Poradnik pozytywnego myślenia

Całkowita strata czasu. Właściwie to nie bardzo wiem o czym miałaby być ta książka poza sprawozdaniem z rozgrywek Orłów. Nawet nie wiem ile punktów miałabym temu przyznać, -1 ?

Całkowita strata czasu. Właściwie to nie bardzo wiem o czym miałaby być ta książka poza sprawozdaniem z rozgrywek Orłów. Nawet nie wiem ile punktów miałabym temu przyznać, -1 ?

O tym, że życie to nie komedia romantyczna.
Pat wraca do domu rodzinnego po długotrwałym pobycie w szpitalu psychiatrycznym. Jego głównym celem staje się odzyskanie żony, z którą od dawna jest w separacji.
Ależ to było rozczarowanie. Książka stylem przypomina coś stworzonego przez nastolatkę na wattpadzie, fabuła wypełniona jest nieistotnymi wydarzeniami i zdecydowanie za dużo w niej odniesień do futbolu amerykańskiego. Jednak największym minusem jest główny bohater, który jest niesamowicie wręcz dziecinną osobą i to wcale nie z powodu swojej naiwnej wiary w szczęśliwe zakończenia. Pat bardziej przypomina osobę opóźnioną w rozwoju niż straumatyzowaną i trudno mi było uwierzyć, że to ma być dorosły mężczyzna, a nie w najlepszym razie nastolatek i to taki z tych mniej dojrzałych. Kolejnym problemem było dla mnie to, że książka w dużej mierze opiera się na wątku romantycznym, który w ogóle nie działa, bo pomiędzy bohaterami nie ma absolutnie żadnej chemii i nie da się ich lubić. Irytujące jest też to, że Pat czyta książki z kanonu literatury amerykańskiej (m.in. "Wielkiego Gatsby'ego"),po czym streszcza je szczegółowo łącznie z zakończeniem, choć nie służy to zupełnie niczemu.
Miałam w planach jeszcze kilka książek tego autora, ale teraz poważnie się zastanawiam czy na pewno warto.

O tym, że życie to nie komedia romantyczna.
Pat wraca do domu rodzinnego po długotrwałym pobycie w szpitalu psychiatrycznym. Jego głównym celem staje się odzyskanie żony, z którą od dawna jest w separacji.
Ależ to było rozczarowanie. Książka stylem przypomina coś stworzonego przez nastolatkę na wattpadzie, fabuła wypełniona jest nieistotnymi wydarzeniami i zdecydowanie za...

Kiedy miałam bzika na punkcie Bradleya Coopera, dlatego też 9 lat temu obejrzałam Poradnik pozytywnego myślenia, nie wiedząc o tym, że to ekranizacja książki. Film mi się nie podobał, chyba wtedy nie do końca go zrozumiałam. Przypomniałam sobie o nim niedawno i chciałam go sobie przypomnieć i wtedy przypadkowo trafiłam na informację, że film zrobiono na podstawie książki. Stwierdziłam, że teraz powinnam akurat w tym przypadku przesłuchać, powieść, a dopiero później ponownie zajrzeć do filmu. Po zapoznaniu się z książkową wersją już dzisiaj wiem, że wtedy, 9 lat temu powinnam zacząć od książki, bo przynajmniej wiem, o co chodzi w tej całej historii.
Pat Peoples po czteroletnim pobycie w zakładzie psychiatrycznym wprowadza się do rodziców, by tam w spokoju ćwiczyć sprawność fizyczną, nauczyć się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. To ma mu pomóc w powrocie do żony Nikki, która go zdradziła i doprowadziła do załamania nerwowego. Nie będzie to jednak łatwe, bo Pat ma zakaz zbliżania się do żony. Pewnego dnia w życiu mężczyzny pojawia się tajemnicza Tiffany, która zmaga się z depresją po stracie męża. Pat jest dość chłodno nastawiony do dziewczyny, bo zależy mu na żonie. Jego nastawienie zmienia się, kiedy Tiffany obiecuje mu na nawiązanie kontaktu z żoną w zamian za przysługę.
Początek książki był taki sobie. Totalnie nie mogłam wejść w tę opowieść. Nie przeszkadzało mi, że Pat miał już twarz Bradleya a Tiffany Jennifer. Po prostu, choć to zabrzmi dziwie, nie kumałam, o co chodzi. Na szczęście dość szybko klocki wskoczyły na właściwe miejsce i eureka – zaczęłam powoli rozumieć fenomen tej powieści i tak ogromne zainteresowanie, choć akurat nie widziałam w niej potencjału na ekranizację. Też nie pamiętam, jak bardzo film trzyma się książki, i może się okazać, że po raz kolejny ekranizacja mi się nie spodoba, a tym razem będzie to wina książki. Książka jest pokręcona tak samo, jak Pat, ale w tym pokręceniu jest jakiś urok, jest czas na śmiech, na refleksję. Mogłabym się od Pata sporo nauczyć. Może i ja znajdę jakiś system, dzięki któremu nauczę się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. Ode mnie 8/10.

