydowanie lepiej czyta się niż „Rolanda” - o dziwo! Bo przecież pierwszy tom swoją tajemnicą nęcił bardziej niż „zwykła kontynuacja” ale w „Wieży” im dalej tym lepiej. Myślę, że na tym etapie nawet ludzie nie związani bardzo z Kingiem zdają sobie sprawę, że nie spoczną dopóki nie dotrą do końca. Ja na pewno tam dotrę :) Ale po drodze jeszcze wiele tysięcy stron :)

Piękny świat nam stworzył King przez te dziesięciolecia!

Świat poszedł naprzód, a Wieża jest już bliżej.
Kontynuuje sobie przygodę z chronologiczną lekturą wszystkich książek Kinga i jest to ciekawy etap. Świat Wieży zarówno w tej części jak i w dotychczasowych powieściach i opowiadaniach zaczyna rysować się coraz wyraźniej. Z każdą książką coraz głębiej zanurzam się w jego wyobraźni. Samo „Powołanie Trójki” zdecydowanie lepiej...

Po pierwszej książce, która jakoś do mnie nie przemówiła do końca, pomimo tego, że zła nie była zacząłem czytać powołanie trójki. No i szczerze pisząc jest to książka o wiele lepsza. Akcja jest fajnie rozwijana, a postaci ze swoimi problemami dobrze przedstawione, dzięki czemu chce się poznać ich historie. Z kolei samo powoływanie ich przez Rolanda wymyślone zostało przez Kinga w sposób na który bym nie wpadł. Jak po pierwszej książce miałem mieszane odczucia, tak po drugiej zabieram się za trzecią część Mrocznej Wieży. Oby było podobnie i jestem kupiony, a cały cykl zyska kolejnego fana. Polecam.

Po pierwszej książce, która jakoś do mnie nie przemówiła do końca, pomimo tego, że zła nie była zacząłem czytać powołanie trójki. No i szczerze pisząc jest to książka o wiele lepsza. Akcja jest fajnie rozwijana, a postaci ze swoimi problemami dobrze przedstawione, dzięki czemu chce się poznać ich historie. Z kolei samo powoływanie ich przez Rolanda wymyślone zostało przez...

Co tu dużo mówić - bardzo dobra kontynuacja cyklu Mrocznej Wieży - bardziej przejrzysta fabularnie, jasna i rozbudowywująca ukazany w pierwszej części świat. Polecam!

Co tu dużo mówić - bardzo dobra kontynuacja cyklu Mrocznej Wieży - bardziej przejrzysta fabularnie, jasna i rozbudowywująca ukazany w pierwszej części świat. Polecam!

Tak jak pierwszy tom cyklu był trochę męczącym prologiem, ściśle umiejscowionym w dziwnych realiach z pogranicza fantasy i westernu, tak drugi to już zupełnie inna bajka. Również nie dla dzieci :)

Pierwszym zaskoczeniem jest pojawiający się "nasz" świat. Oczywiście plugawy i brudny, jak to u Kinga. Staje się on alternatywną rzeczywistością wobec tej, w której żyje (a w sumie próbuje łapać resztki życia) Roland. Im dalej, tym bardziej wszystko się ze sobą miesza i uzupełnia, również bohaterowie. Bardzo ciekawe i oryginalne - brawo.

A to przerażające "ty-ty-tu?", które "wydają" z siebie ogromne, mordercze kraby, zostało ze mną na długo :)

Tak jak pierwszy tom cyklu był trochę męczącym prologiem, ściśle umiejscowionym w dziwnych realiach z pogranicza fantasy i westernu, tak drugi to już zupełnie inna bajka. Również nie dla dzieci :)

Pierwszym zaskoczeniem jest pojawiający się "nasz" świat. Oczywiście plugawy i brudny, jak to u Kinga. Staje się on alternatywną rzeczywistością wobec tej, w której żyje (a w...

Moim skromnym zdaniem, zdecydowanie lepsza od pierwszej części. Mam wrażenie, że S.King dopiero teraz nabrał rozpędu i zdecydowania

Moim skromnym zdaniem, zdecydowanie lepsza od pierwszej części. Mam wrażenie, że S.King dopiero teraz nabrał rozpędu i zdecydowania

Do pierwszego tomu Mrocznej Wieży zabierałem się kilka razy. W końcu sprzedałem książkę. Po latach postanowiłem spróbować raz jeszcze i Rolanda jakoś zmęczyłem. Nie podobało mi się i zastanawiałem się, co ludzie w tym widzą. Jak się powiedziało "A", to trzeba było przeczytać "B". Tu jednak przeżyłem szok. To była zupełnie inna opowieść. Znowu poczułem Kinga, który świetnie opowiada historie ludzi wrzuconych w kosmiczną sytuację. Zręcznie operował emocjami, a bohaterowie zaczęli być prawdziwie ciekawi. Do połowy gnałem ile mi tylko czasu starczało, potem tempo trochę spadło, niemniej uważam, że było bardzo dobrze. Takie książki mogę czytać. Oby kolejne części szły w tym kierunku, a nie wracały już do mglistej, mętnej i nudnej opowieści z pierwszej części.

Do pierwszego tomu Mrocznej Wieży zabierałem się kilka razy. W końcu sprzedałem książkę. Po latach postanowiłem spróbować raz jeszcze i Rolanda jakoś zmęczyłem. Nie podobało mi się i zastanawiałem się, co ludzie w tym widzą. Jak się powiedziało "A", to trzeba było przeczytać "B". Tu jednak przeżyłem szok. To była zupełnie inna opowieść. Znowu poczułem Kinga, który świetnie...