Gai-Jin

Długie. Ale też dobre.

Długie. Ale też dobre.

Książka ta w mojej ocenie dość mocno odstaje od Szoguna i Tai-pana. Rozpoczyna się świetnie. W miarę rozwoju opowieści jednak męczące stają się tak liczne wątki nie wnoszące nic do fabuły. Chyba właśnie w związku z tak duża ilością wątków autor wprowadził w połowie powieści małe restrospekcje. Pojawiają się co chwila, wytrącały mnie z rytmu czytania i finalnie stały się po prostu irytujące. W zupełności wystarczyłaby mi dobrze napisane historie Angelique i równolegle Yoshiego, które dorównują losom bohaterów poprzednich powieści. Doczytałem książkę do końca, chcąc poznać historię, która mam nadzieję połączy się jakoś z Noble House.

Książka ta w mojej ocenie dość mocno odstaje od Szoguna i Tai-pana. Rozpoczyna się świetnie. W miarę rozwoju opowieści jednak męczące stają się tak liczne wątki nie wnoszące nic do fabuły. Chyba właśnie w związku z tak duża ilością wątków autor wprowadził w połowie powieści małe restrospekcje. Pojawiają się co chwila, wytrącały mnie z rytmu czytania i finalnie stały się po...

O Boże!
Męczyłem tą książkę od 23 listopada ( jest 15 lutego) xD

Ogólnie sama książka wypada o wiele słabiej niż „Tai-pan”, głównie przez wolniejsze tempo i większy nacisk na romanse oraz rozmowy. Na szczęście ciekawy wątek Angelique ratuje sytuację. To, co zachwyca, to perspektywa Japończyków – w końcu nie jest to show jednego bohatera, ale cała galeria świetnie nakreślonych postaci. Malcolm Struan może i nie ma ikry czy charyzmy swojego dziadka, ale w sumie to życiowe bo zazwyczaj dzieci wielkich liderów rzadko im dorównują. Czyta się to nawet dobrze, mimo 1250 stron, nie ma się wrażenia , że książka jest na siłę przeciągnięta. Pewnie w drugiej połowie roku planuję kolejną część choć obawiam się, że nikt nie zastąpi mi w sercu starego dobrego Dirka :(

O Boże!
Męczyłem tą książkę od 23 listopada ( jest 15 lutego) xD

Ogólnie sama książka wypada o wiele słabiej niż „Tai-pan”, głównie przez wolniejsze tempo i większy nacisk na romanse oraz rozmowy. Na szczęście ciekawy wątek Angelique ratuje sytuację. To, co zachwyca, to perspektywa Japończyków – w końcu nie jest to show jednego bohatera, ale cała galeria świetnie...

Potomkowie Dirka Strauna walczą o rozszerzenie wpływów Noble House na kolejne kraje Azji. Jeden incydent powoduje że pojawiają się nieograniczone możliwości, ale ten sam incydent może zrujnować wszystko co do tej pory udało się zbudować.
Niesamowity obraz XIX wiecznej Japonii, rywalizacji między shogunatem a shishi.
Honor i tradycja samurajów kontra "nowocześni" Europejczycy.
Dwa przeciwne sobie światy które próbują się przechytrzyć i wyjść zwycięsko z tej walki. A pośrodku tego wszystkiego ona.... piękna Angelique ....

Potomkowie Dirka Strauna walczą o rozszerzenie wpływów Noble House na kolejne kraje Azji. Jeden incydent powoduje że pojawiają się nieograniczone możliwości, ale ten sam incydent może zrujnować wszystko co do tej pory udało się zbudować.
Niesamowity obraz XIX wiecznej Japonii, rywalizacji między shogunatem a shishi.
Honor i tradycja samurajów kontra "nowocześni"...

Po lekturze mam mieszane uczucia. Z jednej strony należy podziwiać erudycję autora i jego wyobraźnię. Mnogość postaci, wydarzeń i wiele kapitalnych dialogów niestety przeplatane są niepotrzebnymi i sztucznie wydłużającymi książkę wątkami. Mam wrażenie, że książka została napisana nieco na siłę i mocno odstaje od bezapelacyjnie genialnego "Króla szczurów" czy " Shoguna". Co ciekawe, dla mnie najciekawsze były polityczne losy japońskich władców, a nie naciągana opowieść o Angueliqe i Struanach. Brakuje prawdziwie wyrazistej postaci, z którą można by się choć trochę utożsamiać. Dla mnie trochę taką rolę spełnił Yoshi, według mnie najciekawsza postać książki, mimo, że nie był głównym bohaterem opowieści.

