Pompeje

W Pompejach Robert Harris zabiera czytelnika w jedne z najważniejszych czterech dni Cesarstwa Rzymskiego. Autor otoczył nas duszną i klaustrofobiczną atmosferą zaczątków i zapowiedzi wybuchu Wezuwiusza oraz w pełny akcji moment wybuchu tego legandernego wulkanu. Cenne jest to, że świat przedstawiony w książce oglądamy oczami żyjącego w tamtych czasach akwariusza imieniem Atiliusz. W mojej ocenie zamysł powieści był ciekawy lecz drzemiący w niej potencjał nie został w pełni wykorzystany. Postacie są płaskie. Względem charakteru możemy podzielić je na czarne i białe, niemal papierowe, jak Atiliusz. Kilka napoczętych wątków wydawało się ciekawych, ale nie zostały one rozwinięte. Pompeje oceniam jako średniaka w kategorii powieść historyczna. Na plus zagrało rosnące napięcie i osadzenie akcji w mojej ulubionej epoce- starożytności. Na pewno będę wracać do twórczości Harrisa.

W Pompejach Robert Harris zabiera czytelnika w jedne z najważniejszych czterech dni Cesarstwa Rzymskiego. Autor otoczył nas duszną i klaustrofobiczną atmosferą zaczątków i zapowiedzi wybuchu Wezuwiusza oraz w pełny akcji moment wybuchu tego legandernego wulkanu. Cenne jest to, że świat przedstawiony w książce oglądamy oczami żyjącego w tamtych czasach akwariusza imieniem...

Z całej historii najbardziej podobała mi się końcówka ostatniego rozdziału. Reszta to historia o życiu mieszkańców terenów pod Wezuwiuszem. A wszystko to pisane nudnym językiem, flegmatycznym.

Z całej historii najbardziej podobała mi się końcówka ostatniego rozdziału. Reszta to historia o życiu mieszkańców terenów pod Wezuwiuszem. A wszystko to pisane nudnym językiem, flegmatycznym.

6.5

6.5

Wciągająca opowieść. Harris ma dar do przybliżania czytelnikowi historycznych wydarzeń tak, że czuje się on osobiście zangażowany w to, jak potoczą się losy bohaterów. A przecież czytelnik dobrze wie, że katastrofa nadejdzie nieuchronnie. Świetnie odmalowane życie codzienne mieszkańców okolic Wezuwiusza. A informacje o akweduktach to prawdziwe perełki.

Wciągająca opowieść. Harris ma dar do przybliżania czytelnikowi historycznych wydarzeń tak, że czuje się on osobiście zangażowany w to, jak potoczą się losy bohaterów. A przecież czytelnik dobrze wie, że katastrofa nadejdzie nieuchronnie. Świetnie odmalowane życie codzienne mieszkańców okolic Wezuwiusza. A informacje o akweduktach to prawdziwe perełki.

Do tej pory nie sięgałem po książki Roberta Harrisa. Temat bardzo literacki, znany, a jednak chyba stosunkowo rzadko obecny w literaturze. Nie wiem, co mi w tej książce nie zagrało. Niby napisana sprawnie, a jednak nie zaangażowała. Większość postaci była mi obojętna. To, co mogłoby być jej największą siłą, zostaje przedstawione zaledwie na ostatnich kilkudziesięciu stronach.
Nie zniechęcam, jednak mnie nie całkiem przekonała.

Do tej pory nie sięgałem po książki Roberta Harrisa. Temat bardzo literacki, znany, a jednak chyba stosunkowo rzadko obecny w literaturze. Nie wiem, co mi w tej książce nie zagrało. Niby napisana sprawnie, a jednak nie zaangażowała. Większość postaci była mi obojętna. To, co mogłoby być jej największą siłą, zostaje przedstawione zaledwie na ostatnich kilkudziesięciu...

Jeden z najlepszych pisarzy beletrystyki historycznej.

Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu:
" dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi "
" pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ".
Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne.
Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze.
Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ?

POLECAM !!!

Jeden z najlepszych pisarzy beletrystyki historycznej.

Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu:
" dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi "
" pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ".
Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne.
Wszystkie te czynniki autor...

Książa jak najbardziej "ok" czyta się ją płynnie, postacie nie są tymi, które wryją nam się w pamięć.
Fabuła w porządku, jednak nie jest to poziom "Vaterland"

Książa jak najbardziej "ok" czyta się ją płynnie, postacie nie są tymi, które wryją nam się w pamięć.
Fabuła w porządku, jednak nie jest to poziom "Vaterland"

Byłem ciekawy jak stworzyć opowieść z tak punktowego wydarzenia, ale autorowi jakoś się udało zawiązać parę historii wokół motywu pewnej góry. Oprócz Wezuwiusza dostajemy też obraz budowania i znaczenia akweduktów. Dobrze wykreowany obraz społeczeństwa i cywilizacji w tamtych czasach jak również zilustrowanie samej erupcji wulkanu. Z minusów to trochę nieprzekonujące i wątki osobiste bohaterów, mentalnie odpływałem gdy były takie opisy.
Z plusów - fajne drobne wrzutki faktów naukowych na temat budowy i erupcji wulkanów.
To moje pierwsze spotkanie z autorem, myślę że dam mu jeszcze szanse.

