Saga o jarlu Broniszu. Tom II. Śladem wikingów

Oceniam tę książkę jako Słowianka, bo to właśnie Słowianie i fani Słowiańszczyzny są docelowymi targetami promocji "Bronisza". Najbardziej przemawia za tym fakt, że patroni medialni, wymienieni z tyłu książki, to m. in. Slawosław i Słowiańska Agencja Prasowa. Dziwi mnie to.

Bronisz, bohater "Sagi", w 90% fabuły rozważa, czy jego działania są zgodne z doktryną chrześcijaństwa, czy też nie. Wyznawcy słowiańskich i skandynawskich bogów są tutaj jednoznacznie źli i jedyną ich rolą jest dać się nawrócić. Nawracanie jest oczywiście za pomocą miecza i ognia, gdyż, jak to w książce jest zauważone, po dobroci nijak "poganie" nawracać się nie chcą.

Sam Bronisz aktywnie zajmuje się wprowadzaniem jedynej słusznej wiary, np. za pomocą palenia słowiańskich świątyń, uprowadzenia świętego konia, itp.

Z wartkiej akcji jest tu nic lub naprawdę niewiele. Większość walk odbywa się "poza akcją", czytelnik więc jest informowany jedynie o rezultacie. Postacie snują się z kąta w kąt i knują, ale nic z tego nie wynika. Brak tu jest jakiegokolwiek powiewu ducha wikingów, klimatu, nic. Równie dobrze akcja mogłaby się dziać w Pcimiu.

Bronisza nie da się polubić. Jedyną jego cechą charakteru jest bycie gorliwym chrześcijaninem.

Nie wiem, jakim cudem Slawosław lub iSAP w ogóle pochylili się nad tą pozycją, jak również dlaczego pochylają się nad innymi gniotami z drukarni Repliki. Jest ogrom słowiańskich książek godnych polecenia, które wspomniane instytucje pomijają, a w zamian promują pozycje, które ze słowiańskością mają tyle wspólnego, co mój pies z matematyką.
Czy może chodzi faktycznie tylko o pieniądze...?

Oceniam tę książkę jako Słowianka, bo to właśnie Słowianie i fani Słowiańszczyzny są docelowymi targetami promocji "Bronisza". Najbardziej przemawia za tym fakt, że patroni medialni, wymienieni z tyłu książki, to m. in. Slawosław i Słowiańska Agencja Prasowa. Dziwi mnie to.

Bronisz, bohater "Sagi", w 90% fabuły rozważa, czy jego działania są zgodne z doktryną...

Zachęcony dobrymi opiniami o tej powieści, jak i o autorze, postanowiłem po nią sięgnąć, i jako fan słowiańszczyzny śmiało mogę napisać, że to bełkot.
Większość treści to rozwodzenie się nad tym jaki Bóg jest dobry, miłosierny, kochany a chrześcijaństwo jedyną słuszną drogą dla świata etc. Dalsza treść to rozterki naszego jarla Bronisza Ganowicza, czy aby na każdym kroku postępuje on tak, jak jego idol św. Wojciech. Nawet to zabawne, że w obliczu wiary chrześcijańskiej usprawiedliwia on swoje morderstwa, napady i rozboje xD, typowy katolik.
O słowiańskości tam są może trzy zdania.
Autor tak szczegółowo skupia się na zawiłościach historyczno-politycznych ówczesnych czasów i dziejów, że staje się to z biegiem fabuły mocno irytujące, i męczące.
Kolejna śmieszna rzecz w powieści, to sprowadzenia książąt mazowieckich do roli zazdrośników względem Piastów. No niestety tutaj pan Grabski nie popisał się, bo było wręcz odwrotnie. Książęta mazowieccy tak długo nie przystawali do korony, bo samo Mazowsze było znacznie wyżej rozwinięte gospodarczo od reszty kształtującej się państwowości Polskiej.
Natomiast na duży plus - opisanie jak chrześcijaństwo siłą i gwałtem wdzierało się do domostw rodzimowierców.