Po lekturze mam mieszane uczucia. Z jednej strony należy podziwiać erudycję autora i jego wyobraźnię. Mnogość postaci, wydarzeń i wiele kapitalnych dialogów niestety przeplatane są niepotrzebnymi i sztucznie wydłużającymi książkę wątkami. Mam wrażenie, że książka została napisana nieco na siłę i mocno odstaje od bezapelacyjnie genialnego "Króla szczurów" czy " Shoguna". Co...

Najgorsza, najnudniejsza, najbardziej melodramatyczna powieść cyklu. A całość jak zwykle zamknięta pięknym kataklizmem, dzięki czemu w dogodny sposób pozbywamy się postaci, które nam mogą bruździć w podsumowaniu opowieści.

Najgorsza, najnudniejsza, najbardziej melodramatyczna powieść cyklu. A całość jak zwykle zamknięta pięknym kataklizmem, dzięki czemu w dogodny sposób pozbywamy się postaci, które nam mogą bruździć w podsumowaniu opowieści.

To nie jest zła książka.
Rozkręca się pod koniec.
Ale...
Strasznie się z nią zmagałem. Odkładałem na dłuższy czas, czytałem fragmentami, aż w końcu część przekartkowałem, czego niemal nigdy nie robię.
Dlaczego?
Absolutnie nie odpowiadał mi wątek "obyczajowy". Już jego początek mnie zniesmaczył, a potem nie było lepiej. I tę część przekartkowałem.
Inny zarzut? Ta książka się praktycznie nie kończy, a urywa. Zdecydowanie brakuje mi tu części drugiej.

I nie. Nie jest to książka zła. Po prostu nie trafiła w moje gusta!

To nie jest zła książka.
Rozkręca się pod koniec.
Ale...
Strasznie się z nią zmagałem. Odkładałem na dłuższy czas, czytałem fragmentami, aż w końcu część przekartkowałem, czego niemal nigdy nie robię.
Dlaczego?
Absolutnie nie odpowiadał mi wątek "obyczajowy". Już jego początek mnie zniesmaczył, a potem nie było lepiej. I tę część przekartkowałem.
Inny zarzut? Ta książka...

Nie tak dobra jak "Tai-pan" - a to dlatego, że "Gai-jin" ma w dużej mierze mniej akcji. Jest to powieść bardziej erotyczna (choć trzeba przyznać, że wątek Angelique bardzo interesujący),bardziej przegadana. Na plus na pewno jest to, że dużo mocniej rysuje się tu perspektywa "tubylców". Podczas gdy "Tai-pan" był teatrem jednego aktora - Dirka - tutaj poznajemy całą plejadę bohaterów japońskich i ich motywacje. Główny Struan (Malcom) jest nijaki, ale to nawet dobrze się składa. Potomkowie wielkich ludzi rzadko sami są wielcy. ;) Powieść jak zwykle wciągająca. Z przyjemnością przeczytam dalsze części sagi, choć boję się, że mój sentyment do Dirka już nie zostanie ukojony.

Nie tak dobra jak "Tai-pan" - a to dlatego, że "Gai-jin" ma w dużej mierze mniej akcji. Jest to powieść bardziej erotyczna (choć trzeba przyznać, że wątek Angelique bardzo interesujący),bardziej przegadana. Na plus na pewno jest to, że dużo mocniej rysuje się tu perspektywa "tubylców". Podczas gdy "Tai-pan" był teatrem jednego aktora - Dirka - tutaj poznajemy całą plejadę...

Rewelacja, mistrzostwo, majstersztyk, alleluja! Takich powieści mi trzeba - dopracowanych w najmniejszym szczególne, epickich, porywających, z całym kalejdoskopem niesamowitych postaci. Mistrzu Clavell, czapki z głów.

Rewelacja, mistrzostwo, majstersztyk, alleluja! Takich powieści mi trzeba - dopracowanych w najmniejszym szczególne, epickich, porywających, z całym kalejdoskopem niesamowitych postaci. Mistrzu Clavell, czapki z głów.

To zakończenie: "to policzek dla całej ekipy"

To zakończenie: "to policzek dla całej ekipy"