(...) Uważam, że my nie oślepliśmy, lecz jesteśmy ślepi. Jesteśmy ślepcami, którzy widzą. Ślepcami, którzy patrzą i nie widzą.

Mimo wielu prób koniuszkami stóp dotknąć się mogą jedynie. Lecz może jest ląd, gdzieś daleko stąd, gdzie tańczy się w niebios głębinie?

Mimo wielu prób koniuszkami stóp dotknąć się mogą jedynie. Lecz może jest ląd, gdzieś daleko stąd, gdzie tańczy się w niebios głębinie?

I kto by nie uwierzył, niech pan sam powie? Na zdrowy rozum może nie. Tylko że zdrowy rozum przegrywa z życiem [...] Na zdrowy rozum każdej miłości trzeba by się strzec, bo nie wiadomo, gdzie człowieka zaprowadzi. Na zdrowy rozum siebie samego trzeba by się strzec. Nie człowiek ustanawia sobie zdrowy rozum. A w ogóle co to jest zdrowy rozum, niech pan mi powie? To ja panu powiem, o zdrowym rozumie nie dałoby się przeżyć życia. Zdrowy rozum owszem... Ale to się tylko tak mówi, gdy nie wiadomo, co powiedzieć.

I kto by nie uwierzył, niech pan sam powie? Na zdrowy rozum może nie. Tylko że zdrowy rozum przegrywa z życiem [...] Na zdrowy rozum każdej miłości trzeba by się strzec, bo nie wiadomo, gdzie człowieka zaprowadzi. Na zdrowy rozum siebie samego trzeba by się strzec. Nie człowiek ustanawia sobie zdrowy rozum. A w ogóle co to jest zdrowy rozum, niech pan mi powie? To ja panu powie...

Serca są kruche. I nawet kiedy człowiek zdrowieje, już nigdy nie jest taki jak wcześniej.

Serca są kruche. I nawet kiedy człowiek zdrowieje, już nigdy nie jest taki jak wcześniej.

Mam wrażenie, że to wszystko przytrafia się komuś stojącemu tuż obok mnie. Jestem blisko, czuję te emocje, wszystko słyszę, ale to tak naprawdę nie ja.

Mam wrażenie, że to wszystko przytrafia się komuś stojącemu tuż obok mnie. Jestem blisko, czuję te emocje, wszystko słyszę, ale to tak naprawdę nie ja.

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

Ludzki umysł jest zdumiewający. Chroni nas, gdy sami tego nie potrafimy. Czasami, kiedy powstrzymujemy ból i staje się zbyt ciężki lub sięga zbyt głęboko, musimy się mu poddać, pozwolić, by nas powalił i pociągnął za sobą. Kiedy już sięgniemy dna, możemy tam chwilę w spokoju odpocząć. Potem, kiedy ból złagodnieje i znów jesteśmy gotowi stawić czoła światu, możemy wrócić na powierzchnię.

Ludzki umysł jest zdumiewający. Chroni nas, gdy sami tego nie potrafimy. Czasami, kiedy powstrzymujemy ból i staje się zbyt ciężki lub sięga zbyt głęboko, musimy się mu poddać, pozwolić, by nas powalił i pociągnął za sobą. Kiedy już sięgniemy dna, możemy tam chwilę w spokoju odpocząć. Potem, kiedy ból złagodnieje i znów jesteśmy gotowi stawić czoła światu, możemy wrócić na powi...

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

...bogacze nigdy nie marnują nawet grosza - tylko biedni są do tego zdolni.

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...