Wyprawa skrytobójcy

Książka cudowna jak pozostałe. Wciąga klimat i bohaterowie.

Książka cudowna jak pozostałe. Wciąga klimat i bohaterowie.

Tym razem akcja jest tutaj rozłożona równomiernie, brak jest dłuższych przestojów, tak jak w tomie drugim. Dzieje się tu dużo, z przyjemnością więc można się zanurzyć w tej opowieści. Trochę mnie irytuje brak logicznego planowania Bastarda (zamach na Władczego),biorąc pod uwagę fakt, że bohater to przecież wyuczony skrytobójca, generalnie jego działania są bardzo chaotyczne, za mało zdecydowane, niezaplanowane. Czasami wygląda to tak jakby wszystko go przerastało. Cały czas jest tą słabszą stroną. No cóż, taki urok... Dalej.. Smoki jako Najstarsi dla mnie to trochę banalne i w końcu zakończenie, które jest ciekawe, ale każdy wątek jest w sposób zbyt skrótowy kończony. Zamiast dużo wcześniej i powoli kończyć opowieść o każdej postaci i jej dalszych losach, tutaj na kilku stronach dzieje się tyle, że przypomina to brak czasu na dalsze pisanie. Mimo tych niuansów Wyprawa jest warta wagi i dużo lepsza od tomu drugiego.

Tym razem akcja jest tutaj rozłożona równomiernie, brak jest dłuższych przestojów, tak jak w tomie drugim. Dzieje się tu dużo, z przyjemnością więc można się zanurzyć w tej opowieści. Trochę mnie irytuje brak logicznego planowania Bastarda (zamach na Władczego),biorąc pod uwagę fakt, że bohater to przecież wyuczony skrytobójca, generalnie jego działania są bardzo...

Zakończenie pierwszej trylogii stoi na naprawdę wysokim poziomie. Zadziwiające, jak książka, w której pozornie dzieje się niewiele, potrafi tak mocno wciągnąć. Historia jest mroczna, duszna i dopracowana w każdym szczególe. To prawdziwa uczta dla fanów grimdark fantasy. Osobom nowym w tym gatunku sugerowałabym jednak sięgnąć po nią nieco później.

Zakończenie pierwszej trylogii stoi na naprawdę wysokim poziomie. Zadziwiające, jak książka, w której pozornie dzieje się niewiele, potrafi tak mocno wciągnąć. Historia jest mroczna, duszna i dopracowana w każdym szczególe. To prawdziwa uczta dla fanów grimdark fantasy. Osobom nowym w tym gatunku sugerowałabym jednak sięgnąć po nią nieco później.

Bastard się zmienił. Człowiek o zachowaniu i mentalności wilka, jakiego widzimy na samym początku zmienia się wielokrotnie w czasie swojej wędrówki, byśmy pod koniec mogli zobaczyć jak przemyślane i rozsądne decyzje podejmuje.
Jego emocje przechodziły na mnie jak mrówki na owoce, więc razem z nim czułam rozczarowanie, gdy doszedł do celu wędrówki, kiedy odnalazł prawowitego króla Królestwa Sześciu Księstw. Razem z nim odczuwałam ból, kiedy królowa Ketriken się od niego odwróciła, a Sikorka wyznała miłość innemu. Robin Hobb wyrzeźbiła bohatera z krwi i kości, choć do dyspozycji miała jedynie papier i tusz.
Fabuła pozwala na zaczerpnięcie głębszego oddechu po wartkiej akcji, na zaangażowanie się w życie postaci, które spotykamy po drodze. Emocjonalnie jednak, zwłaszcza pod koniec, ciężko złapać oddech. Przyznaję, że te ostatnie 200 stron wciągnęłam jak Noo-Noo kołdrę. A może to one wciągnęły mnie?
Zdecydowanie trylogia o Skrytobójcy była najlepszą serią, jaką przeczytałam w 2025 roku i świat, jaki przedstawia urzekł mnie od pierwszych stron. Nie jest wymyślny, nie opiera się na dziwnych wynalazkach, nie trzeba się męczyć, żeby zrozumieć, co się w nim dzieje. A mimo wszystko nawet pod koniec trzeciego tomu, po tylu setkach stron, nadal zaskakuje, gdy istoty z kamienia ożywają, by odpowiedzieć na wezwanie.
Ten świat, te kolejne książki wzywają mnie jak ścieżka mocy, którą kroczył Bastard. I tak samo jak ta ścieżka, przenoszą mnie do innego miejsca, jeśli tylko sobie na to pozwolę.

Bastard się zmienił. Człowiek o zachowaniu i mentalności wilka, jakiego widzimy na samym początku zmienia się wielokrotnie w czasie swojej wędrówki, byśmy pod koniec mogli zobaczyć jak przemyślane i rozsądne decyzje podejmuje.
Jego emocje przechodziły na mnie jak mrówki na owoce, więc razem z nim czułam rozczarowanie, gdy doszedł do celu wędrówki, kiedy odnalazł prawowitego...

