Dior i ja. Autobiografia

Dotyka ciekawej części procesu projektowania, ale napisana w sposób męczący. Z pewnością też mało tu biografii.

Dotyka ciekawej części procesu projektowania, ale napisana w sposób męczący. Z pewnością też mało tu biografii.

Historia powstawania, rozwoju i sukcesu jednego z najsłynniejszych domów mody. Opowieść o szczegółach oraz o wyjątkowym czynniku ludzkim, bez którego nie powstałoby imperium.

Opowieść o człowieku, który posiadał wizję sukcesu, marzył o nim i konsekwentnie do niego dążył. Jest to droga jaką Christian Dior przebył od pracy u Roberta Pigueta, Luciena Lelonga, po wizję własnego krawiectwa, które będzie precyzyjne, kunsztowne i wyrafinowane. Bo właśnie na tym miała opierać się francuska marka Dior. Książka opowiada w sposób subiektywny o poszukiwaniach zaangażowanych krawcowych, które będą zdolne uchwycić zamysł projektu i przenieść go do rzeczywistości. Ale jest to także opowieść o sukcesie i tym jak zmienia człowieka. Jak krawiec przeistoczył się w Christiana Diora, słynnego projektanta.

Propozycja przede wszystkim dla fanów historii mody i znanych biografii. Brakuje czynnika typowo ludzkiego i zarysu życia prywatnego, przez co opowieść dotyczy tylko firmy i kształtowania się marki Dior. Człowiek chciałby czasem w takich historiach pójść krok dalej i zapytać o prawdę o orientacji seksualnej. „Dior i ja” ukazuje, że jedną z tajemnic sukcesu była właśnie ta precyzja i nieustanne poszukiwanie ideału, mimo że efekt często bywał zadowalający. Zwykł mawiać, że: „jedna z najważniejszych tajemnic projektowania mówi, że dobrze skrojona sukienka to sukienka wymagająca jak najmniej krojenia”.

W 1946 roku powstał jego słynny dom mody przy Avenue Montaigne 30, który do tej pory posiada uznanie w świecie mody.

Opowieść, w której pasja łączy się z życiem, kiedy to projektant ogląda swoje dzieła na bankietach i podziwia je i sposób noszenia przez kobiety. Znajduje się tu także historia o życiu prywatnym, ale raczej we wspomnieniach o różnych domach, w których mieszkał, o marzeniach i o domu w Prowansji, który chciałby stworzyć.

Historia najsłynniejszego domu mody dotyczy także przede wszystkim modelek, które na wybiegu miały tylko jedno zadanie: wyglądać pięknie. To piękno, ustalone przez dążącego do perfekcji Christiana zostało kanonem, który próbuje być powielany do dziś. Jak sam stwierdził trudno jest pisać o sobie, przez brak sensacji i wybryków chwytliwych dla tabloidów. Jest to opowieść o człowieku, który swoje marzenie przekształcał w rzeczywistość, za pomocą swoich kreacji czyniąc kobiety piękniejszymi.

http://dlalejdis.pl/artykuly/dior_i_ja_autobiografia_recenzja

Historia powstawania, rozwoju i sukcesu jednego z najsłynniejszych domów mody. Opowieść o szczegółach oraz o wyjątkowym czynniku ludzkim, bez którego nie powstałoby imperium.

Opowieść o człowieku, który posiadał wizję sukcesu, marzył o nim i konsekwentnie do niego dążył. Jest to droga jaką Christian Dior przebył od pracy u Roberta Pigueta, Luciena Lelonga, po wizję...

To nie jest typowa biografia. Dior opowiada głównie o tym jak powstała marka Dior, przy czym najwięcej informacji znajdziemy na temat miłości jego życia - sukienkach. Podejrzewam, że z tego powodu wiele osób może się nudzić podczas lektury. Przyznaję, że i ja sama niektóre fragmenty pominęłam (na temat tworzenia kolekcji przed pokazem czy szczegóły dotyczące krawiectwa). Na plus zasługuje lekkość pióra. Naprawdę, tę książkę szybko się czyta. No a Dior ? Na pewno był miłym panem z nieco damską pasją. A może tylko tak się tu przedstawił. Polecam pasjonatom mody.