Byłem ciekawy jak stworzyć opowieść z tak punktowego wydarzenia, ale autorowi jakoś się udało zawiązać parę historii wokół motywu pewnej góry. Oprócz Wezuwiusza dostajemy też obraz budowania i znaczenia akweduktów. Dobrze wykreowany obraz społeczeństwa i cywilizacji w tamtych czasach jak również zilustrowanie samej erupcji wulkanu. Z minusów to trochę nieprzekonujące i...

Robert Harris to autor, który w swoich książkach umiejętnie łączy fikcyjnych bohaterów z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi. Dzięki temu jego powieści pozwalają ożywić dawne czasy i zapewnić czytelnikom inteligentną rozrywkę.
To spod jego pióra wyszły takie tytuły jak "Enigma", "Vaterland" czy głośne również dzięki filmowej wersji "Konklawe".

Ja zdecydowałam się sięgnąć po "Pompeje", powieść, która przenosi czytelnika do starożytnego rzymskiego miasta na kilka dni przed jego zniszczeniem w 79 roku n.e. w wyniku erupcji wulkanu Wezuwiusz, który zaspał miasto grubą warstwą popiołu i kamieni wulkanicznych. Katastrofa ta doprowadziła do śmierci tysięcy mieszkańców i całkowicie pogrzebała Pompeje, sprawiając iż stały się najsłynniejszym "miastem-cmentarzem" w historii.
Główny bohater powieści Roberta Harrisa, inżynier Marek Attiliusz, odkrywa, że woda w akwedukcie zaczyna znikać. Podczas inspekcji znajduje on liczne usterki i dowody na to, że jego poprzednik, który niespodziewanie zniknął nie zrobił tego z własnej woli. Szybko orientuje się, iż ma do czynienia z intrygą, w którą są zamieszani najwyżsi urzędnicy i bogaci właściciele ziemscy. Jednak kłopoty z dostarczaniem wody to nie jedyny kłopot, z którym musi zmierzyć się akwariusz. Jego uwagę zwracają dziwne wstrząsy ziemi, duszne powietrze i zanik wody w studniach. Wezuwiusz budzi się z długiego snu, jednak nikt nie wyobraża sobie jak tragiczne będą skutki jego aktywności.

To co utrzymuje uwagę czytelnika przez cały czas to narastające napięcie i chaos, który ogarnia mieszkańców Pompejów. Z napięciem śledzimy ich walkę o przetrwanie, w której każdy, niezależnie od statusu materialnego, jest bezsilny wobec potęgi natury.
Autor odwzorował ówczesne realia z niezwykłą dokładnością. Widać ogromną pracę badawczą, którą wykonał przed napisaniem książki. Dzięki temu ma się wrażenie, że jest się faktycznie w centrum wydarzeń, spacerując po ulicach starożytnego miasta.
Ta książka udowadnia, że historia może być równie pasjonująca jak najlepsza fikcja. Polecam!

Audiobook (czytał Mateusz Drozda)

Robert Harris to autor, który w swoich książkach umiejętnie łączy fikcyjnych bohaterów z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi. Dzięki temu jego powieści pozwalają ożywić dawne czasy i zapewnić czytelnikom inteligentną rozrywkę.
To spod jego pióra wyszły takie tytuły jak "Enigma", "Vaterland" czy głośne również dzięki filmowej wersji "Konklawe".

Ja zdecydowałam się...

Czytałem, a nie słuchałem, ale nie widzę papierowej wersji na portalu.
Pierwszy kontakt z autorem - nieudany. Jak dla mnie grafoman. Nie polubiłem żadnej postaci, nie obchodzi mnie fabuła i zmuszałem się do przeczytania każdej strony. Bardzo niezręcznie wyszło przestawienie społeczeństwa rzymskiego i realiów epoki. Uważam też, że niepotrzebnie autor wymienia nieistotne dla fabuły postaci z imienia, a także w ogóle zajmuje się opisem aktywności tychże, skoro nie mają żadnego znaczenia dla rozwoju historii.
Bardzo na siłę. Przeczytałem 3/4 i porzucam.

Miałem zacząć od Trylogii Rzymskiej, ale akurat nie była dostępna. Trafiłem tego potworka i niestety na długo zapomnę o tym autorze.

Czytałem, a nie słuchałem, ale nie widzę papierowej wersji na portalu.
Pierwszy kontakt z autorem - nieudany. Jak dla mnie grafoman. Nie polubiłem żadnej postaci, nie obchodzi mnie fabuła i zmuszałem się do przeczytania każdej strony. Bardzo niezręcznie wyszło przestawienie społeczeństwa rzymskiego i realiów epoki. Uważam też, że niepotrzebnie autor wymienia nieistotne dla...