Herman Koch, niderlandzki Houellebecq (albo, po prostu, Herman Koch),pozwala nam spoglądać na nas jego oczyma. To on ukazuje wszelkie zboczenia tam, gdzie rządzi „normalność”. Nie grzmi, raczej prowokuje. Pod pozornym cynizmem jego powieści kryje się głęboka troska o nas samych. W swojej drugiej – po Kolacji – powieści opublikowanej w Polsce pierwsze skrzypce gra Marc Schlosser. Pod wpływem znajomości z pewnym bardzo znanym aktorem (oraz pod wpływem zaproszenia Marca wraz z rodziną do jego letniej rezydencji) dochodzi do wydarzeń tragicznych. Oraz do bolesnej sekcji zwłok. Naszego świata.
Główny bohater Domu letniego z basenem – lekarz pierwszego kontaktu, „lekarz wyższych sfer” – Marc Schlosser wykonuje swoją pracę rzetelnie. Poświęca każdemu ze swoich pacjentów po dwadzieścia minut, wszystkim przedstawia dokładnie taką diagnozę, jaką chcą usłyszeć. Zjawiający się u niego nowobogaccy nie oczekują prawdziwej pomocy lekarskiej, ale cudotwórcy, który na wszystko znajdzie receptę, a na pewno – tabletki. Schlosser stoi najbliżej ciała ludzkiego, wydawałoby się zatem, że musi godzić profesjonalizm z empatią. Nic podobnego. Tak naprawdę to pozbawiony wrażliwości cynik. Bo ciało jest brzydkie; wydala; poci się; drży na zimnie; marszczy się pod wpływem wody; blednie i czerwienieje. „Ludzkie ciała i w ubraniu są wystarczająco odpychające. Nie chcę ich oglądać, zwłaszcza tych części ciała, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Fałdów skóry, pomiędzy którymi zawsze jest zbyt ciepło, a bakterie mają pełne pole do popisu; grzybic i miejsc zapalnych między palcami u nóg i pod paznokciami; palców, które coś rozdrapują, palców, które trą aż do krwi…”. Podobnie podwójnie wygląda kwestia jego stosunku do własnej rodziny, do żony – jej obecność nie przeszkadza w planowaniu zdrad i wymyślaniu scenariuszy zdrady. Najprawdopodobniej Koch chciał pokazać zblazowanie i znudzenie świata nim samym. „Świat jest mną znużony, podobnie jak ja nim”, zacytuje Houellebecq na pierwszych kartach Mapy i terytorium. Istotnie, współczesny świat zaproponował aż tyle, że nie wiadomo do końca co wybrać, co jest dobre i właściwe dla człowieka. Zakwestionowaliśmy wszystko, nawet samych siebie – i teraz już tylko straszna nuda.
„Znudzeni i zblazowani” podważają także wszelkie towarzyskie konwenanse. Sztuka jest nieciekawa, ale przecież trzeba obejrzeć ją do końca. Wcale nie po to, by wyrobić sobie zdanie, tylko żeby inni nie gadali. Z filmu nic nie rozumiemy, ale można dyskretnie przysnąć, przecież nikt nie zauważy, a zawsze można posnobować znajomością „dzieła”. Przykłady można mnożyć i mnożyć, dochodząc do spraw kluczowych, dotyczących poprawności politycznej czy modelu życia. Koch wskazuje na kolejne dwa wrzody współczesności – formę i banał. Forma, w rozumieniu Gombrowicza, oznacza udawanie, przed sobą i przed pozostałymi. Gra, którą każdy człowiek toczy przede wszystkim z samym sobą, skacze z jednej wysepki na drugą, nie mogąc przy tym odnaleźć siebie. W końcu staje się trywialny i płytki – a otaczająca rzeczywistość wyłącznie mu w tym pomaga, podsuwając kolejne możliwości. Chcesz być sławny, proszę bardzo, musisz tylko zrobić to i to. Chcesz gotować, proszę bardzo. Wszędzie gotowe produkty, przygotowane z chirurgiczną precyzją recepty na egzystencję. Masz depresję? Weź tabletki. Mało jesz? Idź i kup. Masz tysiące ubrań w szafie? Nie szkodzi, kup większą i leć po następne. Nadmiar wyprodukował formę (lub odwrotnie, szukanie źródła nie ma sensu) i kolejny składnik, banał. Człowiek zniknął z pola widzenia, przygnieciony możliwościami. Paradoks wyboru: zakup soku w sklepie. Skazani jesteśmy na poznawanie wszystkiego po łebkach, czytanie coraz to nowych książek (bo o starych po tygodniu nikt nie pamięta, a lektury dziadków czy pradziadków to epoka kamienia łupanego),oglądanie coraz większej ilości filmów. Nie ma czasu na refleksję, w pewnym momencie nie ma już czasu nawet na życie. Od razu zaznaczam – nie traktuję powieści Kocha jako źródła prawd objawionych. Prawdę powiedziawszy, trudno jest powiedzieć w tej materii coś nowego. Jednakże lekkość fabuły i fakt, że „dobrze się to czyta”, pozwala Kochowi na przeniesienie poważnych traktatów socjologicznych w formę wygodniejszą, z fabułą i dialogami.
