Czytelnik – to znaczy prawdziwy czytelnik – jest prawie zawsze przyjacielem.
Poszedł wybrać książkę, wziął ją do rąk, zaprosił do siebie.
Będzie ją czytał w ciszy, siedząc w ulubionym kącie, w swoim domowym otoczeniu.
Będzie ją czytał sam i nie zniesie, żeby ktoś inny wtedy podczytywał, zaglądając mu przez ramię. Na pewno jest w domowym stroju albo w piżamie, w ręku trzyma fajkę. Ma do ciebie całkowite zaufanie.
Nie znaczy to, że polubi tę książkę. Być może przy trzydziestej stronie wzruszy ramionami i powie ze złością: „Ciekaw jestem, po co drukują podobne głupoty!”.
Ale autora tam nie będzie i nie dowie się o tym. Jego rodzina i kilku wiernych przyjaciół rozwinie przed jego oczyma zasłonę pochwał, która złagodzi wrażenie „klapy”.


[Marcel Pagnol, Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki, Kraków, Wydawnictwo Esprit, 2010, s. 11.]

Szczęście to rozgrzana broń; jednak za każdym razem trzeba podnieść rękę troszeczkę wyżej, trzasnąć obcasami, salutować do słońca.

Szczęście to rozgrzana broń; jednak za każdym razem trzeba podnieść rękę troszeczkę wyżej, trzasnąć obcasami, salutować do słońca.

Jak ludzie kochają się na odległość? Co warte są nasze przysięgi, skoro jesteśmy śmiertelni? Kiedyś odnajdziemy się, zgoda. Ale któregoś dnia nasze pożegnanie będzie ostateczne. Nie będziemy już mieli ramion, żeby się obejmować, ani oczu, żeby się widzieć, ani nawet tej 'myśli', której moc tak mi wychwalasz.

Jak ludzie kochają się na odległość? Co warte są nasze przysięgi, skoro jesteśmy śmiertelni? Kiedyś odnajdziemy się, zgoda. Ale któregoś dnia nasze pożegnanie będzie ostateczne. Nie będziemy już mieli ramion, żeby się obejmować, ani oczu, żeby się widzieć, ani nawet tej 'myśli', której moc tak mi wychwalasz.

W tej ostatniej, straszliwej chwili dociera do mnie to, co Delilah próbowała mi przekazać - że gdy się kogoś kocha, trzeba pozwolić mu odejść.

W tej ostatniej, straszliwej chwili dociera do mnie to, co Delilah próbowała mi przekazać - że gdy się kogoś kocha, trzeba pozwolić mu odejść.

Ludzie tak dziwnie stworzeni są od Boga, że zawsze przywiązują się do tego słowa ja - oprócz kobiet, które przywiązują się czasem do słowa mój...

Ludzie tak dziwnie stworzeni są od Boga, że zawsze przywiązują się do tego słowa ja - oprócz kobiet, które przywiązują się czasem do słowa mój...

Dziwne że się ludzie boją
Ludzi jak Boga i więcej niż Boga.

Dziwne że się ludzie boją
Ludzi jak Boga i więcej niż Boga.

Ludzie są więźniami swoich namiętności.

Ludzie są więźniami swoich namiętności.

Społeczeństwo nauczyło nas, że każdy musi pracować, że to coś szlachetnego, wzniosłego. W istocie to jednak nic innego jak współczesne niewolnictwo, dobrowolne podporządkowanie się pieniądzom. By się o tym przekonać, wystarczy wejść do jakiejkolwiek firmy i spojrzeć na pozamykanych w biurach ludzi, codziennie wykonujących te same, bezsensowne zadania.Dlaczego to robią? Jaka zachęta sprawia, że są gotowi zrezygnować ze swojej wolności i robić coś, czego częstokroć nienawidzą? Pieniądze, ich akumulacja, to oczywiste.

Społeczeństwo nauczyło nas, że każdy musi pracować, że to coś szlachetnego, wzniosłego. W istocie to jednak nic innego jak współczesne niewolnictwo, dobrowolne podporządkowanie się pieniądzom. By się o tym przekonać, wystarczy wejść do jakiejkolwiek firmy i spojrzeć na pozamykanych w biurach ludzi, codziennie wykonujących te same, bezsensowne zadania.Dlaczego to robią? Jaka zac...

Prawdziwy kapitalista, przedsiębiorca wie, jak z dolara zrobić sto dolarów. Daj dolara urzędnikowi, a on wyda sto.

Prawdziwy kapitalista, przedsiębiorca wie, jak z dolara zrobić sto dolarów. Daj dolara urzędnikowi, a on wyda sto.

Kiedy w życiu pojawia się problem, który można rozwiązać za pomocą pieniędzy, nie jest to prawdziwy problem, tylko wydatek.

Kiedy w życiu pojawia się problem, który można rozwiązać za pomocą pieniędzy, nie jest to prawdziwy problem, tylko wydatek.