Czerwona Mgła

Przyjemny zbiorek opowiadań. Podobał mi się bardziej niż powieść dzieląca to samo uniwersum czyli "Czarny Horyzont". Opowiadania mają podobne do niej wady ale są one mniej widoczne w krótszej formie. Niezbyt rozbudowani charakterologicznie bohaterowie, czarno-biała moralność i prostota fabularna nie biły tu tak po oczach. Oczywiście są tu obecne wszystkie jej zalety czyli ciekawe uniwersum i przyjemny rozrywkowy styl jakim została napisana. Polecam każdemu kto przeczytać dobrą rozrywkową fantastykę.

Przyjemny zbiorek opowiadań. Podobał mi się bardziej niż powieść dzieląca to samo uniwersum czyli "Czarny Horyzont". Opowiadania mają podobne do niej wady ale są one mniej widoczne w krótszej formie. Niezbyt rozbudowani charakterologicznie bohaterowie, czarno-biała moralność i prostota fabularna nie biły tu tak po oczach. Oczywiście są tu obecne wszystkie jej zalety czyli...

Wyobraźcie sobie świat rodem ze Stranger Things ale dziejący się za rogiem (książka powstała na długo przed samym nawet pomysłem serialu). Rzeczywistość pękła na pół. Z różnych Planów na świat wydobyły się potwory, monstra i inne szkaradzieństwa które zniszczyły w zasadzie cały znany porządek państwowo-społeczny. Na arenie pozostały nieliczne państwa w tym – Ostatnia Rzeczpospolita. W obronie przed złem pomagają jej elfy, magia, Wszyscy Święci Święte Boże i determinacja. A na czele tej obrony, nieformalnie oczywiście, stoi wysłannik hetmana – geograf Kajetan Kłobudzki.

Świat Czarnego Horyzontu to postapokaliptyczna wizja rodem z piekła. Zmutowane drzewa, balrogi, urka-haie (dobrze napisałem, nie Uruk tylko urka),jegry, oszpecone zwierzęta, demony a w tym wszystkim trwa Rzeczpospolita, która po kawałku za pomocą magii, boskiej amunicji (z której tworzą się duchy bocianów, żubrów czy żbików) i modlitwie odbija Europę kawałek po kawałku.

Ten zbiór czterech, połączonych ze sobą fabularnie opowiadań to historia przesiąknięta z jednej strony fantastycznymi wizjami ale także elementami patriotyzmu, który napędzał polską fantastykę w pierwszej dekadzie XXI wieku. Dzisiaj pewnie w zalewie ścieku, który nas otacza już niemodną ale dla mnie – idealnie pasującą do mojego stanu ducha.

Wyobraźcie sobie świat rodem ze Stranger Things ale dziejący się za rogiem (książka powstała na długo przed samym nawet pomysłem serialu). Rzeczywistość pękła na pół. Z różnych Planów na świat wydobyły się potwory, monstra i inne szkaradzieństwa które zniszczyły w zasadzie cały znany porządek państwowo-społeczny. Na arenie pozostały nieliczne państwa w tym – Ostatnia...

Czytało się dobrze , może dlatego, że lubię post-apo. Do bólu wyświechtany motyw bohatera, zbyt dużo opisów mało istotnych postaci typu "mężczyzna był wysoki/niski ". Powody działań bohaterów na ogół wymyślane jakby na bieżąco - wrażenie jakby to była bardziej sesja rpg niż przemyślana historia.
Po dwie części pozostałe też sięgnę, mam nadzieję, że przynajmniej trzymają poziom "Czerwonej mgły". Polecam tylko fanom postapo i "wielkiej Rzeczpospolitej" (którą zdaje się już u innych widziałem , Ziemiański?).

Czytało się dobrze , może dlatego, że lubię post-apo. Do bólu wyświechtany motyw bohatera, zbyt dużo opisów mało istotnych postaci typu "mężczyzna był wysoki/niski ". Powody działań bohaterów na ogół wymyślane jakby na bieżąco - wrażenie jakby to była bardziej sesja rpg niż przemyślana historia.
Po dwie części pozostałe też sięgnę, mam nadzieję, że przynajmniej trzymają...

Absurdalna, powierzchowna. Odłożyłem po kilkudziesięciu stronach.

Absurdalna, powierzchowna. Odłożyłem po kilkudziesięciu stronach.

