Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich

Autorka znów doniosła historię. Uwielbiam jak opowieść toczy się na przemian dawniej i dziś, tak podobna i tak różna. Fabuła opowiada o kobietach, które postawione przez los muszą zmienić swoje podejście do życia. Jest tutaj też bardzo duży wątek poświęcony relacji matka córka. Piękna, mądra i ciepła.

Autorka znów doniosła historię. Uwielbiam jak opowieść toczy się na przemian dawniej i dziś, tak podobna i tak różna. Fabuła opowiada o kobietach, które postawione przez los muszą zmienić swoje podejście do życia. Jest tutaj też bardzo duży wątek poświęcony relacji matka córka. Piękna, mądra i ciepła.

Wczoraj oglądałam film dokumentalny o budowie wieży Eiffel'a i przypomniało mi się, że nie podzieliłam się z wami jeszcze opinią o pewnej książce, której akcja dzieje się również w Paryżu.

Jest to opowieść o miłości, sztuce, relacjach rodzinnych, oraz o roli kobiet. Dwie różne epoki, dwie różne bohaterki, każda wiedzie kompletnie inne życie, a jednak mają coś wspólnego.

Nina Hirsch zna się na sztuce, pewnego dnia przyjeżdża do zabytkowego pałacyku na zaproszenie właścicielki Igi Toroszyn, aby zbadać pewien obraz.
Z obrazem wiąże się postać Róży Wolskiej, za sprawą której przenosimy się do Paryża z okresu belle epoque.

Z uwagą śledziłam historie obu bohaterek, chociaż żyły w różnych czasach, miały różne problemy, to ciekawa byłam zakończenia każdej z tych historii. Wśród postaci drugoplanowych znalazłam takie, z którymi czułam, że byłoby mi po drodze, ale też i takie, których nie sposób polubić.

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, a jednak nadal pamiętam co się wydarzyło, ze szczegółami. Książka podobała mi się, jednak nie mogę powiedzieć, że była rewelacyjna. Na półce czeka już drugi tom, ciekawa jestem co tam na mnie czeka, jak dalej potoczą się losy obu kobiet.
Tymczasem polecam wam "Różę z Wolskich."

Wczoraj oglądałam film dokumentalny o budowie wieży Eiffel'a i przypomniało mi się, że nie podzieliłam się z wami jeszcze opinią o pewnej książce, której akcja dzieje się również w Paryżu.

Jest to opowieść o miłości, sztuce, relacjach rodzinnych, oraz o roli kobiet. Dwie różne epoki, dwie różne bohaterki, każda wiedzie kompletnie inne życie, a jednak mają coś wspólnego....

Gdybym musiała jednym słowem określić co czuję po przeczytaniu książki ,, Podróż do miasta świateł " powiedziałabym rozczarowanie. Miałam nadzieję, że będzie to fajna historyczna powieść, tymczasem okazała się typowym ,,babskim'' czytadłem . Książka fajnie się zaczęła, początek mnie zaciekawił, ale straciłam zainteresowanie kiedy Róża nagle w magiczny sposób odzyskała mowę i jako jedenastoletnia dziewczynka zakochała się w księciu. Potem był ich romans, on poślubił inną ale znów zaczął spotykać się z Różą, lecz w międzyczasie Róża miała inny romans, a ten romans zgodnie z obowiązującymi trendem w najnowszej literaturze miała z kobietą , Sophią. Powieść ma również drugą linię czasową, współczesną, wg mnie całkiem niepotrzebną i nudną. Niestety mnie książka się nie spodobała , drugiej części nie zamierzam czytać.

Gdybym musiała jednym słowem określić co czuję po przeczytaniu książki ,, Podróż do miasta świateł " powiedziałabym rozczarowanie. Miałam nadzieję, że będzie to fajna historyczna powieść, tymczasem okazała się typowym ,,babskim'' czytadłem . Książka fajnie się zaczęła, początek mnie zaciekawił, ale straciłam zainteresowanie kiedy Róża nagle w magiczny sposób odzyskała mowę...

Piękna powieść w twardej oprawie. Cudowna ,przyciągająca i kusząca ryciną okładka. Błyszczące na różowo litery ,, Róża z Wolskich’’ migają patrząc pod światło jak neon i zapraszają do cudownej lektury i dalekiej podróży w czasie a mianowicie do Paryża.

Jest to poszerzenie cyklu ,,Cukierni pod Amorem’’. Niesamowita i wyjątkowa historia , tocząca się dwutorowo. Równie dobrze można ją przeczytać oddzielnie, nie wiążąc z poprzednim cyklem powieści i czytelnik nie będzie na pewno błądził.
Jest to pierwsza część powieści o Mieście Świateł, dziewiętnastowiecznym Paryżu. Stąd umyślne litery błyskające – światełka w tytule na okładce. Tu wszystko ma swoją logikę i wytłumaczenie.

