[...]
-No,”-Sebastian declares, stern eyes fixed on an ink stain on my cuff. -I need it to be you, Felicity. I’ll coach you.
Oh, great. Learning all the ways I don’t measure up for this man? Sounds like pure torture.
Because the Bamfords are old money. Country clubs and race horses and private vineyards—that kind of money. And I have raspberry streaks in my hair and a tattoo of my ancient cat Rusty on my wrist. My bus pass has seen more action than my credit card.

(...) ona zasłaniała się i błagała: "Nie patrz na mnie, znienawidzisz mnie za brzydotę"; a on przytrzymał jej ręce i powiedział: "Jedyna moja, piękno jest dla nieszczęśliwych, którzy nie kochają. Kocham ciebie, jestem szczęśliwy"...

(...) ona zasłaniała się i błagała: "Nie patrz na mnie, znienawidzisz mnie za brzydotę"; a on przytrzymał jej ręce i powiedział: "Jedyna moja, piękno jest dla nieszczęśliwych, którzy nie kochają. Kocham ciebie, jestem szczęśliwy"...

Like a solemn ship that gains speed as its sails swell with wind, our gradually quickening lovemaking took us boldly into unfamiliar seas.

Like a solemn ship that gains speed as its sails swell with wind, our gradually quickening lovemaking took us boldly into unfamiliar seas.

Myślisz, że miłość i lęk zawsze rodzą się jako bliźnięta?

Myślisz, że miłość i lęk zawsze rodzą się jako bliźnięta?

Zresztą od niczego nie da się uciec. Nawet bardziej niż od przeszłości nie da się uciec od tego, kim w głębi jesteśmy. Człowiek jest zakotwiczony w swojej prawdzie raz na zawsze i nie ma najmniejszej szansy, że z tego wyjdzie, że wyrwie się z tych okowów. Walka, szarpanina na nic by się nie zdały. Lepiej pogodzić się z losem, zaakceptować go.

Zresztą od niczego nie da się uciec. Nawet bardziej niż od przeszłości nie da się uciec od tego, kim w głębi jesteśmy. Człowiek jest zakotwiczony w swojej prawdzie raz na zawsze i nie ma najmniejszej szansy, że z tego wyjdzie, że wyrwie się z tych okowów. Walka, szarpanina na nic by się nie zdały. Lepiej pogodzić się z losem, zaakceptować go.

Traktuj ludzi lepiej, niż na to zasługują, a zrobią wszystko, żeby sprostać swemu nowemu wizerunkowi.

Traktuj ludzi lepiej, niż na to zasługują, a zrobią wszystko, żeby sprostać swemu nowemu wizerunkowi.

I DLATEGO, ŻE LUDZIE SĄ TACY INTERESUJĄCY. WYNALEŹLI NAWET NUDĘ. DOPRAWDY ZADZIWIAJĄCE.

I DLATEGO, ŻE LUDZIE SĄ TACY INTERESUJĄCY. WYNALEŹLI NAWET NUDĘ. DOPRAWDY ZADZIWIAJĄCE.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Ludzie są tylko ludźmi. Lubią pieniądze, ale przecież tak było zawsze... Ludzkość lubi pieniądze, z czegokolwiek byłyby zrobione, czy to ze skóry, czy z papieru, z brązu czy złota. Prawda, są lekkomyślni... No, cóż... I miłosierdzie zapuka niekiedy do ich serc... Ludzie jak ludzie...

Ludzie są tylko ludźmi. Lubią pieniądze, ale przecież tak było zawsze... Ludzkość lubi pieniądze, z czegokolwiek byłyby zrobione, czy to ze skóry, czy z papieru, z brązu czy złota. Prawda, są lekkomyślni... No, cóż... I miłosierdzie zapuka niekiedy do ich serc... Ludzie jak ludzie...

Wszyscy pragniemy uciec przed cierpieniem, zapewnić szczęście sobie i najbliższym. Zdobywamy władzę, pieniądze i miłość, staramy się uczynić z nich pancerz. W kondycji człowieka nie ma jednak obietnicy uniknięcia trwogi i bólu istnienia. Co zatem robić, kiedy cierpienie nas odnajdzie?

[...] To samo, co robi Stwórca. Wybaczać i okazywać współczucie. Doświadczać wspólnoty ze wszystkimi cierpiącymi istotami, jak Bóg jej doświadcza w swoim Synu i w każdym człowieku, Kiedy staramy się pojąć sens cierpienia rozumem, wywołujemy jeszcze większy ból. Musimy umieścić je w naszym sercu i powierzyć Panu. Tylko w ten sposób możemy odebrać cierpieniu moc panowania nami.

Wszyscy pragniemy uciec przed cierpieniem, zapewnić szczęście sobie i najbliższym. Zdobywamy władzę, pieniądze i miłość, staramy się uczynić z nich pancerz. W kondycji człowieka nie ma jednak obietnicy uniknięcia trwogi i bólu istnienia. Co zatem robić, kiedy cierpienie nas odnajdzie?

[...] To samo, co robi Stwórca. Wybaczać i okazywać współczucie. Doświadczać wspó...