Wśród pergaminów, piór, noży i atramentów są także świece, krzesiwo i hubki. Również kubły, kubki, dzbany. Pić będziesz miał co, ale jeść dostaniesz, gdy skończysz pisać, czyli wtedy - o ileś naprawdę mądry, a mądrością właśnie taką, o której rzec godziłoby się: sprawia, iżeś nie głupszy od nas - kiedy i ty też będziesz wiedział już, kto ojcem twoim był spośród tych trzech cystersów spalonych: przewielebny opat Piotr, czy Bernard, czy Andrzej? Jasne? Po minie odgaduję twojej: jasne.

Religia żydowska kładzie nacisk na szacunek, chrześcijańska na miłość. Zadaję sobie pytanie: czy szacunek nie jest ważniejszy od miłości? A także łatwiejszy do zastosowania... Kochać swojego nieprzyjaciela, jak proponuje Jezus, i nadstawić drugi policzek, uważam, że to godne podziwu, ale trudne do wykonania. (...) To prawda, że nie jestem godny Chrystusa. Życia mi nie starczy, by go naśladować... Ale czy miłość może być obowiązkiem? Czy można rozkazywać sercu? Nie sądzę. Według wielkich rabinów szacunek jest lepszy od miłości. Jest trwałym zobowiązaniem. To mi się wydaje możliwe. Mogę szanować tych, których nie lubię, lub tych, którzy są mi obojętni. Ale kochać? Zresztą czy muszę ich kochać, skoro ich szanuję? Miłość to trudna rzecz, nie można jej wywołać ani kontrolować, ani też zmusić, aby trwała.

Religia żydowska kładzie nacisk na szacunek, chrześcijańska na miłość. Zadaję sobie pytanie: czy szacunek nie jest ważniejszy od miłości? A także łatwiejszy do zastosowania... Kochać swojego nieprzyjaciela, jak proponuje Jezus, i nadstawić drugi policzek, uważam, że to godne podziwu, ale trudne do wykonania. (...) To prawda, że nie jestem godny Chrystusa. Życia mi nie starczy, ...

- Widziałem takie pary. Ludzie wierzą, że wszystko ułoży się samo, nie rozmawiają o tym, czego chcą, co planują. A potem “bach”, rozjeżdżają się, stają się obcy i nie mają sobie nic do powiedzenia.

- Widziałem takie pary. Ludzie wierzą, że wszystko ułoży się samo, nie rozmawiają o tym, czego chcą, co planują. A potem “bach”, rozjeżdżają się, stają się obcy i nie mają sobie nic do powiedzenia.

Nie jesteśmy szczęśliwi, gdy jesteśmy razem. A gdy jesteśmy daleko od siebie, jest jeszcze gorzej.

Nie jesteśmy szczęśliwi, gdy jesteśmy razem. A gdy jesteśmy daleko od siebie, jest jeszcze gorzej.

-No cóż- odrzekła, patrząc na suknie, a nie na mnie- czasem mam wrażenie, że on chciałby widzieć w tobie kogoś, kim nie jesteś. (...)
Wiedziałam, że ma rację, ale to samo mogłabym powiedzieć o sobie: też czasem wolałabym, żeby Robert był kimś, kim nie jest. To chyba typowe dla 99% małżeństw.

-No cóż- odrzekła, patrząc na suknie, a nie na mnie- czasem mam wrażenie, że on chciałby widzieć w tobie kogoś, kim nie jesteś. (...)
Wiedziałam, że ma rację, ale to samo mogłabym powiedzieć o sobie: też czasem wolałabym, żeby Robert był kimś, kim nie jest. To chyba typowe dla 99% małżeństw.

Co oni sobie wyobrażali? Jak człowiek mógłby walczyć ze smokiem? Jaka armia mogłaby z nim walczyć?

Co oni sobie wyobrażali? Jak człowiek mógłby walczyć ze smokiem? Jaka armia mogłaby z nim walczyć?

Jak zyskamy pewność, że tych dwoje ludzi nigdy nie dowie się o wróżkach? Może po prostu podrzućmy im jedną małą wróżkę pod drzwi?

Jak zyskamy pewność, że tych dwoje ludzi nigdy nie dowie się o wróżkach? Może po prostu podrzućmy im jedną małą wróżkę pod drzwi?

Gdy znikają bogaci ludzie, zawsze ktoś ich szuka.

Gdy znikają bogaci ludzie, zawsze ktoś ich szuka.

Ludzie wolą przekazywać pieniądze na tych, których można jeszcze wyleczyć, bo chcą wierzyć, że pomogli zmienić świat na lepsze.

Ludzie wolą przekazywać pieniądze na tych, których można jeszcze wyleczyć, bo chcą wierzyć, że pomogli zmienić świat na lepsze.

[...] Jest to w istocie człowiek ograniczony, bez wykształcenia; paple i mędrkuje o wszystkim trzy po trzy; jeśli co pochwali, to z pewnością najgłupiej w świecie — ale pieniądze jego prostują sądy jego umysłu, jego sakiewka ma wiele zdrowego rozsądku i smaku, pochwały, którymi nas raczy posiadają dźwięk czystego złota.

[...] Jest to w istocie człowiek ograniczony, bez wykształcenia; paple i mędrkuje o wszystkim trzy po trzy; jeśli co pochwali, to z pewnością najgłupiej w świecie — ale pieniądze jego prostują sądy jego umysłu, jego sakiewka ma wiele zdrowego rozsądku i smaku, pochwały, którymi nas raczy posiadają dźwięk czystego złota.