Zen i sztuka obsługi motocykla

Ciężka książka w czytaniu i odbiorze. Momenty podróży i analogie naprawy silnika do życia genialne, jakby tylko z tego składała się książka to byłaby bardzo dobrą pozycją. Niestety przemyślenia autora i jego filozofie są ciężkie do przebrnięcia. Udało mi się zapisać kilka cennych cytatów, dzięki temu nie żałuję że przeczytałem tę książkę.

Ciężka książka w czytaniu i odbiorze. Momenty podróży i analogie naprawy silnika do życia genialne, jakby tylko z tego składała się książka to byłaby bardzo dobrą pozycją. Niestety przemyślenia autora i jego filozofie są ciężkie do przebrnięcia. Udało mi się zapisać kilka cennych cytatów, dzięki temu nie żałuję że przeczytałem tę książkę.

To zdecydowanie nie jest książka na raz.
To książka, w której człowiek chce bazgrac, podkreślać i notować własne spostrzeżenia. Czasami nie zgadzć się z autorem, a innym razem krzyczeć "TAK! Właśnie tak!". Jeśli ktoś szuka tutaj typowego Zen to się rozczaruje, chociaż Zen czuć tu bardzo wyraźnie. I właśnie te poszukiwania, swoje własne, prowadzone równolegle do tych Prisingowych sprawiają największą frajdę.

To zdecydowanie nie jest książka na raz.
To książka, w której człowiek chce bazgrac, podkreślać i notować własne spostrzeżenia. Czasami nie zgadzć się z autorem, a innym razem krzyczeć "TAK! Właśnie tak!". Jeśli ktoś szuka tutaj typowego Zen to się rozczaruje, chociaż Zen czuć tu bardzo wyraźnie. I właśnie te poszukiwania, swoje własne, prowadzone równolegle do tych...

Warto to przeczytać, pisane w czasach hippisów przez bardzo niespokojną duszę.

Warto to przeczytać, pisane w czasach hippisów przez bardzo niespokojną duszę.

Jedna trzecia książki to opisy podróży motocyklem z synem, ciekawe, żywe, prawie „On The Road”.. prawie, reszta (jakieś 250 stron) to pseudofilozoficzne biadolenie o znaczeniu „Quality”, zasilane schizofrenią autora i masą wyrażeń, które bez zagłębiania się w szczegóły beztrosko zaczerpuje czy to ze starożytnej Grecji, czy to z Buddyzmu i nie tłumaczy ich niczym, jedynie zakleja luki w jego własnych nieciekawych rozmyślaniach. Najbardziej boli to rzucanie buddyjskimi myślami jak mięsem, pod swoją amerykańską ignorancką modłę, bo coś na ten temat wiem, aczkolwiek jest duża szansa, że części o motocyklach będą boleć fanów jednośladów podobnie. Nie polecam.

Jedna trzecia książki to opisy podróży motocyklem z synem, ciekawe, żywe, prawie „On The Road”.. prawie, reszta (jakieś 250 stron) to pseudofilozoficzne biadolenie o znaczeniu „Quality”, zasilane schizofrenią autora i masą wyrażeń, które bez zagłębiania się w szczegóły beztrosko zaczerpuje czy to ze starożytnej Grecji, czy to z Buddyzmu i nie tłumaczy ich niczym, jedynie...

Książka bardzo nierówna, miała momenty bardzo wciągające, a także przeciągane na których ciężko było się skupić. Mimo wszystko cieszę się że dotrwałam do końca.

Książka bardzo nierówna, miała momenty bardzo wciągające, a także przeciągane na których ciężko było się skupić. Mimo wszystko cieszę się że dotrwałam do końca.

Książka na początku bardzo mi się spodobała - wszystko było ciekawe, opis wyprawy motocyklowej i samej obsługi motocykla, nie mówiąc już o spostrzeżeniach autora w jaki sposób tą obsługę motocykla można porównać do życia ;) I była też lekko, nawet wesoło, pisana. Gdyby tylko o tym była książka, byłaby super! Niestety potem autor wchodzi w filozofię i to taką ostrą filozofię (pojęcia jak ze studiów filozoficznych),co było nie dość że dla mnie niezrozumiałe, to jeszcze całkiem nudne. Nie tego spodziewałem się po opisie.
"Jak odnaleźć we współczesnym świecie równowagę, szczęście i wolność?" - nie dowiedziałem się, nie znalazłem w książce niczego co choćby zbliżone byłoby odpowiedzi na to pytanie.
"Legendarna książka, która zainspirowała miliony czytelników do zmiany swojego życia." - szczerze mówiąc nie mam zielonego pojęcia co konkretnie z tej książki mogłoby kogokolwiek zainspirować do zmiany życia (chętnie się dowiem w PW, jakby ktoś miał ochotę).

