Męty końca śmiechu. Opowieść o Bauchelanie i Korbalu Broachu

Trzecia część cyklu o dwóch nekromantach ma chyba najlepszą fabułę (choć fabularnie przypomina to trochę sitcom) i klimat (czarna komedia + trochę horroru w marynistycznych klimatach). W tym tomiku autor rzucił jeszcze więcej tego specyficznego humoru. I szkoda tylko, że Bauchelain i Broach wciąż pozostają praktycznie drugoplanowymi bohaterami i wciąż niewiele się o nich dowiadujemy.

Trzecia część cyklu o dwóch nekromantach ma chyba najlepszą fabułę (choć fabularnie przypomina to trochę sitcom) i klimat (czarna komedia + trochę horroru w marynistycznych klimatach). W tym tomiku autor rzucił jeszcze więcej tego specyficznego humoru. I szkoda tylko, że Bauchelain i Broach wciąż pozostają praktycznie drugoplanowymi bohaterami i wciąż niewiele się o nich...

Najgorsza książka jaką czytałam wrogowi bym nie poleciła

Najgorsza książka jaką czytałam wrogowi bym nie poleciła

Morska opowieść absolutna gawędzącego marynarza po spożyciu. I można to czytać wyłącznie przyjmując założenie że to będzie coś takiego. Jeśli szukasz czegoś innego, to nie tutaj. Tu wszystko jest naj naj naj i przerysowane przejaskrawione po stokroć. Jak to w opowieści wesołego marynarza chcącego przestraszyć i zaskoczyć słuchaczy. Ilość co raz to nowych wyskakujących z nienacka przeszkód i zagrożeń jest na poziomie trudności zrzucanych przez Morgensterna na uciekających zakochanych w Narzeczonej księcia, czyli raz za razem.
I kim jest Ichorlik? I gdzie podziało się ucho? I Korbal Broach badass!

Morska opowieść absolutna gawędzącego marynarza po spożyciu. I można to czytać wyłącznie przyjmując założenie że to będzie coś takiego. Jeśli szukasz czegoś innego, to nie tutaj. Tu wszystko jest naj naj naj i przerysowane przejaskrawione po stokroć. Jak to w opowieści wesołego marynarza chcącego przestraszyć i zaskoczyć słuchaczy. Ilość co raz to nowych wyskakujących z...

Nie moje klimaty, właściwej Malazańskiej serii nie dorasta do pięt.

Nie moje klimaty, właściwej Malazańskiej serii nie dorasta do pięt.

Najfajniejsze opowiadanie z pierwszej trylogii przygód nekromantów. Po pierwszym: będącym nieudanym hołdem dla klimatów Fafryda i Szarego Kocura Fritza Leibera, drugim: będącym jedynie niezłą satyrą ze zdrowego trybu życia podaną w formie makabreski, tutaj mamy jadącą po bandzie orgię pornograficznego gore! Z drobnymi nutkami Pratchetta. O dziwo bawiłem się przy tym świetnie. Szkoda tylko że urwane w połowie, w stylu "ciąg dalszy nastąpi...", a w Polsce puki co nie nastąpił. Warsztatowo wciąż jest bez szału ale za to bardzo przyjemnie czyta się coś tak bezwstydnie obleśnego, głupiego, a jednocześnie, no zabawnego.

Najfajniejsze opowiadanie z pierwszej trylogii przygód nekromantów. Po pierwszym: będącym nieudanym hołdem dla klimatów Fafryda i Szarego Kocura Fritza Leibera, drugim: będącym jedynie niezłą satyrą ze zdrowego trybu życia podaną w formie makabreski, tutaj mamy jadącą po bandzie orgię pornograficznego gore! Z drobnymi nutkami Pratchetta. O dziwo bawiłem się przy tym...

Cała Malazańska towarzyszyła mi w życiu przez wiele lat. Bardzo długo i z wielką fascynacją. Do dziś przygodę tę wspominam świetnie. Tymbardziej i z jeszcze większą frustracją najniższa nota tej przedziwnej małej opowiastce. Krwawa, bezmyślna, język już tak wyszukany że niezrozumiały. Nudzi, obrzydza i odpycha. Jeszcze tymbardziej najniższa nota bo: a gdyby ktoś zanim weźmie sagę złapał za tę książeczkę to nigdy nie weźmie do ręki głównych tomów - słuszne i logiczne. Ne wiem co Erikson miał na myśli tym szkaradztwem... Dwie poprzednie małe książeczki też nie były najlepsze ale ta to już absolutna przesada!

Cała Malazańska towarzyszyła mi w życiu przez wiele lat. Bardzo długo i z wielką fascynacją. Do dziś przygodę tę wspominam świetnie. Tymbardziej i z jeszcze większą frustracją najniższa nota tej przedziwnej małej opowiastce. Krwawa, bezmyślna, język już tak wyszukany że niezrozumiały. Nudzi, obrzydza i odpycha. Jeszcze tymbardziej najniższa nota bo: a gdyby ktoś zanim...

Czarny humor i makabra czyli kolejna część przygód Bauchelaina i Korbala Broacha.

Chcesz poznać Podmucha - żołnierza, który w krótkim odstępie czasu traci bezpowrotnie wiele cennych i przydatnych rzeczy?
Kim są Briv, Briv i Briv?
Co się stanie gdy wypijesz łyczek krwawego wina?
Jaki ostatecznie los spotkał dziecko Korbala Broacha?
I wreszcie - smutna historia rozłąki panicza Hooma i jego śledziony.

To po prostu trzeba przeczytać! ;)

Czarny humor i makabra czyli kolejna część przygód Bauchelaina i Korbala Broacha.

Chcesz poznać Podmucha - żołnierza, który w krótkim odstępie czasu traci bezpowrotnie wiele cennych i przydatnych rzeczy?
Kim są Briv, Briv i Briv?
Co się stanie gdy wypijesz łyczek krwawego wina?
Jaki ostatecznie los spotkał dziecko Korbala Broacha?
I wreszcie - smutna historia rozłąki...

męczyłam, męczyłam i udało mi się skończyć. Nie moja bajka!!! Nie wiem nawet co napisać o tej książce, niby dzieje się wszystko a nie dzieje się nic, płyną na statku umierają, chodzą żywe trupy bez głów,,, ech,,, Książka nie należy do "opasłych tomiszczy" a poświęciłam jej prawie rok,,, za nic nie mogłam się zmusić do czytania.... Na szczęście dałam radę. Pozdrawiam. :)

męczyłam, męczyłam i udało mi się skończyć. Nie moja bajka!!! Nie wiem nawet co napisać o tej książce, niby dzieje się wszystko a nie dzieje się nic, płyną na statku umierają, chodzą żywe trupy bez głów,,, ech,,, Książka nie należy do "opasłych tomiszczy" a poświęciłam jej prawie rok,,, za nic nie mogłam się zmusić do czytania.... Na szczęście dałam radę. Pozdrawiam....

Przy tak krótkiej książeczce nie ma co dużo się rozpisywać. Ot takie nieszkodliwe czytadełko. Jeśli chcecie przeczytać coś krótkiego i nie wymagającego myślenia książka jak najbardziej się do tego nadaje :)

Przy tak krótkiej książeczce nie ma co dużo się rozpisywać. Ot takie nieszkodliwe czytadełko. Jeśli chcecie przeczytać coś krótkiego i nie wymagającego myślenia książka jak najbardziej się do tego nadaje :)

najdziwniejsza ksiazka, jaka w zyciu czytalam....

najdziwniejsza ksiazka, jaka w zyciu czytalam....