Współczesny świat przyrównuje Koch do dzisiejszego awangardowego teatru – aby zaskakiwać, musi szokować coraz mocniej, oddziaływać na widza skrajnymi środkami. Kicz i przesada przenikają do kolejnych aspektów egzystencji, zatruwając sprawy fundamentalne, jak śmierć. „Podobnie jest z pogrzebami. Te też muszą być przede wszystkim przyjemne. Trzeba na nich móc śmiać się, pić i przeklinać. W innym wypadku to małomiasteczkowe. (…) Wydaje mi się, że radosne pogrzeby weszły w modę jakieś piętnaście lat temu. Różowe trumny, trumny z naturalnego drewna, z wymalowanymi na nich smokami i zębami rekina, trumny z Ikei, trumny plastikowe albo owinięte w worki na śmieci”. Dziwny pęd, maniera do bycia dostrzeżonym, zapamiętanym, ale w oderwany od rzeczywistości sposób. Możliwe, że taka śmierć ma coś rekompensować – może samo upokorzenie zgonu? Ciało wszak zaczyna gnić, śmierdzieć, trzeba więc je przyozdobić, w jakikolwiek sposób śmierć przegonić. Możliwe, że takie traktowanie zwłok ma oswoić zgon i przykryć pewien niepokój: czy ładne opakowanie kryje w sobie smacznego cukierka, czy może w cukierku żyje obrzydliwy robak?
Fabuła Kocha przypomina pełny (pełny – bez znanego z filmu zakończenia) reality show z Trumanem Burbankiem – życie jest od początku do końca wyreżyserowane, ustawione, nieprawdziwe. Znany nam świat niderlandzki autor odbija w krzywym zwierciadle; w wyniku tej operacji, wszyscy bohaterowie powieści coś udają, w coś grają. Przypomnę pierwszy z brzegu przykład – główny bohater odgrywa przed sobą i przed światem podwójną rolę, przykładnego ojca i męża oraz dandysa, podrywającego coraz to nowe kobiety. A jego córka? Z zewnątrz poukładana, grzeczna, nieśmiało chwytająca za rękę swojego pierwszego chłopaka (może pierwszego, oprócz ojca). Pod grzeczną fasadą ukrywa się jednak kobieta, która zaczyna mieć swoje potrzeby i u której ciekawość przerasta rozsądek. Ich nieprawdziwość podważa jednocześnie realność świata powieściowego oraz – naszego. Może właśnie w taki sposób odpowiada Koch na jedno z podstawowych pytań dotyczących faktycznego istnienia wszystkiego dookoła. Może to wszystko, tak naprawdę, już umarło, a człowiek pluska się na powierzchni basenu przy letnim domu, nie dostrzegając, że pod nogami nie ma już dna.
Szukamy ofert...
![Wakacyjna przygoda [KONKURS]](https://s.lubimyczytac.pl/upload/texts/10600/10633/4_15320075305_mini.jpg)
Opinie i dyskusje o książce Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie
Niby lekka i przyjemna historia, a zostaje w głowie na dłużej. Moim zdaniem warto przeczytać.