To nie jest typowa biografia. Dior opowiada głównie o tym jak powstała marka Dior, przy czym najwięcej informacji znajdziemy na temat miłości jego życia - sukienkach. Podejrzewam, że z tego powodu wiele osób może się nudzić podczas lektury. Przyznaję, że i ja sama niektóre fragmenty pominęłam (na temat tworzenia kolekcji przed pokazem czy szczegóły dotyczące krawiectwa). Na...

ciekawa, ale styl pisania mi osobiście do gustu nie przypadł.
przeczytałam do końca tylko dlatego, że jak coś zaczynam to to kończę.

ciekawa, ale styl pisania mi osobiście do gustu nie przypadł.
przeczytałam do końca tylko dlatego, że jak coś zaczynam to to kończę.

Od szkicu, poprzez model, aż do sukienki, która wyrywana jest przez zniecierpliwione klientki. Jak to wszystko wygląda, za zamkniętymi drzwiami szwalni, przymierzalni i biur. Jeden z największych domów mody staje przed nami otworem, za sprawą swojego stwórcy, Christiana Diora.

Lekko napisana autobiografia, w której można doszukiwać się zabawnego stylu. Dior z przymrużeniem oka opowiada nam o sobie samym i o swoim bracie, Christianie Diorze. Dzięki niemu możemy odkryć jak kiedyś wyglądały pokazy, jak się pracowało nad kolekcją.

Od szkicu, poprzez model, aż do sukienki, która wyrywana jest przez zniecierpliwione klientki. Jak to wszystko wygląda, za zamkniętymi drzwiami szwalni, przymierzalni i biur. Jeden z największych domów mody staje przed nami otworem, za sprawą swojego stwórcy, Christiana Diora.

Lekko napisana autobiografia, w której można doszukiwać się zabawnego stylu. Dior z przymrużeniem...

Książka przeleżała na mojej półce prawie osiem miesięcy zanim po nią sięgnęłam. Muszę zaznaczyć, że nie jestem fanką mody. Interesuje mnie jednak kultura Francji i wprost uwielbiam czytać (auto)biografie. Lektura naprawdę mnie urzekła. Rysuje się przed nami obraz wielkiego kreatora mody, który był jednocześnie spokojnym, lubiącym niczym niezakłócony spokój człowiekiem. Sam Dior mówi w książce o sobie jak o dwóch braciach bliźniakach o kompletnie różnych osobowościach. Pierwszy to Christian - zwykły, szary człowiek, który lubi spędzać czas w samotności w wiejskim domku, a drugi to potężny Christian Dior, który zrobił ogromną karierę w świecie mody, błyszczy w blasku fleszy i pojawia się w najczytniejszych czasopismach.
Książkę czytałam z żywym zainteresowaniem. Podobał mi się szczegółowy opis przygotowywania pokazów, proces twórczy w projektowaniu nowych modeli, a także sama osoba pana Diora, dla którego moda to przede wszystkim ogromna pasja, której poświęcił swoje życie. Mimo sukcesu, zawsze z szacunkiem traktował swoich współpracowników i modelki. Robił wszystko by wydobić z kobiety, to co najlepsze i w 100% mu się to udało.

Książka przeleżała na mojej półce prawie osiem miesięcy zanim po nią sięgnęłam. Muszę zaznaczyć, że nie jestem fanką mody. Interesuje mnie jednak kultura Francji i wprost uwielbiam czytać (auto)biografie. Lektura naprawdę mnie urzekła. Rysuje się przed nami obraz wielkiego kreatora mody, który był jednocześnie spokojnym, lubiącym niczym niezakłócony spokój człowiekiem. Sam...

"Moda tworzy piękno, które szybko staje się brzydkie, podczas gdy sztuka tworzy brzydotę, która stanie się piękna później "...

"Moda tworzy piękno, które szybko staje się brzydkie, podczas gdy sztuka tworzy brzydotę, która stanie się piękna później "...

Rewelacyjna lektura. Kto może lepiej opowiedzieć o jednym z najsłynniejszych paryskich domów mody jak nie sam założyciel, który pisze wspaniałym językiem z pełnym szacunkiem do swoich pracowników oraz z wielką skromnością. Gorąco polecam.

Rewelacyjna lektura. Kto może lepiej opowiedzieć o jednym z najsłynniejszych paryskich domów mody jak nie sam założyciel, który pisze wspaniałym językiem z pełnym szacunkiem do swoich pracowników oraz z wielką skromnością. Gorąco polecam.

Ciekawe, osobiste zapiski Monsieur Diora, który wierzył w przepowiednie wróżek. Mistrz dowcipnie pisze o radościach, niepokojach i nadziejach, które towarzyszyły mu w drodze na szczyt.