Akcja książki jak wspomniałam , toczy się jednocześnie w czasie współczesnym jak i w XIX wieku.
Powiązanie przeszłości z teraźniejszością jest tu obowiązkowe, ze względu na bohaterów i kluczowe postacie.

Z współczesnych sylwetek daje się wyróżnić Igę Toroszyn, Ninę Chirsch oraz jej matkę.
Iga Toroszyn , właścicielka zabytkowego pałacyku w Zajerzycach ma pewien dylemat, czy portret Hrabiego Zajezierskiego , wiszący w holu pałacyku jest autentyczny. Jest też druga niezrozumiała rzecz dla niej, dlaczego ktoś kradnie wszystkie obrazy namalowane przez Rose de Vallenord .
Prosi o przeprowadzenie dyskretnego śledztwa Ninę Chirsch, wykładowczynię historii sztuki na uczelni. Kieruje się jej zainteresowaniami i dlatego nalega , aby się zgodziła.
Matka Niny Irena, która jest despotką, wylewającą trujący jad, apodyktyczną osobą stara się pociągać za sznurki w życiu córki i wywierać presję, stosując przemoc i szantaż emocjonalny.

Postacią z przeszłości jest Róża Wolska , która jako kilkulatka wyjeżdża z matką Krystyną Wolską do Paryża aby leczyć się z afazji u sławnego francuskiego lekarza. Obie pomieszkują u swojego wuja Izydora.
Ojciec dziewczynki Kazimierz Wolski pojechał na zsyłkę na Syberię ,za działalność wywrotową przeciw carowi. Róża wraz z matką, z dobrobytu prędko wpadają w nędzę, z której odwrotna droga jest długa i wyboista. Róża dorasta i coraz bardziej zaczyna interesować się malarstwem. Sztuka ta wciąga ją bez umiaru ale i pociąga sam młody książę Roger de Vallenord, który maluje pod pseudonimem.

Przeczytacie tu o skomplikowanej i trudnej miłości pary kochanków. Jednak pierwsze miejsce w książce zajmuje sztuka oraz piękno Paryża.

Czy Nina przyjmie propozycję Igi i podniesie rękawicę?
Jak się potoczą dalsze losy Róży, czy zdoła dźwignąć się z upadku i wrócić na salony?

O tym wszystkim przeczytacie w tej cudownej książce. Czyta się ją lekko, z wypiekami na twarzy.
Akcja jest niesamowita. Dużo się dzieje. Książka wydaje mi się ,że ma większe tempo niż pierwsze tomy ,,Cukierni pod Amorem’’. Nawet bardziej mi się podobała.
Jestem nią zachwycona.

Polecam dla tych co lubią historię, wątki kryminalne, tematy sufrażystek, dla kochających Paryż oraz dla tych co czują niedosyt ,,Cukierni pod Amorem’’.

Piękna powieść w twardej oprawie. Cudowna ,przyciągająca i kusząca ryciną okładka. Błyszczące na różowo litery ,, Róża z Wolskich’’ migają patrząc pod światło jak neon i zapraszają do cudownej lektury i dalekiej podróży w czasie a mianowicie do Paryża.

Jest to poszerzenie cyklu ,,Cukierni pod Amorem’’. Niesamowita i wyjątkowa historia , tocząca się dwutorowo. Równie...

Wiele dobrego słyszałam o twórczości Małgorzaty Gutowskiej – Adamczyk, więc do „Róży z Wolskich” zasiadłam z wielkim entuzjazmem. Niestety mój entuzjazm mnie zgubił. To była średnia książka.
Nina jest wykładowczynią na Wydziale Historii Sztuki. Jej życie jest dość nudne i skupia się na pracy oraz matce. Irena Hirsch jest egoistyczną i zgorzkniałą kobietą, które chce mieć córkę tylko dla siebie, a jej największym hobby jest prawienie Ninie kazań i wpędzanie jej w poczucie winy. Nina trafia do Gutowa, aby zorganizować pogrzeb swojej ciotki Agaty. W Gutowie z kolei poznaje Ige Toroszyn, która jest właścicielką portretu Tomasza Zajezierskiego. W obrazie nie byłoby nic dziwnego, gdyby nie fakt, że są na nim inicjały „RdV”, czyli Rose de Vallenord, której obrazy giną z muzeów na całym świecie. Nina postanawia zbadać tę sprawę i zamierza wyruszyć w podróż do Miasta Świateł śladami Rose de Vallenord, która z Polski wyjechała, jako Róża z Wolskich.
Naprawdę liczyłam, że Małgorzata Gutowska – Adamczyk zostanie jedną z moich topowych polskich pisarek. Oczywiście ciągle może tak się stać, gdy przeczytam więcej jej książek. Jednak po przeczytaniu „Róży z Wolskich” nie mogę tak powiedzieć. Nie mogłam wejść w tę książkę. Polubienie Niny zajęło mi trochę czas. Jest to bohaterka zdominowana przez własną matkę. Irena Hirsch jest postacią bardzo irytującą. Tylko wymaga od swojej córki, ciągle ją krytykuje, co powoduje u Niny brak wiary we własne możliwości, a także wyrzuty sumienia, że źle opiekuje się matką. Nina ma ogromny problem, żeby ułożyć sobie życie uczuciowe właśnie z powodu matki, która wmawia jej, że żaden facet nie będzie jej chciał. Jednak to, co zrobiła córce pod koniec książki to zdecydowane świństwo i nie wiem, co tą kobietą kierowało.
Czytając powieść poznajemy Różę i Ninę i odnosimy wrażenie, że są do siebie podobne. Ich relacje z matkami są wręcz identyczne, obie uwielbiają sztukę i potrafią ulokować uczucia w nieodpowiednich facetach. Róża jednak jest dużo bardziej świadoma siebie i można ją postawić w rzędzie feministek. Potrafiła sobie radzić sama i nie zgadzała się na złe traktowanie.
Średnio mi się czytało ten tom. Spodziewałam się, że powieść wciągnie mnie dużo bardziej. Możliwe, że winę za to ponosi fakt czytania książek w nieodpowiedniej kolejności. Najpierw powinnam przeczytać „Cukiernię pod Amorem”, a dopiero potem „Podróż do Miasta Świateł”, ale sprawdzałam to w Internecie i wiele było opinii, że znajomość Cukierni nie jest konieczna, żeby połapać się w fabule. Z tym się zgadzam, ale może być konieczna do polubienia stylu autorki.
"Tylko szczęście impregnuje nas w kontakty z innymi, w nieszczęściu szukamy pomocy i wsparcia." ~ Małgorzata Gutowska-Adamczyk, Róża z Wolskich, Warszawa 2012, s. 272.

