Koła na piasku

Opiniując w stylu powieści:
Całość fascynującej wszakże fabuły tonie w odmętach trudnej, zwalistej formy, z którą nie dałem rady się mocować, zapewne z mojej winy (a raczej współprzyczynie winy i tych przymiotów leżących po mojej stronie, co ciężaru powieści nie dźwignęły, a poza stosunkiem psychicznym winy ulokowanych),więc co działo się w Laodycei Syryjskiej, musi zostać w jej mrokach na zawsze.

Opiniując w stylu powieści:
Całość fascynującej wszakże fabuły tonie w odmętach trudnej, zwalistej formy, z którą nie dałem rady się mocować, zapewne z mojej winy (a raczej współprzyczynie winy i tych przymiotów leżących po mojej stronie, co ciężaru powieści nie dźwignęły, a poza stosunkiem psychicznym winy ulokowanych),więc co działo się w Laodycei Syryjskiej, musi zostać...

Gdyby Parnicki żył do dziś, nie wydałby żadnej powieści historycznej- jest po prostu zbyt skomplikowany na współczesne gusta. Autor posiada bardzo bogatą wiedze o antyku i co ważniejsze, potrafi skonstruować formę narracji tak, że przypomina ona język Greków z epoki hellenistycznej. Innymi słowy, jego powieść jest tak historyczna jak to tylko możliwe. Ceną za to jest trudność lektury, która odstręczy wielu czytelników. Nie radzę jednak poddawać się- to wciąż książka wartościowa, bardzo klimatyczna i, mimo paru irytujących psychologizujących wtrętów, dająca dużą przyjemność gdy już wczujemy się w jej specyficzny rytm.

Gdyby Parnicki żył do dziś, nie wydałby żadnej powieści historycznej- jest po prostu zbyt skomplikowany na współczesne gusta. Autor posiada bardzo bogatą wiedze o antyku i co ważniejsze, potrafi skonstruować formę narracji tak, że przypomina ona język Greków z epoki hellenistycznej. Innymi słowy, jego powieść jest tak historyczna jak to tylko możliwe. Ceną za to jest...

(W podtytule: powieść z roku 160 przed Chrystusem) Tytuł nawiązuje do epizodu z epoki hellenistycznej w Egipcie. Chodzi o słynne koło Polopiusza. Bohater powieści Leptymes (ten sam co w Końcu Zgody Narodów) - typowy mieszaniec Parnickiego -Żydo-Grek opisuje swoje "przygody" 19 lat po Zgodzie Narodów. Powieść ma formę jakby pamiętnika Laptymesa pisanego w rzymskim więzieniu. Dlaczego w więzieniu? Leptymes zabija Rzymianina Octawiosa w Laodykei (chyba gdzieś w Syrii). Rzymianie właśnie zaczynają mieszać się do spraw w Azji Mniejszej. Styk Egiptu Ptolemeuszów, Pergamonu, Państwa Seleukidów. Toczy się właśnie wojna Seleukidzko-Egipska i do tego Rzym rozpychający się łokciami. W pewien sposób zabójstwo było dla Rzymian korzystne, dlatego Leptymes żyje i może spisywać swoje wspomnienia. Wśród nich są również epizody z Baktrii (rozłączne z Końcem Zgody). Całość czyta się dość trudno. Ciągłe retrospekcje, przeskoki... Co może utkwić w pamięci to pewien epizod z geniuszem greckim Orestesem dokonującym doświadczeń psychologicznych na ludziach (coś jakby pre-Pawłow + pre-Freud); jest to całkiem anachroniczne ale u Parnickiego wygląda niesamowicie przekonywająco... Leptymes jest synem owego Orestesa - tytana myśli, architektury i mechaniki. Jednak wszystko co ludzkość wie o Orestesie to jego nazwisko wyryte na pewnej płaskorzeźbie z Panteonu.

(W podtytule: powieść z roku 160 przed Chrystusem) Tytuł nawiązuje do epizodu z epoki hellenistycznej w Egipcie. Chodzi o słynne koło Polopiusza. Bohater powieści Leptymes (ten sam co w Końcu Zgody Narodów) - typowy mieszaniec Parnickiego -Żydo-Grek opisuje swoje "przygody" 19 lat po Zgodzie Narodów. Powieść ma formę jakby pamiętnika Laptymesa pisanego w rzymskim...