Gone. Zniknięcia

Akcja książki bardzo długo się rozwijała. Wydawała mi się monotonna, trochę nuda. Dopiero druga połowa stała się bardziej energiczna, szybsza i pełna napięcia. Zakończenia oczywiście bez problemu się domyśliłam, bo jak mogło być inaczej przy jej ciągłych nudnościach i braku apetytu, chociaż bardzo ciężko mi w to uwierzyć, w końcu to były tylko 3 dni :)

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Połknęłam tę książkę w jeden dzień. Historia niesamowicie mnie wciągnęła i aż jestem zła na siebie, że tak późno zdecydowałam się po nią sięgnąć. Akcja jest wartka, pomysł oryginalny, a świat przedstawiony naprawdę ciekawy i dobrze skonstruowany. Ogromnym plusem są bohaterowie. Nie są irytujący ani jednowymiarowi, nie sprawiają wrażenia "płaskich". Każdy z nich ma w sobie coś więcej, co sprawia, że łatwo się w tę historię zaangażować. Były momenty, przy których parsknęłam śmiechem, ale też takie, w których naprawdę byłam bliska płaczu. Ta książka świetnie balansuje między napięciem, emocjami i dynamiką wydarzeń. Świetna historia i już nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejną część.

Fabuła wciąga od pierwszych stron, a całość czyta się błyskawicznie. Tej książki nie chce się odkładać, napięcie, akcja, chęć poznania odpowiedzi i niepewność trzymają czytelnika dosłownie przyklejonego do niej. To młodzieżówka w tym „starym” stylu, niebojąca się trudnych tematów oraz ukazania tego, jak okrutna sytuacja potrafi zmienić człowieka, ale też pełna emocji i zaskoczeń. Jeśli lubicie dystopijne klimaty i historie, które zostają w głowie na dłużej, musicie ją przeczytać! Naprawdę warto!

"Okazało się, że naszego świata już nie ma. Że nie ma już żadnych zasad. A jutro musimy stworzyć własne." Młodzież wybrała się na wycieczkę w pobliskie góry. Wracając ich świat się całkowicie zmienia. Znajdują martwe zwierzęta, puste domy, a wszyscy mieszkańcy i ich bliscy zniknęli. Są przetrzymywani w miasteczku przez obce wojsko. Ellie i jej przyjaciele zaczynają walczyć o jutro, o to żeby ocalić bliskich i samemu przeżyć. Wracają do bazy w górach i układają plan życia w nowej rzeczywistości. Wspaniała.

Ten tom troszkę słabszy, główna linia fabularna niezbyt rusza do przodu, a fabuła tej części to powtórka z tego co już było: trudy sprawowania władzy i walka ze złem, nowość to tajemniczy prorok. Jednak nadal to ci sami bohaterowie i dynamika, więc czyta się to nadal dobrze.

Tak jak pierwsze dwie części tej serii porwały i wciągnęły bez pamięci tak w przypadku tej bardzo się zawiodłam, nie jest źle, ale cała fabuła ciągnie się jak guma do żucia. Akcja jest przewidywalna i troszkę jak dla mnie zbyt mozolna dlatego daje 6. Co nie zmienia postaci rzeczy, że seria o Obdarzonych pozostaje moją ukochaną serią. Czy tylko ja po przeczytaniu tych książek zaczęłam chodzić wszędzie z notesem w czarnej oprawie i notować każdą moją myśl i wiersze ? :D

Przyzwoite zakończenie trylogii, choć w mojej opinii zdecydowanie najlepszy był tom 1. Ale do rzeczy. Katniss wraz z rebeliantami chce położyć kres władzy Kapitolu. Zgadza się przyjąć na siebie rolę tytułowego Kosogłosa - zostanie twarzą tej walki i ma być inspiracją dla innych. Większość fabuły to walka, realizacja celu i emocje targające bohaterką. Końcówka jest dosyć interesująca, zakończenie uważam za ciekawszy element całego tego tomu, chociaż w trakcie czytania miałem pewne przeczucia na co się zanosi i nie pomyliłem się ani trochę. Cała seria bardzo przyzwoita - tom 1 top, później jest słabiej i zakończenie jest w miarę udane, ale nie wywala z kapci. Jako rozrywka ok.

