Rupieciarnia na końcu świata

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Bardzo zawiła fabuła, trzeba czytać ją powoli bo zastoju można dostać

Bardzo zawiła fabuła, trzeba czytać ją powoli bo zastoju można dostać

To oczywiście powieść dla młodzieży, ale ponieważ jestem tą trochę już przeterminowaną młodzieżą, zaryzykowałam. Nie jestem zawiedziona, ciekawa historia, książka wciągnęła i z przyjemnością w drodze do korpo słuchałam kolejnych części. Lubię w książkach i filmach ten motyw powrotu do małego miasteczka, gdzie wszystko się zaczęło i rozliczenie się z przeszłością. Spędziłam z tą książką wiele ciężko porannych chwil, aż do przesłuchanego końca historii. Sympatyczna. Polubiłam Nobiego.

To oczywiście powieść dla młodzieży, ale ponieważ jestem tą trochę już przeterminowaną młodzieżą, zaryzykowałam. Nie jestem zawiedziona, ciekawa historia, książka wciągnęła i z przyjemnością w drodze do korpo słuchałam kolejnych części. Lubię w książkach i filmach ten motyw powrotu do małego miasteczka, gdzie wszystko się zaczęło i rozliczenie się z przeszłością. Spędziłam...

Sięgając po „Rupieciarnię…” spodziewałam się lekkiej książki. Szybko zrozumiałam, że się pomyliłam. Już po kilku rozdziałach ukazuje się zadziwiająco wolno rozgrywający się dramat pokoleniowy.
Swoją droga rozdziały były dla mnie przy długie. Tak jak cała historia. Mam wrażenie, że na siłę rozciągnięta do granic możliwości. Było też sporo niepotrzebnych opisów. 3/4 książki to próby rozwikłania rodzinnych tajemnic których nie ma końca. Intrygi, kłamstwa, manipulacje to w dużym skrócie historia dążenia do prawdy. Czytałam wiele książek w których bohater próbuje rozwiązać zagadkę i zazwyczaj reszta wydarzeń spleciona z poszukiwaniami tworzy zgraną historię.
Tutaj tego niestety nie było.
Tempo historii z drugiego planu jest najbardziej absurdalne. W kilka tygodni bohaterka skupia się w łaski nowej paczki znajomych wręcz przyjaciół. Zaraz będzie mieć chłopaka. Do tego jest to osoba której trudno zawrzeć nowe znajomosci. Ogólnie cud miód i orzeszki. Nie wiem może kiedyś zdobywało się przyjaciół na pstryknięcie palców, ale książka wyszła w 2012 i wtedy też tak nie było, tym bardziej teraz. To kłuło w oczy. Intrygi towarzystwa ze szkoły to owszem jest powszechne, podczas kulminacji jednej z nich przypomniała mi się scena z filmu „Szkoły uczuć”.
Myślę, że przydałby się ostrzeżenie, że w książce jest poruszany temat zdrowia psychicznego. Jeśli to dla kogoś trudny czy triggerujący temat warto mieć tego świadomość.
Widziałam, że sporo osób uskarża się na zachowanie Maryli, nie podzielam zdania, mnie za to najbardziej denerwuje jej matka.
Co do tajemnic. Niektóre odgadłam sama inne mnie zaskoczyły. Choć ostatnia zagadka (historia z listu) najbardziej mnie poruszyła. Zabrakło mi punktu widzenia adresata by dopełnić tę historię.

Sięgając po „Rupieciarnię…” spodziewałam się lekkiej książki. Szybko zrozumiałam, że się pomyliłam. Już po kilku rozdziałach ukazuje się zadziwiająco wolno rozgrywający się dramat pokoleniowy.
Swoją droga rozdziały były dla mnie przy długie. Tak jak cała historia. Mam wrażenie, że na siłę rozciągnięta do granic możliwości. Było też sporo niepotrzebnych opisów. 3/4 książki...