Ciekawe, osobiste zapiski Monsieur Diora, który wierzył w przepowiednie wróżek. Mistrz dowcipnie pisze o radościach, niepokojach i nadziejach, które towarzyszyły mu w drodze na szczyt.

"Dior i ja" jest książką cienką, to tylko 215 stron zapisanych historią wielkiego projektanta. Książka składa się z przedmowy i czterech części. Niemal w każdej z nich autor pisze o swojej pasji, ale w kontekście ciągłego poczucia słabości, podchodząc do siebie i otaczającego go świata z wielkim dystansem. Opisy z jego perspektywy ujmują ciepłem, są miłym zaskoczeniem w porównaniu z wiedzą jaką czerpiemy o świecie mody z telewizji. Książka stanowi kronikę wydarzeń z życia projektanta. Ponadto została ona napisana w sposób bardzo osobisty i zrozumiały dla przeciętnego widza. Autor niemal ciągle podkreśla, że jest wielka różnica w tym jaki jest, a na jakiego wykreowały go media. W życiu nie uwierzyłbym, że człowiek takiego formatu szukał schronienia w ciszy i zaszywał się w swoim wiejskim domu.

W części pierwszej Dior opisuje powstanie domu mody oraz wielki sukces jego pierwszej kolekcji "New Look". Następstwem tego sukcesu była ogromna popularność, z którą radził sobie różnie. Najgorszym jego przeżyciem była pierwsza podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie nie mógł się odnaleźć, a w utrzymaniu właściwego wizerunku pomagali mu liczni przyjaciele.

W części drugiej Dior tłumaczy działanie domu mody. Czyli jak wygląda proces projektowania, szycia, prezentacji i sprzedaży kolekcji. Jest to niezwykle ciekawy zestaw informacji, ponieważ większość ludzi nie zdaje sobie sprawy ile pracy trzeba włożyć w przygotowanie nowej kolekcji. Mało kto wie, że kolekcje przygotowuje się z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, a na wysoką cenę składa się pomysł, projekt, wykonanie, prezentacja i właściwy marketing.

W trzeciej części autor przedstawia strukturę swojego domu dzieląc go na departamenty, pracownie, działy. Przedstawia modelki i pracowników, z którymi zdobywał światowe rynki. Opisuje również drogę jaką pokonał jego Dom Mody od biura w małej kamienicy przy Avenue Montaigne 30 do oddziału w Nowym Yorku.

I w końcu w czwartej części opisuje przygodę swojego życia zaczynając od młodych lat. Opisuje tam m.in. wszystkie domy, w których mieszkał. Rodziców, przyjaciół na całe życie i ludzi na których się zawiódł. Szczególnie porywające są opisy życia w trakcie trwania II Wojny Światowej.

Dior szczególnie dokładnie opisuje lata 40 i 50-te ubiegłego stulecia. Co ciekawe, w porównaniu z dzisiejszymi pokazami mody różniłby się one ogromnie i z ważniejszych rzeczy, jakie należy podkreśli to sposób prowadzenia pokazu - w bardziej kameralnym stylu - najczęściej w siedzibie Domów. Zwykle trwał on nawet dwie godziny i obowiązywał kompletny zakaz robienia zdjęć czy szkicowania strojów. A nawet i bez tego kopiowania i podkradania pomysłów się zdarzały.

Nie jest to wszak biografia idealna, ponieważ pisze ją sam zainteresowany, zatem możemy wykluczyć jakikolwiek obiektywizm. Przede wszystkim należałoby zasięgnąć opinii z innych źródeł, aby móc odnaleźć złoty środek. Po drugie autor sam poddaje w wątpliwość własną obiektywność opisując działania konkurencji na polu kopiowania jego prac - w pewnym momencie przyznaje, że takie działania wpływają na rozwój świata mody i pomagają mu ulepszaniu samego siebie, ponieważ widzi wówczas obnażone błędy jego własnych kreacji, które na ślepo powtarzają kopiujący.

"Dior i ja" jest książką cienką, to tylko 215 stron zapisanych historią wielkiego projektanta. Książka składa się z przedmowy i czterech części. Niemal w każdej z nich autor pisze o swojej pasji, ale w kontekście ciągłego poczucia słabości, podchodząc do siebie i otaczającego go świata z wielkim dystansem. Opisy z jego perspektywy ujmują ciepłem, są miłym zaskoczeniem w...