Wydaje mi się, że druga część była trochę ciekawsza od pierwszej. Akcja bardziej wartka, szczególnie od połowy. Niby wiemy do czego wszystko prowadzi, znamy zakończenie, a jednak z napięciem czekamy co się wydarzy. Teraz trochę strach myśleć o nowym roku 2027, który będzie niedługo... Bohaterowie są delikatnie mówiąc trudni. Bardzo wulgarni, łatwo ulegają emocjom. Ciężko zrozumieć ich zachowanie, podążać za ich logiką. Ale zapewne bez tego nie byłoby książki :) mam nadzieję, że taki świat na nas nie czeka.

Przeglądając półkę z książkami natknęłam się na "Ever". Pamiętam jak w czasach gimnazjum uwielbiałam tą historię, więc z sentymentu stwierdziłam, że przeczytam ją jeszcze raz. Nadal uważam, że historia jest świetna, choć tym razem nieco krytycznie do niej podeszłam. Czytając ją po wielu latach czuję niedosyt. Pewne wątki zbyt szybko się skończyły oraz towarzyszyła temu szybka zmiana akcji. Mimo to historia Damena i Ever wciąż mnie wciąga i sięgnę po dalsze tomy by odświeżyć sobie ich historię.

Ciekawy przypadek, widocznie, pisarki z dość ciekawym pomysłem na siebie, którego w żadnym stopniu nie pokazała przy lekturze innej książki ("Zmierzch"). Do "Intruza" podeszłam z rezerwą, ponieważ świeżo w tym roku dopiero dostałam w ręce jej najpopularniejszą serię, która zostawiła tylko wspomnienie śmiesznej w swojej głupocie historii. Tutaj sytuacja prezentuje się inaczej - to zwykła książka fantastyczna z ciekawym pomysłem oraz przestrzenią na kolejne tomy (które aktualnie chyba zostały odesłane na wieczne nienapisanie). Myślę, że trochę zmieniłam zdanie o pisarce po lekturze - miała predyspozycję i możliwość zerwania łatki autorki "Zmierzchu", jednak nie wykorzystała tej możliwości.

Podobnie jak poprzednią część, czyta się łatwo i szybko. Tym razem jednak z większą dozą humoru, powiedziałabym. Książka zwraca uwagę na ważne mankamenty funkcjonowania naszego społeczeństwa i przedstawia skutki dalszego postępowania w ten sposób. jestem bardzo ciekawa jak zakończy się ta opowieść.

Może nie jest to najlepsza książka o zombie ale przeczytałam ją bardzo szybko i jestem zaciekawiona dalszym ciągiem. Dużo rozterek miłosnych, tajemnice które pragnie odkryć główna bohaterka a w końcu walący się spokój i ucieczka w nieznane. Wydarzyło się bardzo dużo, czasami denerwowały mnie zachowanie Mary i jej nadzieja która wydawała się nieuzasadniona. Przyszło jej żyć w takim świecie a nie innym więc pora być realistką i przetrwać. Choć muszę przyznać że koniec pierwszego tomu mnie zaskoczył, Mary w pewnym sensie dopięła swego.

Oceniając ksiązke w jej kategorii, czyli w kontekście literatury młodzieżowej - jest to naprawdę fajna pozycja. Akcja momentami zwalnia, ale generalnie jest dość szybka i wciągająca, postacie zbudowane w taki sposób, że ich dalsze losy naprawdę ciekawią. Niektóre dialogi czy przemyślenia głównej bohaterki mogą wydawać się infantylne - ale naprawdę w kontekście innych książek z tego gatunku to tutaj jest naprawdę dobrze, dlatego jeśli jesteście "starszą" młodzieżą, a nie nigdy nie czytaliście tej serii to polecam.

