Weiser Dawidek

Powieść oniryczna, zawieszona między podziemiami cegielni a murem szpitala psychiatrycznego; opuszczonym ewangelickim cmentarzem a budynkiem szkoły.
Dziecięcy bohaterowie śladom przeszłości nadają własne znaczenia, symbole. W dorosłości te miejsca zanikają. Giną w pamięci, ale i fizycznie - powstają ogródki działkowe, bloki, wygładzone chodniki i parkingi. I ostatecznie zostajemy z pytaniem - jakie to miało znaczenie, skoro nie zostały żadne ślady?
Weiser jest jak dybuk - duch, który przychodzi, by przypominać. Demiurg dziecięcej wyobraźni - sprawca wybuchów, wybawiciel z kłopotów, zabawiacz w czasie nudy. A może go nie ma, może jest tylko wytworem wyobraźni, śladem po narodzie, który zniknął. Cieniem żydowskiego sztetla. Bo i tak ostatecznie nikt o niego nie pyta, nie szuka.
Katolicyzm ludowy, pełen niezrozumiałych rytuałów, procesji, szeptanych zaklęć jest równie obcy jak opowieść Dawida. Jedno i drugie to baśń, element rytuału zabawy lub przeszkody, która stoi na drodze do zabawy.
Elka jest NIemką i to również nikomu z nich nie przeszkadza.
I tu właśnie Huelle dokonuje cudu. Pokazuje wielokulturowość nie jako projekt polityczny, ale jako element dziecięcego świata. Dzieci są tolerancyjne, bo nieobciążone ideologią; nie nadają znaczeń, które przypisują osobom, miejscom dorośli. Jest współpraca, przygoda, czysta zabawa.
Czy to jedyna interpretacja tej książki? Nie. Narrator sam myli tropy, podsuwa rozwiązania: jakie znaczenie ma prawda, skoro liczy się tylko mit, baśń. Może nie chodzi o pamięć, ale o odtwarzanie świata i o to, że przeszłość istnieje tylko wtedy, gdy ktoś ją opowiada, tak jak mu się wydaje, że pamięta.
Może więc “Weiser Dawidek” to opowieść o znikaniu - miejsc, ludzi, narodów, dzieciństwa. O tym, że rzeczywistość ulatuje, ale opowieść trwa. I może to jest jedyna prawda, na jaką możemy sobie pozwolić.
Książka wybitna, wielowarstwowa, metaforyczna; każda warstwa skrywa kolejną, kolejną i kolejną… Lektura obowiązkowa.

Powieść oniryczna, zawieszona między podziemiami cegielni a murem szpitala psychiatrycznego; opuszczonym ewangelickim cmentarzem a budynkiem szkoły.
Dziecięcy bohaterowie śladom przeszłości nadają własne znaczenia, symbole. W dorosłości te miejsca zanikają. Giną w pamięci, ale i fizycznie - powstają ogródki działkowe, bloki, wygładzone chodniki i parkingi. I ostatecznie...

Ksiazkę czytało się przyjemnie, choć nie zakwalifikowanym jej do kanonu najważniejszych dzieł polskich. Ciekawym wątkiem były różne aluzje polityczne i tło wydarzeń, które poznajemy z relacji dzieci. Trudno coś powiedzieć o tej historii "na pewno" - nie wiadomo, ile w niej fantastyki, a ile to dziecięce lekkie zakrzywienie rzeczywistości.

Ksiazkę czytało się przyjemnie, choć nie zakwalifikowanym jej do kanonu najważniejszych dzieł polskich. Ciekawym wątkiem były różne aluzje polityczne i tło wydarzeń, które poznajemy z relacji dzieci. Trudno coś powiedzieć o tej historii "na pewno" - nie wiadomo, ile w niej fantastyki, a ile to dziecięce lekkie zakrzywienie rzeczywistości.

Książkę przeczytałem jakieś 3-4 lata temu - dużo jeszcze przed założeniem profilu na "LC". Książka dużo lepsza niż film. Jak dla mnie to jedno z polskich arcydzieł.

Książkę przeczytałem jakieś 3-4 lata temu - dużo jeszcze przed założeniem profilu na "LC". Książka dużo lepsza niż film. Jak dla mnie to jedno z polskich arcydzieł.

o trochę tajemnicza i melancholijna historia o dzieciństwie i przyjaźni. Książka ma spokojny rytm, ale zostaje w pamięci dzięki atmosferze i nie do końca wyjaśnionej zagadce.

o trochę tajemnicza i melancholijna historia o dzieciństwie i przyjaźni. Książka ma spokojny rytm, ale zostaje w pamięci dzięki atmosferze i nie do końca wyjaśnionej zagadce.

Jest cała masa książek, które wysoko cenię, ale tylko wąska grupa takich, po których przeczytaniu powiedziało mi się na głos "o ku...", a potem siedziałem przez jakiś czas z otwartą gębą. "Weiser Dawidek" to chyba jedyna polska pozycja w tym gronie. Ciężko coś o niej napisać, żeby nie zaspoilerować, po prostu trzeba sprawdzić samemu. Wielka szkoda, że autor - choć napisał potem kilka książek na całkiem przyzwoitym poziomie - już nigdy jej nie dorównał. Choć z drugiej strony: między mieć tylko jedną taką książkę na koncie a nie mieć żadnej jest przepaść.

