Wielki diament. Tom I

Okładka książki niczym się nie różni od poprzednich tomów serii. Jest to mniejszy format – kieszonkowy. Białe tło i kolorowe dodatki, i wycinki z gazet w postaci literek. Strony są kremowe, czcionka zbita i nieco mniejsza, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Pierwsze spotkanie z autorką w roku 2026. Podejrzane, bo ostatnia przeczytana książka w 2025 roku to była również Chmielewskiej. Dzielnie walczę ze stosem i zmniejszam go jak tylko potrafię. Cieszę się, bo seria bardzo długo leży i czeka na swoją kolej. A im dalej w las, tym bardziej nie mogłam się przekonać, by zacząć poznawać te historie. Powtórzę się, ale muszę, bo z książkami pisarkami mam tak, że albo mi się podobają, albo kompletnie są dla mnie nudne i bez polotu. Albo niesamowicie irytujące.

Tym razem historia była ciekawa, ale jakoś tak nie wciągnęłam się zbytnio. Mamy dawne czasy, bo dziewiętnasty wiek, klejnot, o którym każdy marzy i śni. Akcja ma miejsce na przestrzeni wielu lat, kiedy to tytułowy diament po prostu lawiruje między rękami. Jest bardzo cenny, każdy chce go mieć... Tempo jest umiarkowane, ani nie szybkie, ale i nie za wolne.

Brakowało mi w tej pozycji tego zainteresowania historią. Po prostu przeczytałam, nie zrobiła na mnie wrażenia i pewnie szybko o niej zapomnę. Mimo czasami śmiesznych przygód bohaterów, jakoś mnie do siebie nie przekonuje.

Oceniam ją jako przeciętną, bo zła nie była, fabuła była przemyślana, zbrodnia była, ale nie było to na tyle ciekawe, bym nie mogła oderwać się od lektury. Uważam, że pisarka ma lepsze powieści na swoim koncie.

Okładka książki niczym się nie różni od poprzednich tomów serii. Jest to mniejszy format – kieszonkowy. Białe tło i kolorowe dodatki, i wycinki z gazet w postaci literek. Strony są kremowe, czcionka zbita i nieco mniejsza, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Pierwsze spotkanie z autorką w roku 2026. Podejrzane, bo ostatnia przeczytana książka w 2025 roku...

Klasyk od Chmielewskiej. Wiecznie żywa historia - z nutką telenoweli historycznej, ale przede wszystkim dobry i śmieszny kryminał.

Klasyk od Chmielewskiej. Wiecznie żywa historia - z nutką telenoweli historycznej, ale przede wszystkim dobry i śmieszny kryminał.

Ciekawa, ale chyba jednak nie dla mnie... Nie moje czasy.

Ciekawa, ale chyba jednak nie dla mnie... Nie moje czasy.

Może nie jest to diament na miarę talentu Pani Joanny, ale da się czytać! Ze śmiechem na ustach 😊
Zawsze mnie zadziwiała niesamowita wszechstronność pisarki, szeroka tematyka powieści. Bursztyny i inna biżuteria, znaczki pocztowe (Pani Chmielewska była zapalonym filatelistykiem),
gangi, mafia, przemyt narkotyków, porwania, magia, zdrowa żywność, film, małżeńskie perypetie, świat biznesu i polityki, zakłady na Torach Wyścigów Konnych, architektura, kreślarstwo, ufo, biuro projektowe, Szwecja i jej specyfika, także innych skandynawskich nacji, hazard w ogólności, skarby i szaleńcy związani z poszukiwaniem bogactw, podróże, także podróże w czasie, romanse, była nawet epistolografia miłosna auta, starej Skody.
Tak naprawdę jedyną constans książek J. Ch. są... morderstwa 😁 oraz niezwykły talent pisarski, słowotwórczy, komediowy.

Kolejna cegiełka w dwóch tomach do zakochania się!

Trudno też nie zachwycać się okładkami - zaprojektował je Andrzej Pągowski!!

Może nie jest to diament na miarę talentu Pani Joanny, ale da się czytać! Ze śmiechem na ustach 😊
Zawsze mnie zadziwiała niesamowita wszechstronność pisarki, szeroka tematyka powieści. Bursztyny i inna biżuteria, znaczki pocztowe (Pani Chmielewska była zapalonym filatelistykiem),
gangi, mafia, przemyt narkotyków, porwania, magia, zdrowa żywność, film, małżeńskie perypetie,...

Dobra za pierwszym razem 20 lat temu, dobra i dziś. Przy tylu wtopach powtórek JCh bardzo przyjemne "zaskoczenie"

Dobra za pierwszym razem 20 lat temu, dobra i dziś. Przy tylu wtopach powtórek JCh bardzo przyjemne "zaskoczenie"

Książka podróżniczo - awanturnicza, nietypowa jak na Chmielewską, ale udało się przykuć uwagę i ciekawość jakie koleje losu przechodził tytułowy diament.

Książka podróżniczo - awanturnicza, nietypowa jak na Chmielewską, ale udało się przykuć uwagę i ciekawość jakie koleje losu przechodził tytułowy diament.

Myślę, że tę książkę należy czytać szybko – jednym tchem, albo wcale. Ja czytałam ją (tzn słuchałam) z przerwami i chyba to spowodowało, że nie wciągnęła mnie. W rezultacie nie doczytałam jej do końca, bo straciłam zainteresowanie.

