Kiedy księżyc za dużo blasku daje, przed tym i owym umykaj. Kiedy księżyc nazbyt wcześnie wstaje, węża do wora zamykaj. Szaleństwo zwycięża. I strach. Kto wkradł się na poddasze? Kto przeszedł po dachu? Na sekrety otchłani czekaj z prochem i widłami!

Kochające serce słyszy dotykiem ręki.

Kochające serce słyszy dotykiem ręki.

Zakochany popada w obłęd („przemieszcza poczucie wartości”), jednakże jego obłęd jest głupi. Cóż bardziej głupiego niż zakochany? Tak głupiego, że nikt nie ośmiela się publicznie mówić jego dyskursem bez poważnej mediacji: powieści, teatru czy analizy. Daimon Sokratesa (ten, kto mówił najpierw w nim) podpowiadał mu: nie. Mój daimon jest, przeciwnie, moją głupotą: niczym Nietzscheański osioł, mówię „tak” wszystkiemu w polu mojej miłości. Upieram się, odrzucam wcześniejsze doświadczenia, powtarzam te same zachowania; nie można mnie wychować – i ja sam nie mogę siebie wychować, mój dyskurs jest wiecznie nieprzemyślany; nie umiem nim obracać, stopniować go, rozmieszczać w nim różnych spojrzeń, cudzysłowów; mówię zawsze dosłownie; chwytam się obłędu ugrzecznionego, uzgodnionego, dyskretnego, oswojonego, zbanalizowanego przez literaturę.

Zakochany popada w obłęd („przemieszcza poczucie wartości”), jednakże jego obłęd jest głupi. Cóż bardziej głupiego niż zakochany? Tak głupiego, że nikt nie ośmiela się publicznie mówić jego dyskursem bez poważnej mediacji: powieści, teatru czy analizy. Daimon Sokratesa (ten, kto mówił najpierw w nim) podpowiadał mu: nie. Mój daimon jest, przeciwnie, moją głupotą: niczym Nietzsc...

Istnieje dla mnie „wartość najwyższa”: moja miłość. Nigdy nie mówię sobie: „po co?”. Nie jestem nihilistą. Nie stawiam sobie pytań o cel. Nigdy „dlaczego” w moim monotonnym dyskursie, poza tym jednym, zawsze tym samym: ale dlaczego mnie nie kochasz? Jak można nie kochać tego ja, które miłość czyni doskonałym (które tyle daje, tak uszczęśliwia itd.)? Pytanie, którego natarczywość trwa dłużej niż przygoda miłosna: „Och, powiedz mi, miłości mojego serca, dlaczego mnie porzuciłaś?”.

Istnieje dla mnie „wartość najwyższa”: moja miłość. Nigdy nie mówię sobie: „po co?”. Nie jestem nihilistą. Nie stawiam sobie pytań o cel. Nigdy „dlaczego” w moim monotonnym dyskursie, poza tym jednym, zawsze tym samym: ale dlaczego mnie nie kochasz? Jak można nie kochać tego ja, które miłość czyni doskonałym (które tyle daje, tak uszczęśliwia itd.)? Pytanie, którego natarczywoś...

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

Czasem mądrzy ludzie są gorsi od prostaczków i wtedy bez prostego człowieka sobie nie poradzą.

Czasem mądrzy ludzie są gorsi od prostaczków i wtedy bez prostego człowieka sobie nie poradzą.

- Czasami, kiedy człowiekowi jest smutno, łatwiej jest się rozzłościć.

- Czasami, kiedy człowiekowi jest smutno, łatwiej jest się rozzłościć.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.