Czarownica z Portobello

Nareszcie coś innego niż morderstwa..i to na niesamowitym poziomie, który bardzo mi przypadł do gustu :-)....a tym, którym się nie spodobała polecam wrócić do kryminałów ;-D

Nareszcie coś innego niż morderstwa..i to na niesamowitym poziomie, który bardzo mi przypadł do gustu :-)....a tym, którym się nie spodobała polecam wrócić do kryminałów ;-D

Mimo że książka jest naprawdę krótka, męczyłam się przez kilka dni, żeby ją w końcu doczytać. W zasadzie miałam ochotę ją porzucić po kilkunastu stronach, ale uznałam, że dam radę jakoś się zmusić. Bawi mnie, że w jej treści znajdziemy zdanie, które moim zdaniem doskonale ją podsumowuje, a mianowicie: "Wiele się u was drukuje, ale – proszę wybaczyć – bez przywiązywania wagi do sensu". Tutaj nic nie ma sensu, ani zachowanie bohaterów, ani ich opowieści. Ten bezsens jest zamknięty w górnolotnych zdaniach, które czasami nawet się ze sobą nie łączą. Dodatkowo, przynajmniej ja, miałam ochotę wysłać przynajmniej kilka postaci do specjalistów. I mam wrażenie, że autor to przewidział, w treści przewijają się opinie psychologa oraz psychiatry na temat Ateny, a jednak nie dało się nie odnieść wrażenia, że to takie medyczne formułki do odhaczenia. Książka przesiąknięta jest seksizmem, ogólnikami i fatalnymi postawami wobec życia. Jeśli cokolwiek wniosła do mojej codzienności, to tylko jako swego rodzaju antyporadnik.

I mój ulubiony cytat na koniec:
"Byłem gotowy zrobić niemal wszystko, nawet rzucić dla niej kobietę, z którą byłem od dawna związany. Ale wszystko ma swoje granice, książek na pewno nie oddam".

Mimo że książka jest naprawdę krótka, męczyłam się przez kilka dni, żeby ją w końcu doczytać. W zasadzie miałam ochotę ją porzucić po kilkunastu stronach, ale uznałam, że dam radę jakoś się zmusić. Bawi mnie, że w jej treści znajdziemy zdanie, które moim zdaniem doskonale ją podsumowuje, a mianowicie: "Wiele się u was drukuje, ale – proszę wybaczyć – bez przywiązywania wagi...

Książka- koszmar. Okropieństwo. Omijać szerokim łukiem. Zakończenie to kpina z czytelnika. 1/10

Książka- koszmar. Okropieństwo. Omijać szerokim łukiem. Zakończenie to kpina z czytelnika. 1/10

Dla mnie książka bomba. Ponadczasowe treści, świetny język

Dla mnie książka bomba. Ponadczasowe treści, świetny język

"Czarownica z Portobello" Paulo Coelho to fascynująca opowieść o odkrywaniu własnej tożsamości i mocy, która tkwi w każdej kobiecie. Autor wciąga czytelnika w tajemniczy świat duchowości, ukazując siłę intuicji i odwagę, by żyć zgodnie z własną prawdą.

"Czarownica z Portobello" Paulo Coelho to fascynująca opowieść o odkrywaniu własnej tożsamości i mocy, która tkwi w każdej kobiecie. Autor wciąga czytelnika w tajemniczy świat duchowości, ukazując siłę intuicji i odwagę, by żyć zgodnie z własną prawdą.

Pewien mężczyzna przyniósł mi tę książkę, w poczekalni szpitala, z tamtejszej, oddziałowej, biblioteczki. Uznał, że mnie zainteresuje i trafił w dziesiątkę :D
Porwała mnie ta powieść, jako, że sama "latam na miotle" (czyt. posługuję się intuicją) znalazłam tam wiele znajomych a także nowych prawd.
Ciekawa konstrukcja książki i takież zakończenie...

Teraz pozostaje mi tylko jeszcze skoczyć do szpitala oddać Coelho

Pewien mężczyzna przyniósł mi tę książkę, w poczekalni szpitala, z tamtejszej, oddziałowej, biblioteczki. Uznał, że mnie zainteresuje i trafił w dziesiątkę :D
Porwała mnie ta powieść, jako, że sama "latam na miotle" (czyt. posługuję się intuicją) znalazłam tam wiele znajomych a także nowych prawd.
Ciekawa konstrukcja książki i takież zakończenie...

Teraz pozostaje mi tylko...

Oh, Coelho. Jak sie go kocha, to sie go kocha. Jezyk i styl Coelhowski. Historia ciekawa i interesujaco opisana. Ach....

Oh, Coelho. Jak sie go kocha, to sie go kocha. Jezyk i styl Coelhowski. Historia ciekawa i interesujaco opisana. Ach....

Główna bohaterka w dużej mierze tańczyła dodawało jej to sił. Potrafiła tym tańcem działać w specyficzny sposób działać na innych ludzi. Czytało mi się ją z przyjemnością tym bardziej że również lubię tańczyć ;) tu czułam go jako taki ... oczyszczający.

Główna bohaterka w dużej mierze tańczyła dodawało jej to sił. Potrafiła tym tańcem działać w specyficzny sposób działać na innych ludzi. Czytało mi się ją z przyjemnością tym bardziej że również lubię tańczyć ;) tu czułam go jako taki ... oczyszczający.

Mam problem z tą książką. Mogłaby być niezła, tak jak wydawała się do połowy, ale potem straciła walory literatury czy sztuki, a zmieniła się w coś w rodzaju podręcznika lub studium, i losy bohaterów przestały mnie interesować.

Szkoda. Mocno szkoda, bo na początku była super.

A, warto też dodać, że sama opowieść dotyczy miłości, i wyraźnie można poczuć to uczucie, czytając tę książkę. Zdecydowanie, miłość została tu oddana w wielu swoich blaskach i cieniach, niestety przeintelektualizowanie treści zburzyło odbiór.

I finalnie przypomniała mi coś bardzo, bardzo ważnego, rzuciła światło na najciemniejszy okres mojego życia, otwierając oczy, dlatego jestem bardzo wdzięczny, że po nią sięgnąłem.

Mam problem z tą książką. Mogłaby być niezła, tak jak wydawała się do połowy, ale potem straciła walory literatury czy sztuki, a zmieniła się w coś w rodzaju podręcznika lub studium, i losy bohaterów przestały mnie interesować.

Szkoda. Mocno szkoda, bo na początku była super.

A, warto też dodać, że sama opowieść dotyczy miłości, i wyraźnie można poczuć to uczucie,...

Mistycyzm i nawiedzeni ludzie -coś czego nie znoszę ani w realu ani w literaturze.

Mistycyzm i nawiedzeni ludzie -coś czego nie znoszę ani w realu ani w literaturze.