Pierwsze dwa tomy mi się podobały, autorka z pewnością umie tworzyć ciekawe postacie i budować relacje między bohaterami, a wątek zwierzęcego przyjaciela był rozwijany wyjątkowo dobrze.
Tutaj jednak niektóre wątki kompletnie niepotrzebne, fabuła naiwna, wyprawa dłużyła się jak krew z nosa, setki stron bez żadnego progresu, tylko rozterki miłosne głównego protagonisty. Zmęczyłem się i nie będę kontynuować.
To nie jest seria dla fanów fantastyki.

Pierwsze dwa tomy mi się podobały, autorka z pewnością umie tworzyć ciekawe postacie i budować relacje między bohaterami, a wątek zwierzęcego przyjaciela był rozwijany wyjątkowo dobrze.
Tutaj jednak niektóre wątki kompletnie niepotrzebne, fabuła naiwna, wyprawa dłużyła się jak krew z nosa, setki stron bez żadnego progresu, tylko rozterki miłosne głównego protagonisty....

Ból nie do opisania... Prawdziwe arcydzieło

Ból nie do opisania... Prawdziwe arcydzieło

Zmęczyłem.
Harlequin ciąg dalszy. Jakby pisał to ktoś z rozterkami uczuciowymi.
Niestety akcji w tej książce zaledwie kilka stron.
Dla fanów fantasy nie polecam. Ja się zawiodłem

Zmęczyłem.
Harlequin ciąg dalszy. Jakby pisał to ktoś z rozterkami uczuciowymi.
Niestety akcji w tej książce zaledwie kilka stron.
Dla fanów fantasy nie polecam. Ja się zawiodłem

Proza Robin Hobb jest tak dobra, że mogłabym przeczytać instrukcję obsługi mikrofali, gdyby tylko była przez nią napisana. Ta książka jest wolniejsza, niż dwie poprzednie, z okrutnie nieuknionym finishem. Ale ja mogłabym czytać o polowaniu Bękarta i WIlka po wsze czasy. Ślepun <3

Proza Robin Hobb jest tak dobra, że mogłabym przeczytać instrukcję obsługi mikrofali, gdyby tylko była przez nią napisana. Ta książka jest wolniejsza, niż dwie poprzednie, z okrutnie nieuknionym finishem. Ale ja mogłabym czytać o polowaniu Bękarta i WIlka po wsze czasy. Ślepun <3

Ostatni tom, to już trochę męczenie buły. Mógłby być trochę krótszy. Nie wszystkie wątki są potrzebne. Niektóre też zostały zamknięte w sposób niesatysfakcjonujący. Całość warta przeczytania. Polecam

Ostatni tom, to już trochę męczenie buły. Mógłby być trochę krótszy. Nie wszystkie wątki są potrzebne. Niektóre też zostały zamknięte w sposób niesatysfakcjonujący. Całość warta przeczytania. Polecam

Bardzo długo męczyłam ten cykl, naprawdę nie rozumiem skąd ma tak wysokie oceny. Każdy tom uszczupliłabym co najmniej o 1/3, w zasadzie 2 i 3 tom nawet o połowę, może autorce płacono za każdą stronę? Nie polubiłam głównego bohatera, nużyły mnie wielokrotne opisy jego ciągłych rozterek i cierpienia, niezmiernie mnie irytował i nie potrafiłam przejmować się jego losem.
Tytuł cyklu jest nieadekwatny do treści, niemal nic nie ma o skrytobójstwach, jest za to mnóstwo cierpiętnictwa i użalania się nad sobą Bastarda. Postacie są niemal czarno-białe, jak w bajce dla dzieci. Słabe i mocno bajkowe jest również zakończenie, mam wrażenie, że autorce zabrakło na nie pomysłu.
Sam pomysł na świat, historię, magię i bohaterów jest dość ciekawy. Dużym plusem jest też Ślepun i magia rozumienia. Fabuła, po solidnym skróceniu i nie licząc zakończenia, również nie byłaby zła.
Podsumowując, plusy jednak nie przeważają nad minusami. Przeczytałam do końca bo z zasady kończę rozpoczęte cykle i chciałam poznać zakończenie, ale nie polecam. Jest tyle naprawdę ciekawych książek, że na to wodolejstwo po prostu szkoda czasu.

Bardzo długo męczyłam ten cykl, naprawdę nie rozumiem skąd ma tak wysokie oceny. Każdy tom uszczupliłabym co najmniej o 1/3, w zasadzie 2 i 3 tom nawet o połowę, może autorce płacono za każdą stronę? Nie polubiłam głównego bohatera, nużyły mnie wielokrotne opisy jego ciągłych rozterek i cierpienia, niezmiernie mnie irytował i nie potrafiłam przejmować się jego losem.
Tytuł...