Ale doceniam pomysłowość autorki i lekkość jej pióra. Porównując Wielki Diament z innymi książkami Joanny Chmielewskiej – to na plus oceniam brak „babskich” dialogów, a na minus brak zabawnych śmiesznych sytuacji tak typowych dla jej twórczości. Tak ogólnie to bardzo lubię jej książki, ale temat tej mnie nie wciągnął. Nie uważam, że to wina książki – raczej mojego sposobu czytania. Zawsze czytam jednocześnie parę - kilka książek – jedne słucham razem z mężem, inne bez niego, jedne słucham, inne czytam w wersji papierowej. No i teraz, właśnie gdy słuchałam Wielki Diament na Storytel, to te inne książki słuchane/czytane równolegle przebiły Wielki Diament o parę poziomów. Tak po prostu.

Lektorka Marta Żmuda Trzebiatowska świetnie czyta.

Myślę, że tę książkę należy czytać szybko – jednym tchem, albo wcale. Ja czytałam ją (tzn słuchałam) z przerwami i chyba to spowodowało, że nie wciągnęła mnie. W rezultacie nie doczytałam jej do końca, bo straciłam zainteresowanie.

Ale doceniam pomysłowość autorki i lekkość jej pióra. Porównując Wielki Diament z innymi książkami Joanny Chmielewskiej – to na plus oceniam...

Zabawa przednia - stylem, postaciami, konwencją kryminalną. I do tego zabawa bezustanna bez chwili odpoczynku, akcja rwie naprzód coraz bardziej zagmatwana i dowcipna.Tym, którzy zapamiętają wszystkie powiązania gratuluję, ale dla dobrej zabawy nie ma to znaczenia.

Zabawa przednia - stylem, postaciami, konwencją kryminalną. I do tego zabawa bezustanna bez chwili odpoczynku, akcja rwie naprzód coraz bardziej zagmatwana i dowcipna.Tym, którzy zapamiętają wszystkie powiązania gratuluję, ale dla dobrej zabawy nie ma to znaczenia.

Bogactwo i przekleństwo, podróżuje diament, wędrujemy i my przez Indie , Francję i dalej. Autorka gwarantuje dystans i przymrużenie oka.

Bogactwo i przekleństwo, podróżuje diament, wędrujemy i my przez Indie , Francję i dalej. Autorka gwarantuje dystans i przymrużenie oka.

Z "Szajką..." (pierwszym spotkaniu z autorką) się nie polubiłam mocno, "Diament" dostałam z polecenia.

Początek do mnie przemówił: mimo dowciapnych sarkastycznych wkrętów, historię o indyjskim klejnocie ukradzionym bóstwu, który objawia niemal magiczne właściwości, gdy jego posiadaczki wchodzą w najszczęśliwsze, pełne miłości związki, a ci, którzy chcieliby go pokalać - giną; diamencie stanowiącym niewyobrażalną wręcz wartość, a stawiającym ultimatum: "pieniądze albo miłość - miłość albo śmierć" - czyta się tę powieść niemal jak austenowską impresję z nutą fantastyczno-przygodowego zacięcia.
Międzynarodowa, wielopokoleniowa diamentowa odyseja, w której każdy opisany romans (a wiele ich, naliczyłam blisko trzydziestu) jest inny a równie barwnie opisany, choćby ujęty jakimś żartobliwym językowym zawijasem; knowania mieszają się z honorem, diament przewala się to tu, to tam, w nienaruszonym stanie, a drzewa genealogiczne łączą się i rozrastają, spotykają i znów rozchodzą w radosnym poplątaniu, przez który pod koniec przebiłam się bezczelnie maczetą, na skróty i bez faktycznego zrozumienia rodzinnych konotacji, bo telenowelowatego wyjaśniania, kto jest ojcem Pablito, kto z kim i ile potomstwa z tego było, rzucanie imionami bez związku z czymkolwiek - zwyczajnie nie przyswajam. To i tak niczemu nie służy.

Przez trzecioosobowy tom pierwszy przeszłam więc dość bezboleśnie, a dobicie w rodzinnej epopei do bliźniaczek z prologu ładnie domyka klamrę. Jest też ona dobrym otwarciem do tomu drugiego, który zaczyna się już pierwszoosobowo.

I nawet się cieszę, że mimo współczesnego wstępu historia podwójnie jajowatego kamienia została opowiedziana ab ovo. Jak pomyślę, że miałyby to być puste dywagacje i teorie snute na podstawie listów i policyjnych notatek, które produkowane były na temat diamentowej afery przez dziesiątki lat, to pewnie odłożyłabym książkę jeszcze wcześniej, niż "Szajkę". Historia ta, taka, jaka jest, ma polot i humor i dreszczyk niedopowiedzianej klątwy.

Z "Szajką..." (pierwszym spotkaniu z autorką) się nie polubiłam mocno, "Diament" dostałam z polecenia.

Początek do mnie przemówił: mimo dowciapnych sarkastycznych wkrętów, historię o indyjskim klejnocie ukradzionym bóstwu, który objawia niemal magiczne właściwości, gdy jego posiadaczki wchodzą w najszczęśliwsze, pełne miłości związki, a ci, którzy chcieliby go pokalać -...