Kiedy miałam bzika na punkcie Bradleya Coopera, dlatego też 9 lat temu obejrzałam Poradnik pozytywnego myślenia, nie wiedząc o tym, że to ekranizacja książki. Film mi się nie podobał, chyba wtedy nie do końca go zrozumiałam. Przypomniałam sobie o nim niedawno i chciałam go sobie przypomnieć i wtedy przypadkowo trafiłam na informację, że film zrobiono na podstawie książki....

Trochę nudna, dużo o footballu. Plus, że faktycznie są sprawy, które są warte przemyślania i dają do myślenia. Osobiście ciężko mi się ją czytało, bo mi się bardzo dłużyła.

Trochę nudna, dużo o footballu. Plus, że faktycznie są sprawy, które są warte przemyślania i dają do myślenia. Osobiście ciężko mi się ją czytało, bo mi się bardzo dłużyła.

Książka na bardzo dobrym poziomie. W tym pełnym ciepła charakterystycznym, trochę rozgadanym amerykańskim stylu. Napisana prostym językiem, ale przenikliwie opisująca rodzinnne problemy oraz problemy zwykłych ludzi po miłosnych przejściach. Z dużą dozą humoru. Warto czytać, ale i oglądać, bo rzadko się to zdarza, ale film dorównuje książce.

Książka na bardzo dobrym poziomie. W tym pełnym ciepła charakterystycznym, trochę rozgadanym amerykańskim stylu. Napisana prostym językiem, ale przenikliwie opisująca rodzinnne problemy oraz problemy zwykłych ludzi po miłosnych przejściach. Z dużą dozą humoru. Warto czytać, ale i oglądać, bo rzadko się to zdarza, ale film dorównuje książce.

Miewasz tak, że czasem nie wiesz po co coś przeczytałeś!?

Owszem przeczytałam książkę, owszem nie mogę powiedzieć, że nie, bo przeczytałam.

Dużo czasu mi to zajęło. Dużo poświęciłam na to czasu. I nie skreślam książki, absolutnie nie. Ale ...

Czy była to książka, która przyniosła mi satysfakcję? Czy była to książka, którą zapamiętałam? Czy była to książka, do której powrócę?

Niestety nie.

Każda książka to czyjeś dzieło, czyjaś historia, każda napisana książka to poświęcony czas, który w dzisiejszych czasach jest niezwykle ważny, dlatego nie wyobrażam sobie, by móc nie docenić choć trochę. Popraw mnie jeśli się mylę !

Cóż, książka napisana przystępnym językiem, zagmatwana historia, nieoczywista i nie za łatwa, choć pewnie wiele osób odnajdzie w niej to czego szuka. Jednak to nie byłam ja.