Choć robiłam tej książki reread, to kompletnie nie pamiętałam, co się w niej działo i swoich emocji przy lekturze. Czuję się więc, jakbym poznawała ją na nowo. Od początku zauważyłam, że ten tom jest lepszy niż pierwszy, ale nie odczuwałam większych emocji, oprócz mniejszej irytacji wobec Nory. Dopiero w drugiej połowie zaczęło się ostro dziać, czułam jak napięcie aż iskrzy. Ostatecznie wiem, że przekonałam się do tej serii, co nie było dla mnie takie oczywiste, po skończeniu Szeptem. A po tym zakończeniu tutaj... mam ochotę od razu sięgnąć po trzecią część, bo napięcie i to otwarte zakończenie na końcu chyba zaraz mnie emocjonalnie zniszczy :).

A czytała Pani „Dziewczyny z Hex Hall"? Takie pytanie usłyszałam w trakcie rozmowy o książkach z moją zaprzyjaźnioną młodzieżą. Oczywiście, że tak, ale tylko pierwszy tom! – odpowiedziałam, a w myślach szybko zaczęłam wertować miesiące, a potem, o zgrozo, lata, usiłując ustalić na gorąco, kiedy to było? Nie powinno więc mnie dziwić, że jest już drugi tom tej trylogii i to od roku. A mimo to, jakoś zawsze się dziwię upływowi czasu liczonemu premierami wydawniczymi. I chyba było to widać, bo moja młodzież natychmiast uaktualniła moje informacje i jeszcze zaopatrzyła w brakującą część, abym mogła nadrobić to karygodne zaniedbanie, uważając, że jedną z lepszych trylogii ostatnich lat trzeba znać. Na zachętę dodała – ten tom jest jeszcze lepszy niż pierwszy! Trochę mnie to podniosło na duchu, bo z kontynuacjami bywa różnie. Już po pierwszych kilkudziesięciu stronach przekonałam się, że prawdę mi rzekła! Autorka rozkręciła swoją wyobraźnię na maksa! Nie miałam też problemu z wejściem w fabułę, ponieważ mimo upływu trzech lat (sprawdziłam w archiwum blogu) od pierwszego spotkania z główną bohaterką Sophie z Poprawczaka dla Nieletnich Demonów zwanego Hex Hall, doskonale pamiętałam jej osobę, główne wątki fabuły, problemy z opanowaniem zdolności nadprzyrodzonych i sytuacji sercowych. A że te ostatnie będą i w tej części, krzyczała w kółku na okładce strony tytułowej autorka znanej tetralogii „Szeptem” Becca Fitzpatrick. Przyjrzałam się tej krótkiej, ale treściwej rekomendacji, śmiejąc się w duchu – a jakiż tam seks może być w książce dla nastolatków? Chociaż? – zawahałam się, ale nie. Okazało się, że określenie zostało użyte troszkę na wyrost, bo w tym cyklonie przygód nie było czasu na takie rzeczy. Nie liczę tych kilku niewinnych pocałunków w przelocie. Nie zdradzę jednak z kim, bo konkurentów do serca dziewczyny było dwóch. Sophie musiała wybrać między sercem a rozumem, czyli Archerem i Calem. I tutaj gorący news drugiej części – z tym ostatnim była zaręczona, o czym oczywiście nie miała zielonego pojęcia! Było za to mnóstwo czasu na westchnienia na odległość, bo Sophie dostała kategoryczny zakaz widywania się z Archerem. Był przecież wrogiem jej ojca i stowarzyszenia, któremu przewodził. Zrządzeniem losu jednak wszyscy bohaterowie, łącznie z jej przyjaciółką Jenny, znaleźli się w Anglii, która stała się świadkiem przedziwnych wydarzeń. Wszystkie spowodowane jak najbardziej nieumyślnie i nieświadomie przez nastolatków. Tak się jakoś złożyło, że przygoda sama pukała do ich drzwi, sekrety domagały się zdemaskowania, a utajnione śledztwa przed dorosłymi wyjaśnienia. Się działo, a skutki były opłakane i dramatyczne! Ale za to jak wciągająco niebezpiecznie i… zabawnie! Tutaj Becki Fitzpatrick muszę przyznać całkowitą rację. Często się uśmiechałam, a to za sprawą Sophie nieustannie komentującej z ogromnym poczuciem humoru otaczającą ją rzeczywistość. Ten sarkazm podobno odziedziczyła po ojcu, z którym miała okazję nareszcie się poznać, nadrabiając stracone lata rozłąki. To przede wszystkim jej cięte riposty rozładowywały napięcie w sytuacjach, kiedy zaczynało być bardzo źle. Podnosiło to na duchu bohaterów i mnie, a przez to nie przygotowało na katastrofalny finał i jedną myśl – „Cała magia tego świata nie uprości spraw sercowych". Sophie znowu narozrabiała! I to bardziej niż w części pierwszej. naostrzuksiazki.pl