Gdy autorowi brakuje talentu, to nawet jeśli będzie wymyślał tysiące nowych nazw, wymyśli ciekawy świat i będzie się starał, by było dynamicznie, to i tak nic z tego nie będzie. Niestety tak to wygląda w przypadku tej książki. Tomasz Kołodziejczak nie ma za grosz talentu gdyż:
- Nie potrafi stworzyć postaci - główny bohater jak i postaci poboczne to nieudolnie stworzone makiety. Ich zachowania są kompletnie niespójne, emocje które nimi targają pojawiają się z powietrza, a gdy otwierają usta często wieje żenadą i ma się wrażenie, że napisał je 13 - latek w ramach pracy domowej. Główny bohater jest heroiczny, bo tak. Jest tak komicznie heroiczny jak wasz kolega, który w podstawówce przechwalał się czego to on nie umie i czego nie przeżył, chociaż każdy wiedział, że to niemożliwe. Tutaj mamy postać napisaną w takim stylu w 100% na poważnie.
- Akcja się nie klei - mamy więc Kajetana, faceta którym chciałby być każdy zakompleksiony 13 -latek (tyle, że mija mu to tak po 2 tygodniach). Kobiety się w nim kochają bo istnieje, nikt go nie może pokonać, bo istnieje, widział rzeczy które nikt inny nie widział i szanują go wszyscy. Zdarzenia które dzieją się w książce nie mają żadnego przyczynowo-skutowego sensu. Nagle pojawiają się przeciwnicy - balrogi, horda. Ludzie giną, nasz bohater rzuca enpisy, wygrywa. W zasadzie nie wiadomo czemu wygrywa. Nie wiemy po co dzieje się cokolwiek. Tak jest i koniec.
- Nad Niemnem 2.0 - opisologia. Poznajemy świat który jest nam przedstawiany jak wykład na fizyce, czy chemii. Zamiast opowiadać nam o świecie poprzed storytelling, dowiadujemy się o nim z długich, nudnych i często wręcz pompatyczno-śmiesznych opisów. Nie dowiesz się o tym, że niektóre drzewa są skażone magią balrogów - bo np. nasz bohater wpadnie w jakieś tarapaty. Nie dowiesz się tego nawet w trakcie jakiegoś ciekawego dialogu. Po prostu bohater dotrze do obozu i z racji tego autor postanowi nam opisać świat. Nawet gdy pomysł jest ciekawy - np. chowanie zmarłych przy liniach kolejowych by wzmacniać ich moc - to nasz bohater nie straci nikogo bliskiego (zresztą to niemożliwe, bo postacie są tak płaskie, że nie wzbudzają emocji) i go nie pochowa, tylko dostaniemy opis, wraz z 20 innymi opisami.
- Problemy z kierunkiem książki - książka próbuje być trochę heroic fantasy, potem mamy elementy które sugerują inspirację Wiedźminem i Tolkienem - no wypracowanie na polski

Mógłbym się pastwić i wymyślać kolejne podpunkty, ale jaki ma to sens? Potencjał w samym świecie wykreowanym jakiś jest, trzeba by było wyrzucić z niego całą tą pompatyczność i zdecydować w którą stronę ma iść. W takiej formie w jakiej został przedstawiony to po prostu bełkot, zresztą jak cała ksiązka.

Gdy autorowi brakuje talentu, to nawet jeśli będzie wymyślał tysiące nowych nazw, wymyśli ciekawy świat i będzie się starał, by było dynamicznie, to i tak nic z tego nie będzie. Niestety tak to wygląda w przypadku tej książki. Tomasz Kołodziejczak nie ma za grosz talentu gdyż:
- Nie potrafi stworzyć postaci - główny bohater jak i postaci poboczne to nieudolnie stworzone...

Koncept bardzo ciekawy. Brakuje mi jednak nakreślenia ogólnej sytuacji tworzonego świata - poznajemy go będąc wrzuconym od razu na głęboką wodę ogromu nowych pojęć. Przyznaję, że ciążyło mi to. Z czasem zacząłem się przyzwyczajać i rozumieć. Wrócę do kolejnego tomu, ale za jakiś czas.

Koncept bardzo ciekawy. Brakuje mi jednak nakreślenia ogólnej sytuacji tworzonego świata - poznajemy go będąc wrzuconym od razu na głęboką wodę ogromu nowych pojęć. Przyznaję, że ciążyło mi to. Z czasem zacząłem się przyzwyczajać i rozumieć. Wrócę do kolejnego tomu, ale za jakiś czas.

Bardzo przyjemnie się czytało. Szybko poznajemy ciekawego bohatera, który dodatkowej głębi dostaje jeszcze w ostatnim rozdziale. Wciągające - chętnie poznałbym dalsze losy, albo i wcześniejsze. Polecam

Bardzo przyjemnie się czytało. Szybko poznajemy ciekawego bohatera, który dodatkowej głębi dostaje jeszcze w ostatnim rozdziale. Wciągające - chętnie poznałbym dalsze losy, albo i wcześniejsze. Polecam

Fajna, ciekawa. Miałem dać 7, ale plus jeden za pomysł.

Fajna, ciekawa. Miałem dać 7, ale plus jeden za pomysł.

Bardzo dobry warsztat, arcyciekawy lore, patriotyczne nuty, acz czegoś mi brakuje. Walki bez szczególnej taktyki, zmiennego przeważania którejś ze stron, tylko malowniczy obraz starcia i już. Śmierć której brakuje tragizmu, wagi, poczucia porażki, smutku. Bohaterowie umierają, idąc na misje które nie powinny się tak kończyć, ale nie udało mi się z nimi po drodze związać.
Niemniej kawał lepszej prozy, a cykl z ogromnym potencjałem.

Bardzo dobry warsztat, arcyciekawy lore, patriotyczne nuty, acz czegoś mi brakuje. Walki bez szczególnej taktyki, zmiennego przeważania którejś ze stron, tylko malowniczy obraz starcia i już. Śmierć której brakuje tragizmu, wagi, poczucia porażki, smutku. Bohaterowie umierają, idąc na misje które nie powinny się tak kończyć, ale nie udało mi się z nimi po drodze...

Bardzo fajnie wykreowany świat który mocno nawiązuje do Tolkiena (chyba tylko ślepiec mógłby to przeoczyć). Sama historia też ciekawa, ale nie porwała mnie jakoś i nie zachęciła do dalszej lektury.

Bardzo fajnie wykreowany świat który mocno nawiązuje do Tolkiena (chyba tylko ślepiec mógłby to przeoczyć). Sama historia też ciekawa, ale nie porwała mnie jakoś i nie zachęciła do dalszej lektury.