Niby lekka i przyjemna historia, a zostaje w głowie na dłużej. Moim zdaniem warto przeczytać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOczywiście, że ta książka nawet nie stała obok (przywoływanego we wcześniejszej opinii) „Stulatka...”, czy (znajdującej się na mojej prywatnej „top liście” książek „z przesłaniem”) „ Niezwykłej podróży Harolda Fry”. No ale mimo wszystko przyjemnie się to czytało. Tylko te imiona. Szczerze mówiąc nie rozumiem, dlaczego są one właśnie tak skonstruowane. Miało być śmiesznie? Nie było. Było za to męcząco.
Oczywiście, że ta książka nawet nie stała obok (przywoływanego we wcześniejszej opinii) „Stulatka...”, czy (znajdującej się na mojej prywatnej „top liście” książek „z przesłaniem”) „ Niezwykłej podróży Harolda Fry”. No ale mimo wszystko przyjemnie się to czytało. Tylko te imiona. Szczerze mówiąc nie rozumiem, dlaczego są one właśnie tak skonstruowane. Miało być śmiesznie?...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAni to śmieszne, ani przyjemne. Dziwna to lektura. Nieporozumienie.
Ani to śmieszne, ani przyjemne. Dziwna to lektura. Nieporozumienie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNieśmieszne, infantylne, momentami obraźliwe i przede wszystkim bez celu.
Dotarłam do Ikei i GB (ok. 60 strony).
Nieśmieszne, infantylne, momentami obraźliwe i przede wszystkim bez celu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDotarłam do Ikei i GB (ok. 60 strony).
„Niezwykła podróż fakira...” to książka dość specyficzna. Już na samym początku daje do zrozumienia, że jest komedią. Informuje czytelnika o niezwykłości głównego bohatera oraz serwuje cały wachlarz środków, które mają odbiorcę rozbawić. „Niezwykła podróż fakira...” to komedia pomyłek choć mam ochotę powiedzieć, że pomyłką było samo sięgnięcie po nią.
Chyba najlepszym wyjaśnieniem tego będzie porównanie do wizyty w kinie. Widz kupuje bilet, zasiada wygodnie w fotelu i czeka, aż wybrana komedia przyprawi go o ból brzucha spowodowany śmiechem. I czeka. Czeka. A potem jeszcze czeka. I dziwnym trafem nie tylko on czeka, ale na sali panuje grobowa cisza. Tak charakterystyczna, gdy poczucie humoru twórców ma się nijak do tego odbiorcy. I w przypadku tej książki jest dokładnie to samo.
Nie było ani jednego momentu, w którym kąciki warg drgnęłyby mi chociaż o milimetr. Czułam się podobnie jak w momencie, gdy znajomy opowiada kawał, który jest słaby i zapada niezręczna cisza. Ze znudzenia sprawdzałam ile stron pozostało mi jeszcze do końca. Książka jest malutka, i cieniutka, ale straszliwie się dłuży.
Oczywiście jest szansa, że do kogoś z was taki rodzaj humoru trafi, jednak ja mogę podsumować tę książkę długim ziewnięciem.
„Niezwykła podróż fakira...” to książka dość specyficzna. Już na samym początku daje do zrozumienia, że jest komedią. Informuje czytelnika o niezwykłości głównego bohatera oraz serwuje cały wachlarz środków, które mają odbiorcę rozbawić. „Niezwykła podróż fakira...” to komedia pomyłek choć mam ochotę powiedzieć, że pomyłką było samo sięgnięcie po nią.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChyba najlepszym...
Typowa książka na jeden wieczór. Z przyjemnością śledziłem perypetie fakira, ale, umówmy się, to literatura z kategorii "wakacyjnej". Mimo to, znalazło się miejsce na prostolinijne, lecz dające do myślenia przesłanie.