Pozostawiam wysoką ocenę, bo swojego czasu seria była moją ulubioną i jeśli tak się czułam wtedy to pozostawmy to adekwatne do grona jej typowych odbiorców. Jest to coś bardziej w stylu YA, ale swojego czasu czytało się to z wielką przyjemnością. Uważam, że to jedna z bardziej godnych uwagi trylogii jeśli chodzi o tego rodzaju literaturę. Bohaterka budziła sympatię, sama książka była też dojrzała i mądra, co nie zdarzało się często w przypadku młodzieżówek. Poza tym fabuła łączyła w idealnym proporcjach nastoletnie życie i rozterki oraz wątki magiczne, więc czytelnik nie był znudzony żadną z tych kwestii.

Mam dość dużą słabość do fabuły szkolno-mqgicznej. Hex Hall łączy w sobie to co najfajniejsze w Harrym Potterze z uniwersum Monster High. Mamy tu czarodziejki, demony, duchy, wampiry, zmiennokształtnych, a do tego typowe dla literatury młodzieżowej wątki romantyczne i lekko kryminalną tajemnicę. Przeczytana szybko i z przyjemnością!

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Bardzo dobrze się ją czyta, fabuła jest ciekawa, ale wątek główny zaczynający się w połowie książki, tworząc z niej fantastykę, ale taką jeszcze przyzwoitą, trochę mnie zniesmaczył. Spodziewałem się bardziej książki obyczajowej. Jednak mam ochotę sięgnąć po drugą część.

Książka wymaga od czytelnika przychylnej cierpliwości. Jest to lektura dla młodzieży, ale i dorośli znajdą tu wiele dla siebie. Poznajemy piekło zagotowane ludziom przez totalitarne państwo. Władza mebluje zwykłym ludziom życie. Dzieci cienie (każde trzecie i następne) nie mają prawa żyć. Wiele rodzin ukrywa istnienie takich dzieci. Żyją w ukryciu, jeśli to wyjdzie na jaw, państwo je zabija, często zabija też całą rodzinę. Policja Populacyjna inwigiluje rodziny, sieje terror i strach. Ukryte dzieci żyją jak szczury. Każdy najdrobniejszy ślad - piąte krzesło, dodatkowy talerz na stole, cień na ścianie lub na rolecie w oknie, ubranie lub obuwie nie pasujące do żadnego z członków rodziny - mało ważny drobiazg, może zwrócić uwagę Policji Populacyjnej i sprowokować jej bezwzględną interwencję. Ale człowiek ma niezłomną naturę, zawsze znajdą się tacy, którzy będą stawiać opór reżimowi. Walcząc wprost lub innymi metodami. Całość daje do myślenia i niesie przesłanie: nie ufaj żadnej władzy, kontroluj, patrz na to, co próbuje zrobić, czy nie dąży do zawłaszczenia obywateli. To bardzo ważne przesłanie, na zawsze i dla każdego. Nie wolno być obojętnym, nie wolno udawać, że nic się nie dzieje, trzeba reagować na każdą próbę ingerencji w nasz osobisty świat.