Matthew Quick amerykański pisarz przedstawia nam historię mężczyzny 'po przejściach' pragnącego wrócić do przeszłości, jednak na jego drodze staje ONA. Owszem być może brzmi ciekawie ...

Zapewne ktoś odnajdzie w tej książkę to czego szukał, odnajdzie jakiś sens, odniesie go do całości i zapewne być może nawet się uśmiechnie. I dobrze! Na zdrowie.

Miewasz tak, że czasem nie wiesz po co coś przeczytałeś!?

Owszem przeczytałam książkę, owszem nie mogę powiedzieć, że nie, bo przeczytałam.

Dużo czasu mi to zajęło. Dużo poświęciłam na to czasu. I nie skreślam książki, absolutnie nie. Ale ...

Czy była to książka, która przyniosła mi satysfakcję? Czy była to książka, którą zapamiętałam? Czy była to książka, do której...

Powieść ta napisana jest niesamowicie prostym i przyjemnym językiem z racji tego, że trzydziestoparoletni, główny bohater Pat, ma mentalność dziecka i takim też językiem się posługuje. Nie jest to oczywiście minus, to logiczny dodatek do postaci Pata, który sam nie zagłębia się w historię swojej choroby. Nie zna nazw leków, które przyjmuje lecz rozpoznaje je po kolorach, jego punkt widzenia jest punktem widzenia dziecka, wszystko jest czarno-białe, bo i po co mieszać…
Autor przez całą książkę wpaja nam, że musimy myśleć pozytywnie. Happy endy istnieją, wystarczy tylko poczekać. Tytuł mógłby powiedzieć, że jest to wesoła książka, choć teraz wiem, że w niektórych momentach do wesołości było dość daleko. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to prosta historia. Ot, takie czytadło, które czyta się po to, by raz na jakiś czas uciec gdzieś myślami i o którym szybko się zapomina.

Powieść ta napisana jest niesamowicie prostym i przyjemnym językiem z racji tego, że trzydziestoparoletni, główny bohater Pat, ma mentalność dziecka i takim też językiem się posługuje. Nie jest to oczywiście minus, to logiczny dodatek do postaci Pata, który sam nie zagłębia się w historię swojej choroby. Nie zna nazw leków, które przyjmuje lecz rozpoznaje je po kolorach,...

Książka lepsza od filmu, nie wiele jest podobieństw do filmu ale według mnie to zaleta bo książka nie jest nudna, polecam każdemu nie zależnie od gustu bo to wartościowa książka.

Książka lepsza od filmu, nie wiele jest podobieństw do filmu ale według mnie to zaleta bo książka nie jest nudna, polecam każdemu nie zależnie od gustu bo to wartościowa książka.

Dobrze się czyta. Przyzwoita

Dobrze się czyta. Przyzwoita

Historia pewnego mężczyzny i pewnej kobiety po pewnych przeżyciach, które na pewno odcisnęły trwały ślad na psychice. Pokazuje jak dwoje pokręconych osób poprzez zwyczajne niezwyczajne zajęcia próbuje poskładać siebie na nowo. Z ogromnym wsparciem bliskich też na swój sposób pokręconych. Mam wrażenie,że bohaterowie tworzą pewna układankę, w której każda ma swoje istotne miejsce a bez niej puzzle byłyby niekompletne; z mamą głównego bohatera na czele.
W książce znajdziemy streszczenie kilku innych raczej znanych książek, co uważam za minus ( brak informacji na okładce) i tę nutkę pozytywnego myślenia tak ważnego we wszystkim co nas spotyka.

Historia pewnego mężczyzny i pewnej kobiety po pewnych przeżyciach, które na pewno odcisnęły trwały ślad na psychice. Pokazuje jak dwoje pokręconych osób poprzez zwyczajne niezwyczajne zajęcia próbuje poskładać siebie na nowo. Z ogromnym wsparciem bliskich też na swój sposób pokręconych. Mam wrażenie,że bohaterowie tworzą pewna układankę, w której każda ma swoje istotne...