Typowa książka na jeden wieczór. Z przyjemnością śledziłem perypetie fakira, ale, umówmy się, to literatura z kategorii "wakacyjnej". Mimo to, znalazło się miejsce na prostolinijne, lecz dające do myślenia przesłanie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNo, jasne, że najpierw zainteresował mnie wesoły tytuł. I zamierzone bądź nie skojarzenie ze "Stulatkiem, który wyskoczył w okna i zniknął" Jonasa Jonassona. Opowieść o fakirze-oszuście, który za pieniądze całej wioski podróżuje do Ikei we Francji, by nabyć najnowszy model łoża z gwoździami, to zgrabnie napisana komedia pomyłek, z której absurdalne teksty da się czerpać garściami. Główny bohater, Pooshyanoghart Occordhay (oczywiście, że czyta się "okurde!) Bhaytel z całą dobrodusznością przyjmuje nieprawdopodobne sytuacje, które mu się przydarzają : począwszy od tytułowego uwięzienia w szafie podróżującej do Wielkiej Brytanii w ciężarówce pełnej...Senegalczyków, po spotkanie z Mickiem Jaggerem, francuską gwiazdą kina i libijskimi przemytnikami.
Cóż, akcja toczy się wartko wbrew wszelkim zasadom logiki, a przed oczyma czytelnika przewija się korowód przekoloryzowanych postaci (że zaś rzecz dzieje się w co najmniej kilku krajach, dodawać już chyba nie muszę). Nie jest to może wybitna literatura, ale historia okazuje się wciągająca, a przede wszystkim dowcipna. Książka w sam raz na jedno popołudnie. Bardzo wesołe popołudnie.
No, jasne, że najpierw zainteresował mnie wesoły tytuł. I zamierzone bądź nie skojarzenie ze "Stulatkiem, który wyskoczył w okna i zniknął" Jonasa Jonassona. Opowieść o fakirze-oszuście, który za pieniądze całej wioski podróżuje do Ikei we Francji, by nabyć najnowszy model łoża z gwoździami, to zgrabnie napisana komedia pomyłek, z której absurdalne teksty da się czerpać...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMomentami śmieszna, miejscami prowadząca do refleksji, ogólnie lekka... Jakby się ktoś zawziął, to na 2 kawy czytania, no może trzy... Poziom abstrakcji jak w sitcomie, ale przyjemnie się go przyswajało. Książka, którą warto przeczytać, ale raczej szybko się o takich zapomina.
Momentami śmieszna, miejscami prowadząca do refleksji, ogólnie lekka... Jakby się ktoś zawziął, to na 2 kawy czytania, no może trzy... Poziom abstrakcji jak w sitcomie, ale przyjemnie się go przyswajało. Książka, którą warto przeczytać, ale raczej szybko się o takich zapomina.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGdyby książka nie została wygrana w konkursie muszę przyznać, że nie sięgnęła bym po nią. Niestety nie moje gusta.
Była to miła podróż wraz z Indusem po Europie pełna zaskakujących spotkań i zarządzeń losu. Bardzo nierealnych...
Trochę humoru, nadziei ale i smutnych historii. Naprawdę miłe czytadło na podróż autobusem.
Gdyby książka nie została wygrana w konkursie muszę przyznać, że nie sięgnęła bym po nią. Niestety nie moje gusta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toByła to miła podróż wraz z Indusem po Europie pełna zaskakujących spotkań i zarządzeń losu. Bardzo nierealnych...
Trochę humoru, nadziei ale i smutnych historii. Naprawdę miłe czytadło na podróż autobusem.
Szalona, bogata w niespodziewane zwroty akcji niezwykła podróż indyjskiego fakira po Europie. Lekka, dowcipna i lekka lektura na nudny zimowy wieczór. Fajnie było śledzić jego losy i trochę pomarzyć o kolejnych egzotycznych wakacjach gdzię daleko, daleko od domu. Choć opisane wydarzenia są nieprawdopodobne, to postacie są wiarygodne i dlatego nie pójdę na film. Ponieważ już sobie je wyobraziłam, a kino pewnie by ten obraz zburzyło i wyszłabym z filmu niezadowolona.
Szalona, bogata w niespodziewane zwroty akcji niezwykła podróż indyjskiego fakira po Europie. Lekka, dowcipna i lekka lektura na nudny zimowy wieczór. Fajnie było śledzić jego losy i trochę pomarzyć o kolejnych egzotycznych wakacjach gdzię daleko, daleko od domu. Choć opisane wydarzenia są nieprawdopodobne, to postacie są wiarygodne i dlatego nie pójdę na film. Ponieważ już...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to