Czego uszy nie widzą

Zwariowana.

Zwariowana.

Lubię te dziewczyny

Lubię te dziewczyny

"Największe kryje się w najmniejszym"

Książka ogólnie ok, chociaż brakowało mi większego uporządkowania treści.

"Największe kryje się w najmniejszym"

Książka ogólnie ok, chociaż brakowało mi większego uporządkowania treści.

Mało która książka mnie tak wciąga, niesamowicie zwariowana i śmieszna fabuła. Dziadek rewelka! :D

Mało która książka mnie tak wciąga, niesamowicie zwariowana i śmieszna fabuła. Dziadek rewelka! :D

"Czego uszy nie widzą" to kolejna pozycja pani Agnieszki Tyszki, która za sprawą swojej twórczości dołączyła do grona moich ulubionych pisarzy dla młodszych czytelników.

Bohaterami książki „Czego uszy nie widzą” jest rodzina Bronzików. Jej członkowie stają przed nie lada wyzwaniem. Otóż mama przebywa w delegacji, której zakończenie ciągle się przedłuża. Z kolei tata postanowił przewartościować priorytety i wiedzie gdzieś żywot pustelnika. W domu zostały trzy siostry. Zdane tylko na siebie myślą, że nic gorszego już ich nie spotka. W jakże wielkim są błędzie! Okazuje się, że prawdziwe kłopoty dopiero nadciągają. Gdy dziadek Melchior przekracza próg ich domu, życie dziewczynek dosłownie staje na głowie. Jednak siostrzana jedność sprawia, że wymagający staruszek nie będzie miał łatwo z wnuczkami. Między domownikami rozpoczyna się istna walka, której bronią okazują się być… ludowe przysłowia.

„Czego uszy nie widzą” to przeznaczona dla młodzieży powieść, w której nie brakuje nieoczekiwanych zwrotów akcji i humoru. Autorka w ciekawy sposób opisuje perypetie rodziny Bronzików. W opowieści pojawia się wątek relacji rodzinnych, siostrzanej miłości, zmagań szkolnych. A wszystko to w towarzystwie dobrego humoru. Całości zalet dopełniają barwni bohaterowie.

Myślę, że lektura tej książki umili czas niejednemu nastolatkowi. „Czego uszy nie widzą” to połączenie czegoś lekkiego do czytania, a jednocześnie wartościowego. Zarówno treść, jak i styl pisania wciągają od pierwszych stron. Przyjemność gwarantowana! 🙂

"Czego uszy nie widzą" to kolejna pozycja pani Agnieszki Tyszki, która za sprawą swojej twórczości dołączyła do grona moich ulubionych pisarzy dla młodszych czytelników.

Bohaterami książki „Czego uszy nie widzą” jest rodzina Bronzików. Jej członkowie stają przed nie lada wyzwaniem. Otóż mama przebywa w delegacji, której zakończenie ciągle się przedłuża. Z kolei tata...

Połączenie czegoś lekkiego do czytania i wartościowego. Książka warta przeczytania.
Polecam :)

Połączenie czegoś lekkiego do czytania i wartościowego. Książka warta przeczytania.
Polecam :)

Nie tak dawno temu, w małym domku na ulicy jednego z przodujących w ofiarności świętych mieszkały trzy siostry - Michalina, Karolina i Zuzanna. Do rodziny tej należy też pies imieniem Pimpek. Mama wiecznie w biznesowych delegacjach. Tata na betonowym słupie szuka sensu życia. Ogólnie życie jak sami rozumiecie nie rozpieszcza dziewczynek. Pewnego wieczora pojawia się kolejna twarz do wykarmienia w postaci ojca ojca, czyli dziadka o dźwięcznym imieniu Melchior, a w ślad za nim pysk kota imieniem Baltazar (Kacper, Melchior i Baltazar, nadążacie?). I tutaj tak naprawdę dopiero się zaczyna. Dziadek wprowadza w domu własne reguły: owsianka na śniadanie, zdrowa żywność na resztę dnia, gimnastyka, porządki w pokojach oraz codzienna dawka mądrości ludowych, czyli po ludzku mówiąc przysłów.

