O miłości i śmierci

Bardzo interesująco i mądrze napisany traktat filozoficzny na temat miłości i śmierci. Autor zaczyna od tej pierwszej i kapitalnie rozpracowuje "Ucztę" Platona. Dalej przechodzi do Kleista i Goethego, ukazując miłość od różnych stron, także tej destrukcyjnej. Dzięki temu płynnie przechodzi do tematu śmierci, jakże silnie powiązanej z miłością! Mało tego - udowadnia, że istnieje w nas pęd zwany erotyczną tęsknotą za śmiercią!
Świetnie też ujął Süskind temat miłości i śmierci na przykładzie Orfeusza i Eurydyki, a później Jezusa. Zestawił nawet tych dwóch panów z sobą i porównał motyw śmierci w obu mitach.
Czapki z głów! Przy najbliższej okazji chętnie sięgnę po coś więcej Süskinda. Facet ma dobrze poukładane w głowie.

Bardzo interesująco i mądrze napisany traktat filozoficzny na temat miłości i śmierci. Autor zaczyna od tej pierwszej i kapitalnie rozpracowuje "Ucztę" Platona. Dalej przechodzi do Kleista i Goethego, ukazując miłość od różnych stron, także tej destrukcyjnej. Dzięki temu płynnie przechodzi do tematu śmierci, jakże silnie powiązanej z miłością! Mało tego - udowadnia, że...

Patrick Suskind, O miłości i śmierci, Przekł.
R. Wojnakowski, Świat Książki, Warszawa 2009.

„To, co święty Augustyn mówi o czasie, w nie mniejszym stopniu odnosi się do miłości. Im mniej o niej myślimy, tym bardziej oczywista nam się wydaje; kiedy zaczynamy się nad nią zastanawiać, wpadamy jak śliwka w kompot”.(s.7)

„Równie dobrze taki ktoś mógłby nam powiedzieć, że śmierć to zjawisko termodynamiczne, dotyczące ameby tak samo jak czarnej dziury
w gwiazdozbiorze Pegaza - i w ten sposób niczego by nie powiedział”.(s. 10-11)
„W samochodzie bezpośrednio przede mną, starszym roczniku krążownika szos marki Opel Omega w kolorze kawy z mlekiem z naklejkami najbardziej idiotycznej treści ( „Najedź na mnie, potrzebuję szmalu”, Hunk when you`re horny) para młodych ludzi zabijała czas w inny sposób: bez przerwy zbliżali głowy do siebie, by z pełnym zachwytu uśmiechem patrzeć jedno na drugie, paplać, dotykać się, całować i lizać”. (s.13-14)

„ Na początku dziejów tych, którzy nie akceptują śmieci ze względu na miłość, stoi Orfeusz. Są też inni, którzy jako żyjący ośmielili się rzucić okiem lub zrobić krok do Hadesu, świata cieni, ale nikt nie udał się jak Orfeusz do królestwa śmierci, aby domagać się przywrócenia do życia zmarłej ukochanej”.
(s. 50)

W miniaturowej formie
(liczącej zaledwie 70 stron)
Patrick Suskind pisze o miłości
i jej wiecznej rywalce, czyli śmierci.
Pisze, na miarę tematu,
czyli porywająco!
Sięga po przykłady z filozofii i literatury
(od Platona przez Goethego do T. Manna).
Nie waha się użyć współczesnych przykładów
z codziennego życia (patrz: cytat powyżej, s.13-14)

Miłość to Piekło, ale i Niebo.
Śmierć to Zbawienie bądź Wyniszczenie.
W jednej małej Książce cały ŚWIAT!
10/10
Tylko Suskind to potrafi!

Patrick Suskind, O miłości i śmierci, Przekł.
R. Wojnakowski, Świat Książki, Warszawa 2009.

„To, co święty Augustyn mówi o czasie, w nie mniejszym stopniu odnosi się do miłości. Im mniej o niej myślimy, tym bardziej oczywista nam się wydaje; kiedy zaczynamy się nad nią zastanawiać, wpadamy jak śliwka w kompot”.(s.7)

„Równie dobrze taki ktoś mógłby nam powiedzieć, że...