Zachęcony dobrymi opiniami o tej powieści, jak i o autorze, postanowiłem po nią sięgnąć, i jako fan słowiańszczyzny śmiało mogę napisać, że to bełkot.
Większość treści to rozwodzenie się nad tym jaki Bóg jest dobry, miłosierny, kochany a chrześcijaństwo jedyną słuszną drogą dla świata etc. Dalsza treść to rozterki naszego jarla Bronisza Ganowicza, czy aby na każdym kroku...

Powieść historyczna pisana podczas wojny, wydana 1945 roku. Opowiadająca o stosunkach pierwszych Piastów z Wikingami. Akcja powieści, rozgrywa się, w lach 995 - 1000. Głównymi opisanymi w niej wydarzeniami historycznymi, jest Zjazd Gnieźnieński, i bitwa morska pod Svold.

Tytułowym bohaterem, jest rycerz Bronisz Ganowicz, wywodzący się z kujawskiego rodu książęcego, spokrewnionego z Piastami. Bronisz jest starszym bratem, pierwszego polskiego pochodzenia, arcybiskupa gnieźnieńskiego Bossuty, zaufanym doradcą do spraw pomorskich Bolesława Chrobrego, i jego politycznym wysłannikiem na dwór siostry władcy, Sigridy królowej Szwecji, i następnie Danii, matki króla Anglii Kanuta Wielkiego.

Sam fakt, iż w książce napisanej podczas okupacji niemieckiej, narzeczona głównego bohatera nosi imię Helga, wskazuje czytelnikom, iż mamy do czynienia z dziełem nietuzinkowym. Autor, jak na czasy w których żył, stworzył powieść całkiem pozbawioną narodowej stronniczości. Polacy, Szwedzi, Duńczycy, Norwegowie, Anglicy, a nawet Niemcy, są przedstawieni w sposób pozytywny. Książka jest właściwie wielkim peanem na rzecz Zachodu. Brak tutaj czarno białych bohaterów. Wszyscy maja swoje dobrze umotywowane racje, pisarz rozumie swych bohaterów, nikt nie jest naprawdę zły, nawet jeśli czasem jego uczynki są złe. Jakaż to przyjemna odmiana, po współczesnych powieściach, pełnych złych do szpiku kości, grubo ciosanych czarnych charakterów. Jak na powieść, o Wikingach, mało tu szczęku oręża, dużo zaś, zadumy nad losem ludzkim, polityką, rolą przypadku w życiu ludzi i narodów. Dużo w tej książce, z Sienkiewicza, a najwięcej chyba, z Hanny Malewskiej, której genialną powieść ,,Przemija postać świata'', saga bardzo przypomina, w swym namyśle nad historią, i rolą poszczególnych ludzi w jej przebiegu. Wielkie dzieło.

Powieść historyczna pisana podczas wojny, wydana 1945 roku. Opowiadająca o stosunkach pierwszych Piastów z Wikingami. Akcja powieści, rozgrywa się, w lach 995 - 1000. Głównymi opisanymi w niej wydarzeniami historycznymi, jest Zjazd Gnieźnieński, i bitwa morska pod Svold.

Tytułowym bohaterem, jest rycerz Bronisz Ganowicz, wywodzący się z kujawskiego rodu książęcego,...

Świetna trylogia. Całość psuje jednak zbyt rozwlekłe rozpisywanie się na temat chrześcijaństwa, co powoduje że szczególnie tom III czyta się długmi chwilami jak katechizm. Stąd tak niska ocena. Ale powieść zdecydowanie polecam.

Świetna trylogia. Całość psuje jednak zbyt rozwlekłe rozpisywanie się na temat chrześcijaństwa, co powoduje że szczególnie tom III czyta się długmi chwilami jak katechizm. Stąd tak niska ocena. Ale powieść zdecydowanie polecam.