Całe szczęście siostry Bronzik nie dadzą sobie w kaszę dmuchać (dalej mkniemy motywem przysłów polskich) i nie pozostają dziadkowi bierne. Same odnajdują kontratakujące przysłowia, na śniadania spożywają jogurty i grzanki, a w razie potrzeby nie będą się bały wynieść z domu rozstawiając na podwórku wakacyjny namiot. A niech staruszek wie, że nie są bezbronne! Przynajmniej w domu, bo w szkole w przypadku Miśki różnie bywa. Wiecie, ostatnia klasa gimnazjum, zbliżają się egzaminy, od których tyle zależy, do tego niespełnione zauroczenia i wieczne niezrozumienie ze strony koleżanek. Niby jest szansa na chwilę oddechu dzięki szkolnemu kółku teatralnemu, ale na zbyt wiele nikt by nie liczył. Chyba, że wydarzy się coś nadzwyczajnego, na przykład nowa dziewczyna w klasie i jej przywiązanie do jedynego chłopaka, który kiedykolwiek wpadł ci w oko.

Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że książka, której tytuł widzicie w nagłówku jest moją, jak dotąd, ulubioną powieścią Agnieszki Tyszki. Pełna zrozumienia, młodzieńczej i dojrzałej niepewności, życzliwości i prostoty. Cudo! Jestem zachwycona nie tylko siostrami Bronzik, które bez dwóch zdań tworzą filar całej historii, ale przede wszystkim ich Dziadkiem. Sama ledwo pamiętam swoich i ta tęsknota prawdopodobnie budzi się automatycznie, gdy czytam coś o starszych panach, ale Melchior, to jest inna bajka. Ten facet ma w sobie coś niesamowitego. Wiecie co to takiego? Szczerość. Często, gęsto starsze osoby kojarzą nam się z wszystkowiedzącymi facetkami (bo te słowo wydaje się pasować najbardziej),które stoją pierwsze w kolejce do oceniania i drzwi w tramwaju. Z Melchiorem jest inaczej. On chce naprawić błędy, przyznaje się do nich, jest subtelny i brak w nim roszczeniowości. Świetnie stworzona postać, a sama narracja i fabuła książki, to taka przyjemna, pełna humoru rozrywka!

Nie tak dawno temu, w małym domku na ulicy jednego z przodujących w ofiarności świętych mieszkały trzy siostry - Michalina, Karolina i Zuzanna. Do rodziny tej należy też pies imieniem Pimpek. Mama wiecznie w biznesowych delegacjach. Tata na betonowym słupie szuka sensu życia. Ogólnie życie jak sami rozumiecie nie rozpieszcza dziewczynek. Pewnego wieczora pojawia się kolejna...

Czego uszy nie widzą, tego sercu nie żal. Misia jest nastolatką. Ma dwie siostry , a jej rodzice są w delegacji. Dziewczyny muszą zamieszkać u dziadka. Jak ma sobie radzić dorastająca nastolatka, gdy wychowuje ją dziadek? Trzeba wychować siostry, i opiekować się starszym panem. W dodatku Misia ma kogoś, kto jest nią zainteresowany. Zaprzyjaźnia się z dziewczyną o imieniu Carmen. Jednak jej życie wygląda nietypowo - jej dziadek ma nietypowe metody wychowawcze. Jak żyć! Maja

Czego uszy nie widzą, tego sercu nie żal. Misia jest nastolatką. Ma dwie siostry , a jej rodzice są w delegacji. Dziewczyny muszą zamieszkać u dziadka. Jak ma sobie radzić dorastająca nastolatka, gdy wychowuje ją dziadek? Trzeba wychować siostry, i opiekować się starszym panem. W dodatku Misia ma kogoś, kto jest nią zainteresowany. Zaprzyjaźnia się z dziewczyną o imieniu...

Świetna książka polecam :)

Świetna książka polecam :)

jest ok

jest ok