Jest cała masa książek, które wysoko cenię, ale tylko wąska grupa takich, po których przeczytaniu powiedziało mi się na głos "o ku...", a potem siedziałem przez jakiś czas z otwartą gębą. "Weiser Dawidek" to chyba jedyna polska pozycja w tym gronie. Ciężko coś o niej napisać, żeby nie zaspoilerować, po prostu trzeba sprawdzić samemu. Wielka szkoda, że autor - choć napisał...

Świetna i językowo i fabularnie...Wymaga dużej uważności,to rodzaj literackiej medytacji ,nie ma tutaj jasnych ,zamkniętych sytuacji fabularnych ,jest miejsce na refleksję ,na pytania dot.pamieci i tożsamość

Świetna i językowo i fabularnie...Wymaga dużej uważności,to rodzaj literackiej medytacji ,nie ma tutaj jasnych ,zamkniętych sytuacji fabularnych ,jest miejsce na refleksję ,na pytania dot.pamieci i tożsamość

Tajemnicza,niedopowiedziana i zastanawiająca.

Tajemnicza,niedopowiedziana i zastanawiająca.

Opowieść o grupie dzieci 11-12 lat, mieszkających w Trójmieście. Książka zachwalana, polecana, arcydzieło (!!!???) itd. itp. Tylko nie wiem dlaczego? Ot losy i przygody młodzieży szkolnej w latach 60-tych XX wieku na terenie Gdańska i okolic, z liderem, przywódcą i wzorem do naśladowania, tytułowym Dawidkiem. Gdzieś w tle, indoktrynacja i czerwony terror na poziomie szkoły podstawowej, jakieś mgliste odniesienia do przyszłych wydarzeń w Polsce (Gdańsk, grudzień 1970, wybór JPII i inne). W sumie to cięższa wersja "Pan samochodzik i Templariusze". Trochę za mocno, zbytnio spłyciłem? Nie miałem takiego zamiaru.
Jak zwykle to moja osobista refleksja.
Z poważaniem dla czytelników

Opowieść o grupie dzieci 11-12 lat, mieszkających w Trójmieście. Książka zachwalana, polecana, arcydzieło (!!!???) itd. itp. Tylko nie wiem dlaczego? Ot losy i przygody młodzieży szkolnej w latach 60-tych XX wieku na terenie Gdańska i okolic, z liderem, przywódcą i wzorem do naśladowania, tytułowym Dawidkiem. Gdzieś w tle, indoktrynacja i czerwony terror na poziomie szkoły...

Jedna z lepszych książek jakie przeczytałem w ostatnich miesiącach. Bliska mi ze względu na to jak ukazuje powojenny Gdańsk. Jest w niej coś intrygującego, co sprawia, że można czytać z zapartym tchem. Dobra konstrukcja książki opierająca się na retrospekcjach, które nie wprowadzają zamieszania w treści ale układają wszystko w całość. Niektóre sceny ukazane tak malowniczo, że na długo zostaną w pamięci niczym obraz najlepszego artysty. Scena miłosna nawiązująca do lądowania samolotu to istny majstersztyk, jeden z ciekawych opisów aktu seksualnego jaki przeczytałem. Żałuję, że tak późno zabrałem się do lektury tej książki. Polecam.

Jedna z lepszych książek jakie przeczytałem w ostatnich miesiącach. Bliska mi ze względu na to jak ukazuje powojenny Gdańsk. Jest w niej coś intrygującego, co sprawia, że można czytać z zapartym tchem. Dobra konstrukcja książki opierająca się na retrospekcjach, które nie wprowadzają zamieszania w treści ale układają wszystko w całość. Niektóre sceny ukazane tak malowniczo,...

"weiser dawidek" to arkadyjski kawalątek dobrej literatury małych ojczyzn. ciepło lekko onirycznych wspomnień cielęcych lat nadaje komfortu nawet dzieciom bawiącym pośród powojennych niewypałów, czy zaginięciu tytułowego bohatera. a to za sprawą zupy rybnej w zatoce, dusz pokutujących przeobrażonych w robaczki świętojańskie i nauczycielowi M-skiemu polującemu na motyle. to wszystko zawiera w sobie zaledwie cząsteczkę niepokoju, jednakże po latach przemienioną w ogromną tęsknotę za przyjaciółmi z dzieciństwa i idealizację wspomnień imitującą realizm magiczny, bądź, według niektórych interpretacji, ewangelię. dla mnie jednak "weiser dawidek" jest głównie laurką dla swojego miasteczka i beztroskich lat wczesnych. podoba mi się sentymentalnie, bo przypomina przygodowe młodzieżówki z czasów PRL-u typu "ten obcy", ale nic, poza tym przyjemnym nostalgicznym klimatem, tutaj znaleźć nie mogę.

"weiser dawidek" to arkadyjski kawalątek dobrej literatury małych ojczyzn. ciepło lekko onirycznych wspomnień cielęcych lat nadaje komfortu nawet dzieciom bawiącym pośród powojennych niewypałów, czy zaginięciu tytułowego bohatera. a to za sprawą zupy rybnej w zatoce, dusz pokutujących przeobrażonych w robaczki świętojańskie i nauczycielowi M-skiemu polującemu na motyle. to...