Saga o Jarlu Broniszu łączy w sobie wszystko, co lubią fani powieści historycznych: autentyczni bohaterowie, wartka akcja, heroiczne postaci oraz świetna historia. Jeśli macie trochę czasu, to weźcie zaległy urlop, ciepły kocyk i zanurzcie się w średniowiecznej Polsce, gdzie przy ogniskach słychać opowieści o niezwykłych czynach.

Całą recenzje przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2024/04/04/saga-o-jarlu-broniszu-recenzja-ksiazki/

Saga o Jarlu Broniszu łączy w sobie wszystko, co lubią fani powieści historycznych: autentyczni bohaterowie, wartka akcja, heroiczne postaci oraz świetna historia. Jeśli macie trochę czasu, to weźcie zaległy urlop, ciepły kocyk i zanurzcie się w średniowiecznej Polsce, gdzie przy ogniskach słychać opowieści o niezwykłych czynach.

Całą recenzje przeczytasz tutaj:...

Świetna powieść umieszczona w trakcie historycznych wydarzeń. Tytułowy Bronisz jest na poły postacią fikcyjną, ale wydarzenia, w których bierze udział są zgodne z prawdą historyczną. Autor wykorzystał sagi normańskie do zbudowania postaci bohatera. Fascynująca historia. Trzeci tom zapowiadał mi się najnudniej a był najciekawszy.

Świetna powieść umieszczona w trakcie historycznych wydarzeń. Tytułowy Bronisz jest na poły postacią fikcyjną, ale wydarzenia, w których bierze udział są zgodne z prawdą historyczną. Autor wykorzystał sagi normańskie do zbudowania postaci bohatera. Fascynująca historia. Trzeci tom zapowiadał mi się najnudniej a był najciekawszy.

I kolejna polecajka z którą do Was przychodzę to cos dla miłośników historii skandynawskich i słowiańskich wojowników.
Dzięki współpracy barterowej z wydawnictwem @wydawnictworeplika mogę Wam przedstawić ja nie co bliżej.

Saga o Jarlu Broniszu

Po pierwsze ważna informacja dla Was to macie przed sobą solidne tomiszcze 🙌prawie 740 stron.
Druga informacja bardzo ważna to fakt ze książka napisana jest odmiennym stylem języcznym do którego jesteśmy przyzwyczajeni a niektórym może to trochę przeszkadzać.
Oprócz wikingów bedziecie tu mieć Bolesława Chrobrego syna Mieszka. Mieszko, ukróca rozboje północnych najeźdźców a jego syn widzi w wikingach potencjalnych sprzymierzeńców przeciwko Cesarstwu Niemieckiemu.
Jak juz widzicie po wstępie będzie zagmatwana historia i wielu bohaterów którzy odegraja istotne role.
Odbedziecie podróż po przeróżnych miejscach, bedziecie świadkami walki i podbójw.
Nie zdradzając Wam więcej moge Wam powiedzieć ze jest to świetne uzupełnienie historyczne tamtych czasów. Jesli bliskie Wam sa klimaty tamtych czasów na pewno odnajdziecie sie w intrygach, spiskach i ogólnej polityki tamtych czasów.
Pięknie wykreowane postacie historyczne które w pełni ukazują trudy i wzloty tamtych czasów. Zdecydowanie nr jeden według mnie jeśli chodzi o historyczne tło Polski i nie tylko.
Polecam 🤩

I kolejna polecajka z którą do Was przychodzę to cos dla miłośników historii skandynawskich i słowiańskich wojowników.
Dzięki współpracy barterowej z wydawnictwem @wydawnictworeplika mogę Wam przedstawić ja nie co bliżej.

Saga o Jarlu Broniszu

Po pierwsze ważna informacja dla Was to macie przed sobą solidne tomiszcze 🙌prawie 740 stron.
Druga informacja bardzo ważna to...