Wybrałam tę pozycję w formie audiobooka i chyba tylko dlatego dobrnęłam do końca; remont w domu nie przykrzył się tak bardzo ;-)
Może to kwestia wieku (mojego),ale momentami odnosiłam wrażenie, że fabuła ciągnie się w nieskończoność, a główna bohaterka, szesnastolatka, zachowuje się i wysławia jak kobieta po 40-tce. Niektóre przemyślenia, odzywki, zachowania były lekko nieadekwatne do jej wieku, bardziej sprawdziłyby się w książce, w której 16-larka zamienia się ciałem z kobietą dojrzałą ;-) Ale, jak napisałam, może jestem już za stara, by się wczuć :-)
Ogólnie pozycja raczej OK, chociaż podejrzewam, że w wersji do czytania może być lekko nużąca ze względu na długość.

Wybrałam tę pozycję w formie audiobooka i chyba tylko dlatego dobrnęłam do końca; remont w domu nie przykrzył się tak bardzo ;-)
Może to kwestia wieku (mojego),ale momentami odnosiłam wrażenie, że fabuła ciągnie się w nieskończoność, a główna bohaterka, szesnastolatka, zachowuje się i wysławia jak kobieta po 40-tce. Niektóre przemyślenia, odzywki, zachowania były...

Wciągnęła mnie bardzo i po przeczytaniu czuję niedosyt.

Wciągnęła mnie bardzo i po przeczytaniu czuję niedosyt.

Maryla musi się przenieść z Warszawy do rodzinnej miejscowości matki – Tomaszowa. Dziewczyna buntuje się przeciwko temu pomysłowi – nie chce opuszczać miasta, które lubi, szkoły i przyjaciół. Ale nie ma wyjścia. Nie wie jednak, że przeprowadzka to dopiero początek kłopotów. Marylę czeka spotkanie z babcią i prababcią, które wydają się jej nienawidzić, choć widzą ją po raz pierwszy, a także nowa szkoła i walka o wpływy z lokalną gwiazdą. Okazuje się, że jest także mroczna rodzinna tajemnica do odkrycia…

Często bohaterka wtyka nos w nieswoje sprawy i jest irytująca. W trakcie akcji główna bohaterka chyba tylko raz zwątpiła czy jest sens rozwiązywać i odkopywać rodzinne tajemnice. Książkę szybko się czytało chociaż jest bardzo gruba.

Polecam, jednak książka nie była dla mnie.

Maryla musi się przenieść z Warszawy do rodzinnej miejscowości matki – Tomaszowa. Dziewczyna buntuje się przeciwko temu pomysłowi – nie chce opuszczać miasta, które lubi, szkoły i przyjaciół. Ale nie ma wyjścia. Nie wie jednak, że przeprowadzka to dopiero początek kłopotów. Marylę czeka spotkanie z babcią i prababcią, które wydają się jej nienawidzić, choć widzą ją po raz...

Być może jestem "za stara" na tego typu historie i stąd wynika moja niska ocena dla tej książki, ale wynika ona głównie z faktu, że okropnie denerwowała mnie główna bohaterka i jej zachowanie. Była zbyt pewna siebie, wtrącająca się w nie swoje sprawy i pozwalała sobie na za dużo.

Być może jestem "za stara" na tego typu historie i stąd wynika moja niska ocena dla tej książki, ale wynika ona głównie z faktu, że okropnie denerwowała mnie główna bohaterka i jej zachowanie. Była zbyt pewna siebie, wtrącająca się w nie swoje sprawy i pozwalała sobie na za dużo.

Ciekawy pomysł na fabułę, ale treść zbyt rozwleczona i przewidywalna, brak konsekwencji w narracji, główna bohaterka niesamowicie irytująca.

Ciekawy pomysł na fabułę, ale treść zbyt rozwleczona i przewidywalna, brak konsekwencji w narracji, główna bohaterka niesamowicie irytująca.

[…] miejsce na ziemi i dziurę w niebie, wszystko zamienię na ciebie.
A ty... ty nawet o tym nie wiesz... […]
-A.Osiecka „Wyszłam i nie wróciłam”