Czy miłość to erotyka czy śmierć? Krótkie ale treściwe zdanie na ten temat od znanego autora. Polecam jako literacka ciekawostkę.

Czy miłość to erotyka czy śmierć? Krótkie ale treściwe zdanie na ten temat od znanego autora. Polecam jako literacka ciekawostkę.

Właściwie dlaczego miłością zajmujemy się w kulturze i sztuce więcej, niż, dajmy na to - ekskrementami? To ludzkie i tamto ludzkie. No tak, ale jednak to miłość przybliża nas do boskości, do zdolności tworzenia, powielania, do nieśmiertelności. A skoro już o niej mowa - jak do miłości ma się śmierć? Bardzo się ma, co Süskind udowadnia także na przykładzie mitu Orfeusza i jego ukochanej Eurydyki. Nie oszczędzając przy tym Jezusa.

Właściwie dlaczego miłością zajmujemy się w kulturze i sztuce więcej, niż, dajmy na to - ekskrementami? To ludzkie i tamto ludzkie. No tak, ale jednak to miłość przybliża nas do boskości, do zdolności tworzenia, powielania, do nieśmiertelności. A skoro już o niej mowa - jak do miłości ma się śmierć? Bardzo się ma, co Süskind udowadnia także na przykładzie mitu Orfeusza i...

Ciekawy esej o miłości erotycznej i śmierci, a także o ich wzajemnych relacjach, od starożytności po współczesność. Dziwne jest, że pomijając inne rodzaje miłości, umieszcza w nim postać Jezusa. Porównanie Jezusa do Orfeusza jest dla mnie niezrozumiałe. Postać Jezusa ukazana przez autora i przypisywane Mu motywy działania jest dla mnie bzdurne. Warto się z nim zapoznać i zobaczyć inny punkt widzenia.

Ciekawy esej o miłości erotycznej i śmierci, a także o ich wzajemnych relacjach, od starożytności po współczesność. Dziwne jest, że pomijając inne rodzaje miłości, umieszcza w nim postać Jezusa. Porównanie Jezusa do Orfeusza jest dla mnie niezrozumiałe. Postać Jezusa ukazana przez autora i przypisywane Mu motywy działania jest dla mnie bzdurne. Warto się z nim zapoznać i...

Książka króciutka, czyta się szybko. rzeczywiście na dwie godzinki do pociągu. Żeby dokładnie ją zrozumieć potrzebowałam czytać ją w ciszy i spokoju, dopiero wtedy człowiek wyciąga wiele świetnych porównań, przytoczeń z mitologii czy w ogóle sam język tego 'eseju'. Bo jest to trochę w formie 60 stronicowego eseju. Książkę przeczytałam drugi raz. Bardziej wciągneła mnie część druga ''O śmierci''.

Książka króciutka, czyta się szybko. rzeczywiście na dwie godzinki do pociągu. Żeby dokładnie ją zrozumieć potrzebowałam czytać ją w ciszy i spokoju, dopiero wtedy człowiek wyciąga wiele świetnych porównań, przytoczeń z mitologii czy w ogóle sam język tego 'eseju'. Bo jest to trochę w formie 60 stronicowego eseju. Książkę przeczytałam drugi raz. Bardziej wciągneła mnie...

Autor opisuje jak w tytule "O miłości i śmierci". Informacje, rozważania na ten temat czerpał m.in. z mitologii, z religii. Odważnie wypowiadał się, ale w sposób jednak czasem bulwersujący. Dałam ocenę dobrą, bo jest to jednak poniekąd interesująca książka. Ale co mi się nie podobało - lekceważąco podchodził na temat religii, żeby nie powiedzieć obraźliwie. To jest jak dla mnie duży minus.

Autor opisuje jak w tytule "O miłości i śmierci". Informacje, rozważania na ten temat czerpał m.in. z mitologii, z religii. Odważnie wypowiadał się, ale w sposób jednak czasem bulwersujący. Dałam ocenę dobrą, bo jest to jednak poniekąd interesująca książka. Ale co mi się nie podobało - lekceważąco podchodził na temat religii, żeby nie powiedzieć obraźliwie. To jest jak dla...

sympatyczne. na pół godzinki w pociągu

sympatyczne. na pół godzinki w pociągu