Saga o Jarlu Lisiole
.
Lisioł zawsze chciał mieć swoją sagę. Taką w stylu Top Gun ale w czasach Piastów i doczekał się nowiutkiego wznowienia książki Władysława Jana Grabowskiego „Saga o Jarlu Broniszu”. Jest to literatura w starym dobrym stylu, więc musicie być przygotowani na długie ale ciekawe opisy obejmujące również dorodnych i pięknych mężczyzn.
.
Otóż w Jomsborgu dzielni wikingowie na usługach Piastów imprezują, piją, jedzą, dary dostają i wielkie opowieści o chwale snują. Lisioł razem z nimi róg wychylił, po czym łypnął na potężnie zbudowanego Bronisza oraz jego towarzysza Olafa, co mu twarz przedpotopowy Michał Anioł chyba robił. Panowie przyjaźnią się wielce, nawet po łaźni nago się ganiają, co kto lubi, Lisioł nie wnika. Jednak wyprawa wielka się szykuje. Tutaj Lisioł musi pisnąć, że książka o tym nie będzie opowiadać – Norwegia poddała się prędzej, niż Lisioł odłożył róg z miodem – ale o czymś znacznie większym niż sława wojownika: o miłości! Jeden zakochany w królowej pragnie być godnym jej uwagi. Drugi zakochał się chyba pierwszy raz i boi się tego faktu. W dodatku mordę sobie oszpecił tymczasowo, ale na honorze mu to skazę zrobiło wieczną!
.
Bronisz jednak wierny jest rodowi Piastów, tymczasem Olaf gotów wszystko rzucić na szale dla miłości. I tak przyjaźń obu panów zaczyna gasnąć, przytłoczona pożądaniem, kłamstwem i spiskowaniem, a jak wiadomo, niedaleko leży miłość od nienawiści. Czy Broniszowi uda się założyć własną rodzinę, wbrew planom wielkich rodów? Czy Olaf powie sobie kiedyś dość? Czy Lisioł oszuka ich wszystkich? Chociaż książka nie stawia na szczegółowe opisy akcji oraz zaawansowany rozwój postaci, ma w sobie sporo czaru i historyczny klimat, który zachęca nas do poszukiwania odpowiedzi na zadane pytania. W końcu każdy z bohaterów – a jest ich wiele – pragnie po prostu szczęścia. To bez potęgi rodu jest całkowicie nieosiągalne. W natłoku państwowych intryg i przemian religijnych ciężko nie postradać życia, a co dopiero samego siebie. Książka wymaga więc od Was odrobiny cierpliwości, oferując w zamian zatrzymany w czasie świat Piastów i ich niepokornych sąsiadów.

Saga o Jarlu Lisiole
.
Lisioł zawsze chciał mieć swoją sagę. Taką w stylu Top Gun ale w czasach Piastów i doczekał się nowiutkiego wznowienia książki Władysława Jana Grabowskiego „Saga o Jarlu Broniszu”. Jest to literatura w starym dobrym stylu, więc musicie być przygotowani na długie ale ciekawe opisy obejmujące również dorodnych i pięknych mężczyzn.
.
Otóż w Jomsborgu...

Akcja osadzona jest w X wieku, kiedy to Harald Sinozęby jest u władzy. Król motywuje swoich podwładnych - wikingów, aby ci dokonywali okrutnych czynów na ludności. Tytułowy Bronisz ma za zadanie dbać o kontakty Polski i Skandynawii oraz kontrolować działania wikingów. W powieści nie brakuje także wątku miłosnego, w którym Bronisz zakochuje się w ocalonej przez niego Heldze.
"Saga o jarlu Broniszu" to niezwykle ogromne objętościowo tomiszcze. Przyznać trzeba, że byłam zaskoczona grubością tej lektury.
Zdecydowanie, do stylu pisania autora trzeba się przyzwyczaić, gdyż nie jest on współczesny. Wymaga to żmudnego przebrnięcia przez pierwsze rozdziały, by ze strony na stronę było już tylko lepiej i ciekawiej...
Bohaterów jest całkiem sporo i czasem można się w nich pogubić, ale nie oznacza to, że nie są ciekawi. Wręcz przeciwnie, czytałam o ich dokonaniach, podbojach, walkach, miłosnych rozterkach i trudnych przeżyciach z wielkim zaciekawieniem.
Jeśli ktoś lubi klimaty słowiańskie i skandynawskie to będzie na pewno zadowolony z tej lektury. Jest to książka z którą spędzicie dłuższy czas, gdyż nie sposób przeczytać jej w ciągu tygodnia. Za to zapewni Wam nie lada rozrywkę i dostarczy cennej wiedzy historycznej. Myślę, że warto znać ten tytuł i mieć go na swojej półce.