Mamy skomplikowane życie? Oczywiście, że tak. Borykamy się przecież z setką problemów dnia codziennego i musimy załatwiać niezliczone ilości spraw, które miały być gotowe „na wczoraj”. A, co jeśli nasze życie jeszcze bardziej się skomplikuje? Jeśli z dnia na dzień stracimy wszystko, na czym do tej pory nam zależało? Jeżeli nasz mały świat legnie w gruzach?
Odpowiedzi na te pytania możemy znaleźć w książce „Rupieciarnia na końcu świata” autorstwa Agaty Mańczyk, która kształciła się na wydziale polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, a także na kursie redakcji merytorycznej Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Jest autorką siedmiu powieści dla młodzieży, w tym książki o tytule „klara@żuk.pl” , która była jej literackim debiutem.
W swojej najnowszej książce Agata Mańczyk ukazuje losy szesnastoletniej Maryli, która w przeciągu, zaledwie tygodnia miała oswoić się z rozwodem rodziców i wyjazdem z ukochanej Warszawy do Tomoszaowa. Utratą przyjaciół i jak się później okazało również miłości. Start w nowym mieście nie był w cale lepszy od pożegnania starego. Maryla stała się miejscową sensacją, pozbawioną wcześniejszej, warszawskiej, anonimowości.
Wydawać by się mogło, że historia jest banalna i oklepana, ale nic bardziej mylnego. Na stronach powieści poznajemy kilka genialnych wręcz postaci, w tym zdecydowanie bardzo wyraziste kreacje czterech kobiet blisko ze sobą spokrewnionych. Marcelina, Małgorzata, Magda i Maryla to cztero-pokoleniowa mieszanka trudnych charakterów, tajemnic, upokorzeń i pielęgnowanego żalu do siebie nawzajem. Nienawiść sączona między nimi niczym trucizna jest połączona z niewielkimi oznakami dziwnej więzi i miłości, która musiała ustąpić poczuciu winy i wyrzutom sumienia.
Gra słów, wydarzeń i postaci stanowi niezwykłą całość. Genialne połączenie sprzeczności, ludzkich zalet i przywar, a w tle cudowna, tajemnicza i bardzo smutna historia miłosna krążąca w rodzinie niczym klątwa.
„Rupieciarnia na końcu świata” to zdecydowanie jedna z najlepszych powieści obyczajowych dla młodzieży (lecz nie tylko) jaką miałam okazję przeczytać. Wspaniała historia, niebanalny humor, lekkość pióra autorki i zadziorna postać osiemdziesięcioletniej Marceliny sprawiły, że pokochałam tą książkę całym sercem. Nawet zakończenie mnie nie rozczarowało, choć tego bardzo się obawiałam. Mogę nawet powiedzieć więcej, zakończenie nieco mnie zaskoczyło.
Na pochwałę zasługują też liczne cytaty Osieckiej wplątane w fabułę niczym najważniejsze spoiwo całości. Bardzo oryginalne, niesamowicie piękne.

„[…] Zobaczysz, jeszcze z tego wybrnę, nie będzie dziury w niebie, pamięć jak szybę wytrę...
Niech no tylko przyjdę do siebie. Wystarczy jedna chwilka, wystarczy jeden gest,
a przyjdę, przyjdę do siebie... Lecz gdzie to? Gdzie to jest? […]”
-A. Osiecka „Przyjdę do siebie”

Mimo tych wszystkich zalet w książce znalazła się jedna rzecz, której nie mogłam zdzierżyć mimo całej sympatii, jaką wzbudza we mnie ta pozycja. Mianowicie, w książce pojawiło się wiele powtórzeń. Praktycznie na każdej stronie ktoś „prychał niezadowolony”, „mlaskał” lub też „cmokał”. Nie wiem, może tylko mnie to tak irytowało i rzucało się w oczy, ale nie są to jedyne zwroty, które pojawiły się na stronach „Rupieciarni…” wręcz z maniakalną częstotliwością, ale jak już wspomniałam książka jest bardzo dobra, zaskakująca, a przy tym napisana lekkim językiem, co sprawia, że czyta, a wręcz pochłania się ją z niesamowitą przyjemnością. Gorąco polecam.

[…] miejsce na ziemi i dziurę w niebie, wszystko zamienię na ciebie.
A ty... ty nawet o tym nie wiesz... […]
-A.Osiecka „Wyszłam i nie wróciłam”

Mamy skomplikowane życie? Oczywiście, że tak. Borykamy się przecież z setką problemów dnia codziennego i musimy załatwiać niezliczone ilości spraw, które miały być gotowe „na wczoraj”. A, co jeśli nasze życie jeszcze bardziej się...