Wiele dobrego słyszałam o twórczości Małgorzaty Gutowskiej – Adamczyk, więc do „Róży z Wolskich” zasiadłam z wielkim entuzjazmem. Niestety mój entuzjazm mnie zgubił. To była średnia książka.
Nina jest wykładowczynią na Wydziale Historii Sztuki. Jej życie jest dość nudne i skupia się na pracy oraz matce. Irena Hirsch jest egoistyczną i zgorzkniałą kobietą, które chce mieć...

Zmęczyłam tę książkę! Jestem w szoku, że po tak cudownej serii "Cukierni pod Amorem" autorka napisała taką "nijaką" powieść. Najbardziej mi się podobały powroty w okolice Gutowa, chociaż historia Niny też tak jakby nie została wyjaśniona... Kocham Paryż i jestem w szoku, jak ta książka nie sprostała moim oczekiwaniom. Nie polecam. Z szacunku do "Cukierni" przeczytam drugą część.

Zmęczyłam tę książkę! Jestem w szoku, że po tak cudownej serii "Cukierni pod Amorem" autorka napisała taką "nijaką" powieść. Najbardziej mi się podobały powroty w okolice Gutowa, chociaż historia Niny też tak jakby nie została wyjaśniona... Kocham Paryż i jestem w szoku, jak ta książka nie sprostała moim oczekiwaniom. Nie polecam. Z szacunku do "Cukierni" przeczytam...

Książka nie jest tak dobra jak pierwsze sześć tomów, historia Francji już dla Polaków nie jest tak samo interesującą cię historia Polski po drugie trochę były te wszystkie nazwy w j.francuzkim,którego w Polsce raczej nie znamy,

Książka nie jest tak dobra jak pierwsze sześć tomów, historia Francji już dla Polaków nie jest tak samo interesującą cię historia Polski po drugie trochę były te wszystkie nazwy w j.francuzkim,którego w Polsce raczej nie znamy,

Babskie czytadło. Momentami bardzo męczące.

Babskie czytadło. Momentami bardzo męczące.

Interesowała mnie tylko historia Róży, całkiem zapomniałam o toczącej się równolegle historii Niny w czasach współczesnych, a przypomniałam sobie o niej czytając opinie innych użytkowników.

Interesowała mnie tylko historia Róży, całkiem zapomniałam o toczącej się równolegle historii Niny w czasach współczesnych, a przypomniałam sobie o niej czytając opinie innych użytkowników.

Muszę przyznać, że trochę znudziła mnie ta książka. Niby wszystko ok, ale czegoś mi w niej brakowało.
Część o Róży momentami zbyt mocno przypominała mi przewodnik turystyczny tyle, że po nieistniejącym już mieście. Część o Ninie wydała mi się powierzchowna pod względem psychologicznym.
Chyba nie skuszę się na drugi tom, chyba że sam mi wpadnie w ręce.

Muszę przyznać, że trochę znudziła mnie ta książka. Niby wszystko ok, ale czegoś mi w niej brakowało.
Część o Róży momentami zbyt mocno przypominała mi przewodnik turystyczny tyle, że po nieistniejącym już mieście. Część o Ninie wydała mi się powierzchowna pod względem psychologicznym.
Chyba nie skuszę się na drugi tom, chyba że sam mi wpadnie w ręce.