Co mi się podobało, to taki cytat:
"Każda maszyna ma własną osobowość, którą zdefiniowałbym jako sumę wszystkiego, co o niej wiemy i co do niej czujemy. Osobowość stale się zmienia, zazwyczaj na gorsze, ale czasem, dziwna rzecz, na lepsze. Obsługa motocykla polega na pielęgnowaniu jego osobowości."

A jak autor pisze:
"Miałbym ochotę szczegółowo opisać wszystkie znikające usterki, jakie spotkałem w swoim życiu, i opowiedzieć krok po kroku, jak je rozwiązałem. Jest to jednak trochę tak jak z historiami wędkarskimi: interesują głównie samego opowiadającego, który nie może zrozumieć, dlaczego wszyscy ziewają, skoro jego to tak bawi."
- to pomyślałem sobie, że ja bym bardzo chętnie opis tych usterek poczytał :D a na pewno chętniej niż tą filozofię, co potem nastąpiła ;)

Reasumując... raczej nie ;) książka nie jest zła ale bez filozofii bardziej by mi się podobała.

(czytana/słuchana: 11-13.02.2024)
3+/5 [6/10]

Książka na początku bardzo mi się spodobała - wszystko było ciekawe, opis wyprawy motocyklowej i samej obsługi motocykla, nie mówiąc już o spostrzeżeniach autora w jaki sposób tą obsługę motocykla można porównać do życia ;) I była też lekko, nawet wesoło, pisana. Gdyby tylko o tym była książka, byłaby super! Niestety potem autor wchodzi w filozofię i to taką ostrą filozofię...

Przypomniałam sobie o tej książce tylko dlatego, że jak się okazuje, kilka lat przed jej publikacją w trzecim sezonie "Świętego" Roger Moore mówi baaardzo podobną frazę jak tytuł tej książki, tyle że ironicznie. Odcinek z kopalnią srebra w Australii.

Co do książki, to pamiętam, że szczerze usiłowałam się nią zachwycić, ale kompletnie mi to nie wyszło, mimo że wedle polecaczy miała być taka świetna. Może jest to po prostu rzecz dla właścicieli motocyklów, wielbicieli Kerouaca i "Easy Ridera" :D Tyle że wersji ugrzecznionej, bo zamiast narkotyków ma być bezczelnie zwesternizowane zen mające uatrakcyjnić wyimki filozoficzne, które pozwala też na oderwanie się od korzeni i radosne poczucie mistycyzmu bez zobowiązań. Stosowane zamiennie z chorobą psychiczną, która autorowi nie przeszkadza zabrać syna na rajd po Ameryce, w żaden sposób nie zakłócając jego rozważań o lepszej jakości wszystkiego.

Parafrazując opowieść z "Fajdrosa", który również jest w tej książce utylizowany na użytek persony autora, konie (te niemechaniczne) mu się nieco rozjechały.

Przypomniałam sobie o tej książce tylko dlatego, że jak się okazuje, kilka lat przed jej publikacją w trzecim sezonie "Świętego" Roger Moore mówi baaardzo podobną frazę jak tytuł tej książki, tyle że ironicznie. Odcinek z kopalnią srebra w Australii.

Co do książki, to pamiętam, że szczerze usiłowałam się nią zachwycić, ale kompletnie mi to nie wyszło, mimo że wedle...

Dla mnie w dużej mierze to książka o filozofii nauki i tak ją zapamiętam. Nierówna - w większej części interesująca ale regularnie pojawiają się wątki, w których autor się zapętla, przez kilka stron dochodząc do tych samych wniosków. Wartościowa z dydaktycznego punktu widzenia - autor tłumaczy i objaśnia podstawy filozofii w prosty sposób, na zasadzie powszechnie rozumianych porównań.

Dla mnie w dużej mierze to książka o filozofii nauki i tak ją zapamiętam. Nierówna - w większej części interesująca ale regularnie pojawiają się wątki, w których autor się zapętla, przez kilka stron dochodząc do tych samych wniosków. Wartościowa z dydaktycznego punktu widzenia - autor tłumaczy i objaśnia podstawy filozofii w prosty sposób, na zasadzie powszechnie...

To klasyka amerykańskiej a może nawet światowej literatury. Gdyby nie to, że nie jest to mrożąca krew w żyłach historia obyczajowa, tylko cięży kaliber intelektualnie, to nie aż tylu fanów.

To klasyka amerykańskiej a może nawet światowej literatury. Gdyby nie to, że nie jest to mrożąca krew w żyłach historia obyczajowa, tylko cięży kaliber intelektualnie, to nie aż tylu fanów.

Czytałem kilka razy zamkazdym razem coś nowego

Czytałem kilka razy zamkazdym razem coś nowego