Akcja osadzona jest w X wieku, kiedy to Harald Sinozęby jest u władzy. Król motywuje swoich podwładnych - wikingów, aby ci dokonywali okrutnych czynów na ludności. Tytułowy Bronisz ma za zadanie dbać o kontakty Polski i Skandynawii oraz kontrolować działania wikingów. W powieści nie brakuje także wątku miłosnego, w którym Bronisz zakochuje się w ocalonej przez niego...

„Saga o Jarlu Broniszu” to epicka powieść historyczna osadzona w czasach Bolesława Chrobrego, która opowiada losy Jarla Bronisza, który jest prawą ręką przyszłego króla w kontaktach z Wikingami. Oprócz fikcyjnych postaci w powieści pojawia się wiele historycznych jak choćby sam Chrobry, Świętosława (Sigryda),Święty Wojciech czy Olaf Tryvasson.

Klasycznie jak dla tego typu powieści, nie brakuje tutaj spisków, wielkich wojen i najazdów na inne kraje jak i wielkiej europejskiej polityki. Oczywiście sceny bitew czy walk mogłyby być bardziej wyeksponowane i uplastycznione, tak by usłyszeć szczęk oręża. Bardzo dobrze zostały wykreowane zarówno męskie jak i kobiece postacie.

Sama postać głównego bohatera Bronisza, przestawiona jest jak w większości tego typu powieści. To, bogobojny chrześcijanin, prawie bez skazy, który pokona wszystkie przeszkody by odnaleźć swą ukochaną. Skoro jest ukochana więc i watek miłosny też został wpleciony z odpowiednią dramaturgią, który również nakręcał fabułę.

Jeśli chodzi o tło historyczne, to zostało ono znakomicie przedstawione. To czas gdy Polska zaczynała odgrywać coraz większą role w Europie a ze zdaniem polskiego króla musieli się liczyć różnie jej władcy. Bardzo dobrze zostało przedstawione chrześcijaństwo i to jaki miało wpływ nie tylko na zwykłych ludzi czy władców ale i na politykę czy sojusze zawierane przez poszczególnych władców. Jako, że to był czas gdy chrześcijaństwo dopiero zaczęło się umocowywać w tym regionie Europy, ciekawie zostało pokazanie przenikanie się jeszcze starych wierzeń z tymi nowymi a także jak religia była wykorzystywana do osiągnięcia własnych celów. Polityczne smaczki i osobiste urazy rządzą królami, którzy jak źdźbła trawy na wietrze raz przechylą się ze swoim poparciem w jedną, raz w drugą stronę.

Moim zdaniem, to jedna z ciekawszych polskich powieści historycznych, dotyczących okresu średniowiecza i tego jak wyglądał ówczesny świat gdzie chrześcijaństwo zaczęło obejmować całą Europę. Idealna książka dla fanów tego typu literatury.

„Saga o Jarlu Broniszu” to epicka powieść historyczna osadzona w czasach Bolesława Chrobrego, która opowiada losy Jarla Bronisza, który jest prawą ręką przyszłego króla w kontaktach z Wikingami. Oprócz fikcyjnych postaci w powieści pojawia się wiele historycznych jak choćby sam Chrobry, Świętosława (Sigryda),Święty Wojciech czy Olaf Tryvasson.

Klasycznie jak dla tego...